All Chapters of จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ: Chapter 41 - Chapter 50

สายลมแห้งแล้งแห่งฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านกำแพงวังหลวงสีแดงชาด กวาดต้อนใบไม้แห้งกรอบให้ปลิวว่อนไปตามลานหินอันกว้างใหญ่ เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างตำหนักบรรทม ฟังดูคล้ายเสียงร้องครวญครางของวิญญาณบรรพชนที่กำลังร่ำไห้ให้กับความเสื่อมถอยของราชวงศ์ต้าเยี่ยนภายในตำหนักหยางซิน อันเป็นที่ประทับส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ บรรยากาศช่างเงียบเชียบและวังเวงจนน่าขนลุก ไร้ซึ่งเงาของนางกำนัลหรือขันทีคอยปรนนิบัติพัดวี มีเพียงกลิ่นอายความตายและกลิ่นยาต้มฉุนจมูกที่ลอยอบอวลฮ่องเต้จ้าวเหยียน นอนซมอยู่บนแท่นบรรทมมังกร พระวรกายซูบผอมจนหนังหุ้มกระดูก พระพักตร์ซีดเซียวไร้สีเลือด ดวงตาที่เคยทอประกายสดใสบัดนี้ลึกโหลและเต็มไปด้วยความหวาดระแวง พระองค์สะดุ้งตื่นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลมพัด ประหนึ่งกลัวว่าจะมีใครบุกเข้ามาปลิดชีพ“ใครอยู่ข้างนอก! มีใครอยู่ไหม!”จ้าวเหยียนตะโกนเรียกด้วยเสียงแหบพร่า พระหัตถ์สั่นเทาควานหาถ้วยน้ำชาที่หัวเตียง แต่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า“น้ำ... เจิ้นขอน้ำ”ไม่มีเสียงตอบรับ ขันทีคนสนิทหายตัวไป นางกำนัลหายตัวไป ทหารรักษาพระองค์หน้าตำหนักก็เงียบกริบความโดดเดี่ยวเกาะกินหัวใจมังกรหนุ่มจนหนาวเหน

ภายในห้องอาบน้ำส่วนตัวที่สร้างจากหินอ่อนสีขาวนวล ไอน้ำร้อนลอยกรุ่นอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นหอมของกลีบกุหลาบและสมุนไพรผ่อนคลายลอยแตะจมูกมู่หรงเจวี๋ยวางหนิงอันลงที่ขอบสระ แล้วไล่บ่าวไพ่ออกไปจนหมด“คืนนี้ ข้าจะปรนนิบัติเจ้าเอง” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม“แต่ท่านบาดเจ็บ”“ข้าหายดีแล้ว” เขาเถียงข้างๆ คูๆ ทั้งที่ผ้าพันแผลยังเปื้อนเลือดจางๆ “มาเถอะ ให้ข้าล้างความสกปรกของวังหลวงออกจากตัวเจ้า”เขาค่อยๆ ปลดสายคาดเอวของนางออก ถอดอาภรณ์หรูหราที่นางสวมใส่ออกทีละชิ้น จนเหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่าที่งดงามดุจหยกสลัก ผิวขาวเนียนอมชมพูระเรื่อเมื่อต้องไอน้ำร้อน ช่างเย้ายวนใจจนบุรุษใดก็ไม่อาจละสายตาหนิงอันเขินอายเล็กน้อย แต่ก็ยอมให้เขาทำตามใจ นางก้าวลงไปในสระน้ำอุ่น น้ำอุณหภูมิกำลังดีโอบล้อมกายช่วยคลายความตึงเครียดของกล้ามเนื้อมู่หรงเจวี๋ยถอดเสื้อของตนเองออกตามลงมา เขาไม่ได้ลงแช่ทั้งตัว แต่เลือกที่จะนั่งซ้อนหลังนาง ใช้แผ่นอกกว้างเป็นพนักพิงให้“สบายไหม?”เขากระซิบถามที่ข้างหู ขณะตักน้ำราดรดไหล่เนียนของนาง“สบายเจ้าค่ะ” หนิงอันหลับตาพริ้ม เอนศีรษะพิงไหล่เขา “น้ำอุ่นกำลังดี ข้าไม่อยากลุกไปไหนเลย”“งั้นก็อยู่อย่างน

