《ย้อนรอยนางร้าย》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

เมื่อหนิงเฉิงกลับจากรักษาผู้ป่วย มาถึงก็เห็นทหารสองนายยืนเฝ้าอยู่หน้ากระโจมหนิงฮวาจึงนึกเป็นห่วงรีบเข้าไปดูนางพร้อมกับจิ่วซิ่นศิษย์พี่ของหนิงฮวาทันที“เฮ้อ..ฮวาเอ๋อนะฮวาเอ๋อ เจ็บป่วยขนาดนี้ก็ไม่บอก ต้องทรมานถึงเพียงไหนกัน”“หากรู้ก่อนหน้านี้ข้าจะได้คอยอยู่ดูแลเจ้า ไม่ปล่อยให้นอนเจ็บป่วยไม่สบายอยู่คนเดียวเช่นนี้แน่” จิ่วซิ่นบ่นหนิงฮวาที่ยังคงหลับใหลอยู่ และหนิงเฉิงได้ตรวจจับชีพจรให้นางเรียบร้อยแล้ว“เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก จะดีร้ายยังไงศิษย์น้องของเจ้าก็ได้ชื่อว่าเป็นหมอ นางหายาดื่มเองเรียบร้อยแล้ว”“ยามนี้ชีพจรดีขึ้น ลมปราณเปิดโล่ง การไหลเวียนเลือดเป็นปกติ ได้พักผ่อนเต็มที่เช่นนี้ตื่นขึ้นมาคงทุเลาลงเยอะแล้วล่ะ” หนิงเฉิงกล่าวเมื่อเห็นศิษย์เอกอีกคนโวยวายไม่หยุด“เท่าที่เห็นสภาพของนาง ก่อนหน้านี้ต้องเจ็บปวดมากแน่ๆเลยขอรับอาจารย์”“คงเป็นเพราะอากาศที่นี่หนาวเย็นเร็วยิ่งนัก อีกทั้งร่างกายฮวาเอ๋อเหนื่อยล้ามาร่วมเดือน น่าสงสารแท้ๆ” จิ่วซิ่นมองหนิงฮวาด้วยสีหน้าเวทนาสงสาร&

การมายังเมืองเสิ่นอี้ในครั้งนี้ลี่หยางแสร้งนำทัพมาเพียงสามร้อยนายพร้อมกับเหล่าหมอหลวงและคนของหอยาเย่าเทียนหรูหากแต่ความจริงแล้วเขาออกคำสั่งให้กองทัพอันแข็งแกร่งภายใต้การฝึกฝนของเขา อย่างกองทัพพยัคฆ์ทมิฬซึ่งเชี่ยวชาญการศึก การแกะรอย พรางตัวและการรบทุกรูปแบบ ลอบติดตามมาอย่างลับๆรวมทั้งแฝงตัวอยู่ในกองพลทหารที่เดินทางมาด้วยกันทั้งสามร้อยนาย เพื่อเตรียมพร้อมรับศึกได้ทุกเมื่อกองทัพพยัคฆ์ทมิฬนี้แม้นเพียงหนึ่งคนก็สามารถสู้รบกับข้าศึกได้นับสิบนับร้อยจึงถือว่ามีความสามารถเก่งกล้ากว่ากองทัพธรรมดาทั่วไปหลายเท่าตัวทางด้านหนิงเฉิง หมอหลวงและแม่ทัพนายกองบางคนก็เพิ่งจะได้รับรู้ข่าวแผนการปราบปรามโจรกบฏเมื่อไม่นานมานี้เพื่อไม่ให้แผนการรั่วไหล และเริ่มดำเนินการตามคำสั่งของหานหนิงโหวมาได้ระยะหนึ่งแล้วคราวนี้ถึงเวลาเตรียมตัวรับศึกจากเหล่ากบฏอย่างแท้จริง ลี่หยางจึงต้องบอกกล่าวผู้ที่เกี่ยวข้องเพื่อตั้งรับเรื่องไม่คาดคิดที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อหนิงเฉิงมุ่งหน้ามายังกระโจมที่พักของหนิงฮวาเพื่อบอกเรื่องสำคัญเหล่านี้ให้นางและจิ่วซิ่นศิษย์เอกได้เตรียมตัวพร้อมเอาไ

