Todos os capítulos de จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

"งดงาม... งดงามสมกับเป็นองค์หญิงแห่งต้าเยี่ยน" เขากระซิบชิดใบหู จมูกโด่งสันซุกไซ้ลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มหนักๆ จนเกิดรอยช้ำสีแดงกุหลาบตัดกับผิวขาวจัด "รู้หรือไม่ว่าข้าเฝ้ารอคอยที่จะได้เชยชมร่างกายนี้มานานเพียงใด?"สัมผัสหยาบโลนของเขาเลื่อนต่ำลงมาตามลาดไหล่ ลูบไล้ผ่านเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ หนิงอันกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด นางหลับตาลงแน่น บังคับตัวเองไม่ให้ดิ้นรนต่อสู้ภาพของเว่ยชิงที่ถูกทรมานปางตายในคุกหลวงผุดขึ้นมาในมโนสำนึก ถ้านางขัดขืน เว่ยชิงต้องตาย... ถ้านางทำให้ทรราชผู้นี้ไม่พอใจ ชายที่นางรักจะต้องถูกแล่เนื้อเถือหนังทั้งเป็น‘อดทนไว้จ้าวหนิงอัน... เจ้าต้องอดทน’ นางพร่ำบอกตัวเองในใจ หยาดน้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากหางตา ไหลรินลงไปตามขมับมู่หรงเจวี๋ยรับรู้ได้ถึงความแข็งขืนและน้ำตาของสตรีใต้ร่าง แทนที่เขาจะหยุด การต่อต้านเงียบๆ นั้นกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณผู้ล่าของเขาให้พลุ่งพล่าน เขาเลื่อนมือไปกระตุกปมสายผูกเอี๊ยมตัวสุดท้ายของนาง ปลายนิ้วสัมผัสแผ่วเบาที่แผ่นหลังเนียน สไลด์ลงไปตามแนวสันหลังจนหนิงอันขนลุกซู่วินาทีที่ปมเสื้อกำลังจะหลุดออก ความรู้สึกอดสูและสิ้นหวังก

“เจ้า.. ไม่ใช่หนิงอันที่ข้ารู้จัก” เว่ยชิงส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินลงอาบแก้มที่เปื้อนเลือด “หนิงอันคนนั้น ไม่เคยบูชาเงินทองอำนาจ นางมองเห็นคุณค่าของความรัก”“หนิงอันคนนั้นตายไปแล้ว!” นางตะคอกใส่ ตัดบทอย่างโหดร้าย “ตื่นเสียทีเถอะท่านแม่ทัพ! โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนดีที่อ่อนแอ! ข้าเลือกทางเดินของข้าแล้ว ทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ไม่ใช่ทางที่มีแต่ขวากหนามอย่างท่าน!”นางหยิบถุงเงินถุงใหญ่ที่มู่หรงเจวี๋ยเตรียมไว้ให้ โยนลงไปที่แทบเท้าของเว่ยชิง เสียงเงินก้อนกระทบพื้นดัง เคร้ง ก้องกังวาน“ถือซะว่าเป็นน้ำใจครั้งสุดท้ายจากข้า เอาไว้ใช้ระหว่างเดินทางไปชายแดน” หนิงอันกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น “รักษาชีวิตไว้เถิด อย่าได้คิดกลับมาที่นี่อีก เพราะข้าไม่อยากเห็นหน้าคนที่ข้าเคยสมเพช”พูดจบ นางก็สะบัดชายแขนเสื้อ หันหลังกลับทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ น้ำตาที่กลั้นไว้พังทลายลงมาอาบสองแก้มทันทีที่หันหลังให้เขา แต่นางกัดฟันแน่นไม่ยอมให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา“หนิงอัน!”เว่ยชิงตะโกนเรียกชื่อนางเสียงหลง เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวปานจะขาดใจ“เจ้าทิ้งข้าไปจริงๆ หรือ! เจ้าไ

