Todos os capítulos de จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ: Capítulo 21 - Capítulo 30

สายลมยามบ่ายพัดผ่านระเบียงไม้แกะสลัก นำพากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกท้อเข้ามาภายในเรือนพักผ่อนส่วนตัวของราชครู กลิ่นหอมนั้นควรจะสร้างความสดชื่นรื่นรมย์ แต่สำหรับ จ้าวหนิงอัน แล้ว มันกลับเจือไปด้วยกลิ่นอายของความอึดอัดที่หายใจไม่ออกนางนั่งตัวเกร็งอยู่บนตั่งไม้บุผ้าไหม ปล่อยให้ มู่หรงเจวี๋ย นอนหนุนตักของนางอย่างถือสิทธิ์ราชครูหนุ่มหลับตาพริ้ม ใบหน้าหล่อเหลายามหลับใหลดูไร้พิษสงราวกับเทพบุตร เปลือกตาบางปิดสนิทปกปิดดวงตาอำมหิตคู่นั้น ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มน้อยๆ ราวกับกำลังฝันดี มือหนาข้างหนึ่งกุมมือนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แม้ในยามหลับเขาก็ยังคงหวงแหนและแสดงความเป็นเจ้าของหนิงอันก้มมองบุรุษบนตักด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความเกลียดชังยังคงอัดแน่นอยู่ในอก แต่ความหวาดกลัวกลับมีอำนาจเหนือกว่า นางไม่กล้าขยับตัว แม้ขาจะเริ่มชาจนไร้ความรู้สึก เพราะเกรงว่าจะไปรบกวนนิทราของพญามาร“หอม”จู่ๆ มู่หรงเจวี๋ยก็พึมพำออกมาทั้งที่ยังหลับตา เขาซุกใบหน้าเข้ากับหน้าท้องแบนราบของนาง สูดดมกลิ่นกายสาวอย่างหื่นกระหาย“กลิ่นของเจ้า ยังเหมือนวันนั้นไม่มีผิด”“วันนั้น?” หนิงอันทวนคำเสียงเบา นางเผลอตัวถามออกไปเพราะความสง

“เรื่องแม่ทัพเว่ย เอ้ย นักโทษชายแดนผู้นั้นเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถารีบเล่าด้วยความหวังดี “เขาว่ากันว่าถึงแม้หนทางจะทุรกันดาร แต่เขาก็รอดชีวิตไปถึงด่านกูซูแล้วเจ้าค่ะ มีคนแอบช่วยเหลือเขา ฮูหยินไม่ต้องโศกเศร้าไปนะเจ้าคะ คนดีย่อมตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้”คำพูดนั้นเปรียบเสมือนหยาดน้ำทิพย์ชโลมหัวใจที่แห้งผากของหนิงอัน นางเบิกตากว้าง มือเรียวเอื้อมไปจับมือที่หยาบกร้านของเสี่ยวเถาโดยไม่รู้ตัว“จริงหรือ? เจ้าไม่ได้โกหกข้าใช่ไหม?” น้ำตาแห่งความปิติรื้นขึ้นที่ขอบตา “เขายังมีชีวิตอยู่ เขายังไม่ตาย”“จริงเจ้าค่ะ บ่าวสาบาน” เสี่ยวเถายิ้มกว้าง ดีใจที่ทำให้นายหญิงยิ้มได้“ขอบใจเจ้ามาก ขอบใจเจ้าจริงๆ เสี่ยวเถา” หนิงอันยิ้มทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายวันที่ออกมาจากใจจริงทว่ารอยยิ้มนั้นกลับคงอยู่ได้เพียงชั่วพริบตา“ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง”เสียงทุ้มต่ำที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากทางด้านหลังศาลา ทำเอาบรรยากาศที่เริ่มจะอบอุ่นพลันลดฮวบลงจนหนาวสะท้านไปถึงขั้วกระดูกหนิงอันสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มเมื่อครู่ซีดเผือดลงทันตามู่หรงเจวี๋ย ยืนกอดอกพิงเสาศาล