ครั้นกลับมาถึงเมืองหลวง เหล่าผู้ร่วมเดินทางไปชายแดนในครั้งนี้ต่างก็ได้รับความดีความชอบและรับพระราชทานรางวัลกันถ้วนหน้าโดยเฉพาะหานหนิงโหว ยามนี้ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติได้รางวัลพระราชทานเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อยเลยทีเดียวทางหนิงเฉิงและหมอหลวงรวมทั้งหนิงฮวาก็เช่นกัน ในส่วนของหนิงฮวานั้นได้รับพระราชทานรางวัลเป็นพิเศษอีกด้วย ทั้งจากทางฮ่องเต้และหลินกุ้ยเฟยในฐานะที่นางเป็นผู้ค้นพบสาเหตุที่แท้จริงของอาการเจ็บป่วยในเมืองเฉินอี้ ทั้งยังแก้ไขปัญหาต่างๆได้อย่างเรียบร้อยรอบคอบยิ่งนักนางได้รับพระราชทานทองคำสามร้อยชั่ง พร้อมเครื่องประดับ ผ้าแพรพรรณ และเครื่องเคลือบดินเผา ของตกแต่งมูลค่าสูงจำนวนไม่น้อยซึ่งส่วนใหญ่แล้วหลินกุ้ยเฟยเป็นผู้ลงมือคัดสรรจากของบรรณาการล้ำค่าด้วยตนเองเลยทีเดียว นับได้ว่าหนิงฮวาได้รับพระเมตตาและเป็นที่โปรดปรานมากจริงๆกลับมาคราวนี้ฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินใหญ่ และบิดาของนางเสนาบดีลู่ก็ภาคภูมิใจในตัวบุตรสาวคนรองไม่น้อย หากแต่ทางฮูหยินรองและเยว่ซินก็เกิดความริษยาในตัวหนิงฮวาเพิ่มมากขึ้นไม่น้อยเช่นกัน“ฮวาเอ๋อ เจ้าเก่งมากจริ

หลังหานฮูหยินได้ฟังเรื่องราวคำพูดระหว่างเยว่ซินและหนิงฮวาก่อนบุตรชายออกเดินทาง รวมทั้งสังเกตท่าทีลี่หยางยามเขาเอ่ยถึงหนิงฮวาขณะทำงานร่วมกันที่เมืองเสิ่นอี้มารดาเช่นนางก็ดูออกทันทีว่าบุตรชายรู้สึกเช่นไรกับคุณหนูรองและคิดอย่างไรกับคุณหนูใหญ่สกุลลู่“ว่าอย่างไรเล่าเสี่ยวหยาง แม่ของเจ้ากล่าวออกมาเช่นนี้แล้ว ตกลงว่าเจ้าพึงใจในบุตรสาวคนโตหรือบุตรสาวคนรองสกุลลู่กันแน่” ฮองเฮาตรัสถามลี่หยางหลังฟังคำกล่าวจากปากหานฮูหยินสหายสนิท“กระหม่อมพึงใจในตัวบุตรสาวสกุลลู่ ผู้ซึ่งกระหม่อมคิดให้สัญญาปกป้องนางไปตลอดชีวิตพ่ะย่ะค่ะ” ลี่หยางตอบกลับไป ทำให้หานฮูหยินรู้ได้ในทันทีว่าเป็นผู้ใดคนที่ลี่หยางคิดจะปกป้องก็คือคนที่ช่วยเขาไว้จากการถูกลงโทษของบิดาในยามเด็กและเป็นคนเดียวกันกับที่นำยามาให้เขาในตอนนั้นนั่นเองซึ่งยามนี้ลี่หยางรู้แน่แก่ใจแล้วว่านางคือผู้ใด หลังจากติดอยู่กับคำโกหกหลอกลวงของสตรีเจ้าเล่ห์ร้ายกาจมานานหลายปี“เสี่ยวหยาง เจ้าตอบเช่นนี้แล้วข้าจะไปกราบทูลต่อฝ่าบาทว่าอย่างไรเล่า” ฮองเฮาตรัสถาม อดหมั่นไส้ในคำตอบของลี่หยาง

ลี่หยางเดินนำเยว่ซินมายังศาลาริมสระน้ำ ก่อนเชื้อเชิญนางให้นั่งลงพูดคุยกัน“เยว่ซิน เจ้ามีธุระสำคัญอันใดจะคุยกับข้าเช่นนั้นหรือ” ลี่หยางไถ่ถามท่าทางเรียบเฉย ผิดจากความคิดของเยว่ซินยิ่งนัก“เอ่อ..คือว่า..ข้าได้ยินเรื่องราวบางอย่างจากในวังเจ้าค่ะ”“เรื่องอันใดล่ะ”“เรื่องที่ฝ่าบาทจะทรงพระราชทานสมรสให้ท่านกับบุตรสาวสกุลลู่ เป็นความจริงหรือไม่เจ้าคะ” เยว่ซินตัดสินใจถามออกไปตรงๆ“อืม..เป็นเรื่องจริง”“เช่นนั้นแล้ว ท่านพี่จะจัดการเรื่องงานสมรสเมื่อไรงั้นหรือเจ้าคะ” เยว่ซินเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นท่าทางนิ่งเฉยเป็นปกติของลี่หยางเช่นนี้ นางก็คิดหวังเต็มที่ว่าต้องเป็นนางไม่ผิดแน่“พระราชโองการยังไม่ถูกส่งไปยังจวนเสนาบดีลู่เลยมิใช่หรือ แล้วเหตุใดเจ้าจึงดูเร่งร้อนเช่นนี้เล่า”“ผิดจากวิสัยสตรีผู้งดงามสุภาพเรียบร้อยอย่างเจ้ายิ่งนักนะเยว่ซิน” ลี่หยางถือโอกาสตักเตือนเยว่ซินให้ระวังกิริยามารยาท“ขออภัยเจ้าค่ะพี่ลี่หยาง ข้าเพียงตื่นเ