เขาพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างนางไว้อย่างระมัดระวัง ไม่ให้ทับแขนข้างที่เจ็บ สายตาโลมเลียไปทั่วใบหน้าหวาน“ในเมื่อเจ้าปกป้องข้าขนาดนี้ ข้าก็ควรจะให้รางวัลเจ้าใช่หรือไม่?”“รางวัล?” หนิงอันเลิกคิ้ว “รางวัลอะไรเจ้าคะ? ยาขมๆ หรือว่า”“ยาที่หวานล้ำ ยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้า”มู่หรงเจวี๋ยประกบริมฝีปากลงมาปิดปากนางทันที บดขยี้ความนุ่มนวลอย่างดูดดื่มและเรียกร้อง ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง กวาดต้อนความหวานล้ำในโพรงปากจนหนิงอันแทบสำลักความสุขจูบของเขาเต็มไปด้วยรสชาติของสมุนไพรขมปร่า แต่กลับหวานล้ำจับใจ มันคือรสชาติของการมีชีวิตรอด รสชาติของการครอบครอง“อื้อ” หนิงอันครางประท้วงเบาๆ เมื่อเริ่มหายใจไม่ทันมู่หรงเจวี๋ยถอนริมฝีปากออกอ้อยอิ่ง ทิ้งสายใยสีเงินจางๆ เชื่อมระหว่างกัน เขาซุกไซ้ใบหน้าลงที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงสีกุหลาบ“ท่านพี่ แผลท่าน” หนิงอันร้องเตือนด้วยความเป็นห่วง“อย่าห่วงแผล” เขากระซิบเสียงแหบพร่า “ห่วงข้าเถอะ ข้าต้องการเจ้าจนแทบคลั่งแล้ว หนิงอัน”ความปรารถนาที่ลุกโชนในดวงตาของเขาทำให้นางไม่อาจปฏิเสธได้ หนิงอันยกแขนขึ้นโอบรอบคอเขา นิ้วมือเรียวสา
Última atualização : 2026-04-29 Ler mais