ภายในเรือนหนังสือ กลิ่นกำยานไม้กฤษณาหอมฟุ้งตลบอบอวล มู่หรงเจวี๋ย นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยกองฎีกาและม้วนกระดาษราชการ ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรเขากำลังรอ.. รอภรรยาของเขาทันทีที่หนิงอันก้าวเข้ามาในห้อง มู่หรงเจวี๋ยก็เงยหน้าขึ้นมอง ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นความงดงามที่ไร้ที่ติของนาง“มาแล้วหรือ” เขาเอ่ยทักเสียงทุ้ม วางพู่กันในมือลงหนิงอันย่อตัวลงทำความเคารพอย่างชดช้อยสวยงามตามธรรมเนียมเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว “คารวะท่านพี่ ท่านพี่เรียกหาข้า มีสิ่งใดให้ปรนนิบัติหรือเจ้าคะ?”น้ำเสียงของนางหวานใส ไพเราะเสนาะหู แต่ราบเรียบราวกับน้ำในบ่อลึกมู่หรงเจวี๋ยมองดูนางด้วยความรู้สึกขัดใจลึกๆ ใช่ นางเชื่อฟังเขาแล้ว นางไม่ดื้อรั้น ไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้หาเว่ยชิงอีกแล้ว แต่นางก็ไม่เหมือน ‘จ้าวหนิงอัน’ คนเดิมที่เขารู้จักนางเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่หายใจได้ สวยงามแต่ไร้วิญญาณ“เข้ามาใกล้ๆ ข้าสิ” เขากวักมือเรียกหนิงอันลุกขึ้นเดินเข้าไปหา หยุดยืนอยู่ข้างกายเขาอย่างว่าง่าย มู่หรงเจวี๋ยรวบเอวบางดึงให้นางลงมานั่งบนตักแกร่ง เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอก

เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นอย่างแผ่วเบาและโหยหวน ร่างในชุดคลุมมังกรสีเหลืองทองค่อยๆ ปรากฏขึ้นหลังม่านไม้ฉลุจ้าวเหยียน ฮ่องเต้หนุ่มแห่งต้าเยี่ยน เดินออกมาด้วยฝีเท้าที่เชื่องช้าและไม่มั่นคง ต้องมีขันทีสองคนคอยพยุงซ้ายขวา พระพักตร์ที่เคยสดใสสมวัยหนุ่มบัดนี้ซูบตอบจนเห็นโหนกแก้ม ขอบตาดำคล้ำ ริมฝีปากแห้งแตกและซีดเผือดราวกับกระดาษหนิงอันเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นพี่ชายของนาง พี่ชายที่เคยสง่างามและเข้มแข็ง บัดนี้ดูเหมือนชายชราที่ไม้ใกล้ฝั่ง ทั้งที่อายุยังไม่ถึงสามสิบชันษา“ถวายพระพรฝ่าบาท! ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!”เหล่าขุนนางคุกเข่าลงถวายพระพร จ้าวเหยียนโบกมืออย่างอ่อนแรง ทรุดตัวลงนั่งบนบัลลังก์ด้วยอาการหอบเหนื่อย“ตามสบาย ลุกขึ้นเถิด” พระสุรเสียงแหบพร่าและเบาหวิวราวกับเสียงลมพัดใบไม้แห้ง“ขอบพระทัยฝ่าบาท”มู่หรงเจวี๋ยเป็นคนเดียวที่ไม่คุกเข่า เขาเพียงแค่ลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะพอเป็นพิธี กิริยานั้นถือว่าจาบจ้วงและหมิ่นพระเกียรติอย่างร้ายแรง แต่ไม่มีใครกล้าทักท้วง“ฝ่าบาททรงมีพระพลานามัยแข็งแรงขึ้น เป็นวาสนาของราษฎรโดยแท้” มู่หรงเจวี๋ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเ

หนิงอันลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบกรรไกรเงินเล่มเล็กที่ใช้ตัดด้ายขึ้นมาพิจารณา ปลายแหลมคมวาววับสะท้อนแสงเทียน นางมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจก สตรีที่งดงามแต่ไร้วิญญาณผู้นี้ สมควรหายไปจากโลกเสียทีแต่...จะตายง่ายๆ เช่นนี้หรือ?ตายไปโดยที่เขายังคงเสวยสุข? ตายไปโดยที่เขายังคงหัวเราะเยาะในชัยชนะ?“ไม่” หนิงอันกำกรรไกรแน่น “ถ้าข้าจะตาย ข้าต้องไปบอกลาเขา ข้าต้องไปสาปแช่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย ให้เขาจดจำความตายของข้าไปชั่วชีวิต!”ด้วยอารมณ์ชั่ววูบที่ขาดสติ หนิงอันซ่อนกรรไกรไว้ในแขนเสื้อ สวมเสื้อคลุมสีเข้มทับชุดนอนบางเบา แล้วเปิดประตูเรือนฝ่าสายฝนออกไปในยามวิกาลทางเดินสู่เรือนหนังสือเงียบสงัดราวกับป่าช้า บ่าวไพ่ส่วนใหญ่เข้านอนกันหมดแล้ว มีเพียงโคมไฟตามทางเดินที่ส่องแสงริบหรี่ ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักช่วยกลบเสียงฝีเท้าของนางได้เป็นอย่างดีหนิงอันเดินโซเซมาจนถึงหน้าเรือนหนังสือ แสงไฟจากด้านในยังคงสว่างจ้า บ่งบอกว่าเจ้าของเรือนยังคงตื่นอยู่ นางสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย เตรียมจะผลักประตูเข้าไปเพื่อจบชีวิตลงตรงหน้าเขา“ท่านราชครู”เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายอีกคนดังเล็ดลอดออกมาจากช่องหน้า