ตัดภาพไปยังชายแดนทิศเหนือ ดินแดนรกร้างที่ถูกลืมท่ามกลางพายุหิมะที่พัดกระหน่ำ ภายในถ้ำหินที่มืดมิดและเหม็นอับ ร่างของชายผู้หนึ่งนั่งขดตัวอยู่หน้ากองไฟที่ใกล้จะมอดดับสภาพของเขาดูไม่ต่างจากศพเดินได้ ใบหน้าซีกซ้ายถูกไฟคลอกจนเสียโฉม เนื้อหนังหดรั้งดูน่าสยดสยอง ขาข้างหนึ่งลีบเล็กและบิดเบี้ยวจากการถูกธนูยิงจนเส้นเอ็นขาดสะบั้น ทำให้เขาต้องใช้ไม้เท้าพยุงตัวตลอดเวลาเว่ยชิง อดีตแม่ทัพผู้สง่างาม บัดนี้กลายเป็นเพียงปีศาจอัปลักษณ์ที่รอดชีวิตมาจากนรก“นายท่าน”เงาดำร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ปากถ้ำ มันคือสายลับที่เว่ยชิงส่งไปสืบข่าวในเมืองหลวง“ว่ามา” เว่ยชิงเอ่ยเสียงแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงขูดของโลหะ“ข่าวจากในจวนราชครูขอรับ” สายลับรายงานเสียงเบา “ฮูหยินมู่หรง ตั้งครรภ์แล้วขอรับ”เปรี้ยะ!กิ่งไม้แห้งในมือเว่ยชิงหักสะบั้น เขาเงยหน้าขึ้นจากกองไฟ ดวงตาข้างที่ดีเบิกโพลงด้วยความโกรธแค้นและริษยา“ตั้งครรภ์” เขาทวนคำ “นางท้องกับมัน นางท้องกับไอ้สารเลวมู่หรงเจวี๋ย!”ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง บาดแผลที่หน้าและขาดูเหมือนจะปวดตุบๆ ขึ้นมาอีกครั้ง ภาพหนิงอันที่นอนทอดกายให้มู่หรงเจวี๋ย ภาพนางยิ้มให้มัน ภาพนา

“ข้าไม่ลืมเจ้าค่ะ” หนิงอันสูดหายใจลึก “แต่ถ้าเขาจะตายจริงๆ ข้าก็อยากไปดูให้เห็นกับตา อยากไปฟังคำสั่งเสียสุดท้ายหรืออย่างน้อย ก็ไปเพื่อยืนยันว่าเขาจะไม่สามารถทำร้ายข้าได้อีก”“และอีกอย่าง ข้าอยากไปไหว้เจ้าแม่กวนอิม ขอพรให้ลูกของเราด้วย”มู่หรงเจวี๋ยถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าหนิงอันดื้อรั้นเพียงใด หากนางตัดสินใจแล้ว ห้ามไปก็เปล่าประโยชน์ รังแต่จะทำให้นางแอบหนีไปเองซึ่งอันตรายกว่า“ก็ได้” เขายอมจำนน “แต่มีข้อแม้ ข้าต้องไปด้วย และเจ้าต้องอยู่ห่างจากตัวข้าไม่เกินหนึ่งก้าว ทหารองครักษ์จะล้อมวัดไว้ทุกทิศทาง”“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพี่!” หนิงอันโผเข้ากอดเขามู่หรงเจวี๋ยกอดตอบนางแน่น สายตาจ้องมองไปที่จดหมายฉบับนั้นด้วยความระแวงสัญชาตญาณของเขาร้องเตือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ กลิ่นกระดาษจดหมายนี้ มีกลิ่นสมุนไพรบางอย่างที่คุ้นเคยกลิ่นสมุนไพรจากชายแดนทิศเหนือ?ดวงตาของมู่หรงเจวี๋ยวาวโรจน์ขึ้นมาทันที“เว่ยชิง” เขาพึมพำชื่อศัตรูในใจ “เจ้ายังไม่ตายสินะ ดี! งั้นก็มาเจอกันหน่อย!”“พ่อบ้านกง!” เขาตะโกนเรียก “สั่งระดมพลหน่วยองครักษ์เงาทั้งหมด! และเตรียม ‘เกราะไหมทองคำ’ ให้ฮูหยินใส่ในวันงาน!”“งานเทศกาลโคมไฟปีนี้

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนนครหลวงฉางอันพร้อมกับกลิ่นคาวโลหิตที่ยังคงจางหายไปไม่หมดสิ้น หิมะแรกของฤดูหนาวที่โปรยปรายลงมาตลอดทั้งคืน ได้ช่วยกลบฝังร่องรอยการต่อสู้และซากศพของเหล่ากบฏที่เกลื่อนกลาดอยู่ตามท้องถนนจนขาวโพลน ดูบริสุทธิ์สะอาดตา ทว่าผู้คนในเมืองต่างรู้ดีว่า ภายใต้ผืนหิมะสีขาวนั้น เต็มไปด้วยสีแดงฉานของเลือดเนื้อที่ถูกสังเวยให้กับอำนาจณ ท้องพระโรง พระที่นั่งไท่เหอบรรยากาศภายในโถงว่าราชการอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นหนาวเหน็บยิ่งกว่าอากาศภายนอก ขุนนางน้อยใหญ่ทั้งฝ่ายบู๊และบุ๋นนับร้อยชีวิตคุกเข่าหมอบกราบอยู่กับพื้นหินเย็นเฉียบ ตัวสั่นงันงกมิกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่ข้างบัลลังก์มังกรมู่หรงเจวี๋ย ในชุดขุนนางเต็มยศสีดำสนิทปักลายกิเลนทองคำ ยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองเหล่าขุนนางเบื้องล่างด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้ผู้คนหายใจไม่ออกเขาเพิ่งผ่านศึกหนักมาเมื่อคืน บาดแผลที่หลังและแขนยังคงเจ็บแปลบ แต่เขากลับยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงดุจขุนเขา สีหน้าไร้ความปรานี“กบฏเว่ยชิงถูกกำจัดแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังกังวานก้องไปทั่วท้องพระโรง “รวมถึงผู้สมรู