จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ

สายลมกรรโชกแรงพัดพากลิ่นอายความชื้นของพายุฝนที่กำลังก่อตัวเข้ามาภายในท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ ทว่าความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงขั้วกระดูกของเหล่าขุนนางนับร้อยชีวิตที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นงันงกอยู่นั้น หาได้มาจากลมฝนฟ้าคะนองไม่ หากแต่มาจากบุรุษเพียงผู้เดียวที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์มังกร

เบื้องบนบัลลังก์ทองคำสลักลายวิจิตร ฮ่องเต้หนุ่มผู้ครองแผ่นดินต้าเยี่ยนประทับนั่งด้วยท่าทีแข็งเกร็ง พระพักตร์ซีดเผือดไร้สีเลือด แววตาที่ทอดมองลงมาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นระคนอัปยศ

เบื้องล่างบัลลังก์นั้น คือ ‘มู่หรงเจวี๋ย’

ราชครูผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ร่างสูงสง่าในชุดขุนนางสีดำสนิทปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาด้วยดิ้นเงิน ยืนเอามือไพล่หลังด้วยท่วงท่าผ่อนคลายราวกับกำลังเดินชมสวนบุปผา มิใช่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

“ใต้เท้าหลิว”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นนั้นราบเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วโถงอันเงียบงัน มันทรงพลังเสียยิ่งกว่าเสียงอัสนีที่ฟาดลงมากลางเวหา ราวกับมัจจุราชที่กำลังขานชื่อวิญญาณดวงต่อไป

ขุนนางชราผมขาวโพลนผู้หนึ่งทรุดฮวบลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาไม่อาจควบคุม “ทะท่านราชครู ข้าผู้น้อยเพียงแค่ เพียงแค่ถวายฎีกาด้วยความจงรักภักดี”

“จงรักภักดี?” มู่หรงเจวี๋ยทวนคำ มุมปากที่หยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับภาพวาดเทพเซียน แต่กลับทำให้ผู้มองรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ “เจ้าบอกว่าฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ การตัดสินพระทัยอาจผิดพลาด จึงขอให้คืนอำนาจการปกครองกองทัพสู่ฮ่องเต้ เช่นนั้นหรือ?”

“ข้า.. ข้า” ใต้เท้าหลิวลิ้นแข็งจุกปาก สายตาเหลือบมองไปทางฮ่องเต้บนบัลลังก์หวังพึ่งพิงบารมี แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการเบือนหน้าหนีของโอรสสวรรค์

มู่หรงเจวี๋ยหัวเราะในลำคอแผ่วเบา เขาขยับก้าวเดินอย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินอ่อนดังกึกก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบย่ำลงบนหัวใจของคนทั้งท้องพระโรง

“ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์จริงดั่งเจ้าว่า” มู่หรงเจวี๋ยเอ่ยพรางหยุดยืนอยู่ตรงหน้าขุนนางชรา ดวงตาเรียวยาวดุจพญาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย แววตาคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ “แต่ที่เจ้ากล่าวว่าข้าก้าวก่ายพระราชอำนาจ นั่นดูจะเป็นการเข้าใจผิดไปกระมัง”

“ท่านราชครูโปรดเมตตา!”

ฉึก!

ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีการเงื้อดาบให้เห็น เพียงแค่พริบตาเดียวที่มู่หรงเจวี๋ยสะบัดแขนเสื้อ กระบี่สั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างก็พุ่งทะลุขั้วหัวใจของใต้เท้าหลิวอย่างแม่นยำ

เสียงร้องขอความเมตตาขาดห้วงไปทันที ร่างชรากระตุกเกร็งสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป โลหิตสีแดงฉานไหลเจิ่งนองย้อมพื้นหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ให้กลายเป็นสีชาด กลิ่นคาวเลือดตีตลบอบอวลชวนคลื่นเหียน

ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเหล่าขุนนาง

มู่หรงเจวี๋ยดึงผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกมาเช็ดมือที่เปื้อนเลือดเล็กน้อยอย่างใจเย็น กิริยาท่าทางประณีตงดงามราวกับกำลังเช็ดฝุ่นผง มิใช่เช็ดเลือดคนตาย

“ใต้เท้าหลิวชราภาพมากแล้ว คงจะเลอะเลือนจนพูดจาเพ้อเจ้อ ข้าจึงช่วยสงเคราะห์ให้เขาได้พักผ่อนเร็วขึ้น”

เขาหันกลับไปมองฮ่องเต้บนบัลลังก์ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมังกรหนุ่ม “ฝ่าบาททรงเห็นชอบหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ พระองค์พยักหน้าช้าๆ ด้วยความจำนน “ราชครูทำถูกต้องแล้ว ใต้เท้าหลิวชราภาพเกินไป สมควรพักผ่อน”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเข้าพระทัย” มู่หรงเจวี๋ย ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย เป็นการทำความเคารพที่ดูเหมือนการเย้ยหยันเสียมากกว่า “เลิกประชุมได้!”

เสียงประกาศของขันทีดังก้อง เหล่าขุนนางต่างรีบถวายบังคมลาแล้วพากันเดินก้มหน้าออกจากท้องพระโรงอย่างรวดเร็ว ราวกับหนูที่หนีตายจากกรงเล็บแมว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเหลือบมองศพของสหายร่วมราชการที่นอนจมกองเลือด

หลังม่านไข่มุกที่กั้นฉากอยู่ด้านข้างท้องพระโรง ร่างบางระหงของสตรีผู้หนึ่งยืนตัวแข็งทื่อ มือเรียวบางกำชายกระโปรงแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ภาพเหตุการณ์เบื้องหน้ายังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ

‘จ้าวหนิงอัน’ องค์หญิงแห่งต้าเยี่ยน ผู้มีศักดิ์เป็นขนิษฐาของฮ่องเต้ นางแอบลอบเข้ามาดูการว่าราชการตามคำเชิญชวนของพี่ชาย เพื่อให้เห็นกับตาว่าอำนาจในวังหลวงแท้จริงแล้วอยู่ในมือใคร

แต่นางไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นความโหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงนี้

บุรุษผู้นั้น มู่หรงเจวี๋ย เขาไม่ใช่คน

เขาคือปีศาจในคราบมนุษย์