“ฮูหยิน ดูสิว่าใครมาส่งเรา” เขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้ได้ยินถึงเว่ยชิง “อดีตแม่ทัพเว่ยชิง ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยใฝ่สูงจะเด็ดดอกฟ้า บัดนี้กำลังจะเดินทางไปเป็นทหารเลวที่ชายแดน เจ้าจะไม่ออกมากล่าวลาเขาหน่อยหรือ?”ภายในเกี้ยว จ้าวหนิงอันนั่งตัวสั่นเทา น้ำตาไหลพรากอาบแก้มที่แต่งแต้มไว้อย่างงดงาม นางได้ยินเสียงแส้ฟาด ได้ยินเสียงเว่ยชิงล้มลง หัวใจของนางเหมือนถูกมีดกรีดแทงซ้ำๆ‘อย่าออกไปนะ ถ้าเจ้าออกไป เขาจะยิ่งเจ็บปวด’ นางเตือนตัวเองความเงียบงันจากภายในเกี้ยว ทำให้เว่ยชิงรู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าถูกโบยตี เขาหวังเพียงจะได้ยินเสียงนางเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะเป็นคำด่าทอก็ตาม“เห็นไหมเล่า เว่ยชิง” มู่หรงเจวี๋ยหันกลับมามองนักโทษหนุ่มด้วยสายตาผู้ชนะ “นางไม่อยากเสวนากับกบฏเช่นเจ้า นางคือหงส์ที่กำลังจะบินขึ้นสู่ยอดไม้ ส่วนเจ้า เป็นเพียงหนอนแมลงในโคลนตม”“เจ้ามันปีศาจ” เว่ยชิงตะโกนทั้งน้ำตา “เจ้าบีบบังคับนาง!”“บังคับ?” มู่หรงเจวี๋ยเลิกคิ้ว “นางเลือกเองต่างหาก เลือกอำนาจ เลือกความสบาย และเลือกข้า”เขาตวัดสายตาไปที่ทหารคุมตัวนักโทษ “พวกเจ้ามัวยืนบื้ออะไรอยู่? วันนี้เป็นวันมงคล ข้าไม่อยากเห็นเสนียดจัญไ

หนิงอันค่อยๆ ลืมตาขึ้น ขนตายาวงอนเปียกชื้น มองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมู่หรงเจวี๋ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง เขาถอนหายใจยาวอย่างหงุดหงิด แล้วทำในสิ่งที่หนิงอันคาดไม่ถึงเขาพลิกตัวลงจากร่างของนาง ทิ้งตัวลงนอนหงายข้างๆ นางแทนความกดดันที่เคยกดทับร่างของหนิงอันหายไปในพริบตา นางนอนตัวแข็งทื่อด้วยความงุนงง ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย“ท่าน ท่านจะทำอะไร?” นางถามเสียงเบาหวิวมู่หรงเจวี๋ยไม่ตอบ เขาเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มนวมผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างให้นางอย่างลวกๆ ปิดบังผิวขาวเนียนที่เคยล่อตาล่อใจเขาเมื่อครู่จนมิดชิด“ข้าหมดอารมณ์แล้ว” เขาเอ่ยเสียงเรียบ หันหน้าหนีไปทางเพดานเตียง “ข้าไม่ชอบสมสู่กับท่อนไม้ มันน่าเบื่อ”“ท่าน” หนิงอันพูดไม่ออก นางทั้งอับอายและโล่งใจระคนกัน“นอนซะ” เขาบอกปัดรำคาญ “หรือถ้าเจ้าอยากจะปรนนิบัติข้าจริงๆ ก็ลุกขึ้นมาถอดเสื้อผ้าเอง แต่ข้าเตือนไว้ก่อนว่าข้ามือหนัก ถ้าเจ้าไม่เต็มใจ เจ้าอาจจะเจ็บจนลุกไม่ขึ้นไปสามวัน”หนิงอันรีบกำผ้าห่มแน่น ดึงขึ้นมาปิดถึงคอ ส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ ข้าจะนอน”มู่หรงเจวี๋ยแค่นเสียงในลำคอ เขาตะแคงตัวหันหลังให้นาง เว้นระยะห่างระหว่างกันไว้พอสมควรบรรยากาศในห้

“ราชโองการ?”เสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมด้วยอำนาจดังแทรกขึ้นจากทางเดินหินอ่อน ทำเอาทุกคนในศาลาสะดุ้งสุดตัวมู่หรงเจวี๋ย ในชุดขุนนางเต็มยศสีม่วงเข้ม เดินก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามดุจพญามังกร ใบหน้าหล่อเหลาเรียบสนิท แต่ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่ขันทีเฒ่าราวกับจะฉีกเนื้อเถือหนัง“ทะ ท่านราชครู” ขันทีเฒ่าหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้น “กระหม่อม นำของพระราชทานมาถวาย”มู่หรงเจวี๋ยเดินผ่านขันทีเฒ่าไปราวกับมองไม่เห็น เขาหยุดยืนอยู่ข้างกายหนิงอัน เอื้อมมือมาโอบเอวนางไว้อย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวสองนางที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่“ของพระราชทาน?” เขาเลิกคิ้ว “สตรีสองนางนี้หรือ?”“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงเกรงว่าฮูหยินจะเหนื่อย”“อืม” มู่หรงเจวี๋ยลากเสียงในลำคอ เขาปล่อยมือจากเอวหนิงอัน เดินเข้าไปหาหญิงสาวทั้งสอง เชยคางแม่นางหลิวขึ้นพิจารณา “ผิวพรรณดี หน้าตาก็พอใช้ได้”หนิงอันกำหมัดแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เขาจะรับพวกนางไว้จริงหรือ? เขาจะเป็นเหมือนชายอื่นที่มักมากในกามคุณงั้นหรือ?แม่นางหลิวส่งสายตาหวานเชื่อมให้มู่หรงเจวี๋ย “ท่านราชครูเจ้าขา ผู้น้อยยินดีปรนนิบัติท่านทุกอย่าง”มู่หรงเจว