All Chapters of จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ: Chapter 1 - Chapter 10

หนิงอันพยายามกลั้นเสียงสะอื้น นางยกมือขึ้นปิดปากแน่น หัวใจเต้นรัวเร็วราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายภาพในอดีตเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว เด็กหนุ่มหน้าตาเศร้าสร้อยที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ใต้ต้นท้อในวันที่มารดาของเขาจากไป เด็กหนุ่มผู้นั้นที่นางเคยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ เคยปลอบโยนเขาด้วยความไร้เดียงสา‘พี่ชาย อย่าร้องไห้เลยนะ’คำพูดนั้นช่างดูโง่เขลาเหลือเกินเมื่อเทียบกับความเป็นจริงในตอนนี้ เด็กหนุ่มผู้อ่อนแอคนนั้นตายไปแล้ว เหลือเพียงทรราชผู้กระหายเลือดที่ยืนอยู่กลางกองซากศพ“องค์หญิง”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้ตัวจนนางสะดุ้งสุดตัว หนิงอันหันขวับไปมองด้วยความตกใจมู่หรงเจวี๋ยไม่รู้มายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใด เขาแหวกม่านไข่มุกเข้ามา ร่างสูงใหญ่บดบังแสงสว่างจนหมดสิ้น เงาทะมึนของเขาทาบทับลงบนร่างเล็กของนาง กลิ่นอายเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากตัวเขาผสมกับกลิ่นจางๆ ของเลือด“ทะ ท่านราชครู” เสียงของนางสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ขาแข้งอ่อนแรงจนต้องถอยหลังไปชิดกำแพงมู่หรงเจวี๋ยทอดตามองนางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันลึกล้ำราวกับบ่อน้ำพันปีที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำเอาไว้ เขาไล่สายตาสำรวจ

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหนิงอันเต้นแรง ความอบอุ่นวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางมองลึกเข้าไปในดวงตาคมคู่นั้น เห็นเพียงความรักความภักดีที่มั่นคงดั่งขุนเขา“ข้าจะขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท” เว่ยชิงกล่าวต่อ จับมือนางมากุมไว้แน่น “ข้าจะพาเจ้าออกจากกรงขังแห่งนี้ ไปอยู่ที่ชายแดนทิศเหนือกับข้า ที่นั่นแม้จะกันดารและหนาวเหน็บ แต่เจ้าจะมีอิสระ ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้”“พี่เว่ยชิง” หนิงอันน้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้งใจ ความหวังที่ริบหรี่กลับมาโชติช่วงอีกครั้ง “ท่านสัญญาแล้วนะ”“ข้าสัญญาด้วยเกียรติของแม่ทัพทิศอุดร” เว่ยชิงยกมือข้างหนึ่งขึ้นสาบาน “ข้าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต”ทั้งสองสบตากันเนิ่นนาน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่เป็นพยานรัก สายลมพัดใบไผ่ไหวเอนเกิดเสียงซ่าๆ ราวกับดนตรีขับกล่อม โลกทั้งใบดูเหมือนจะมีเพียงแค่พวกเขาสองคนจ้าวหนิงอันรู้สึกปลอดภัยที่สุดในรอบหลายปี อ้อมกอดของเว่ยชิงคือป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับนาง นางเชื่อหมดใจว่าบุรุษผู้นี้จะสามารถพานางหนีพ้นจากเงาของมู่หรงเจวี๋ยได้หารู้ไม่ว่า ในโลกของราชครูทรราช คำว่า “สัญญา” ของผู้อ่อนแอ มีค่าเพียงแค่ลมปากที่ไร้ความหมายและทุกการกระทำ ทุกคำพูด ทุกสัมผั

มู่หรงเจวี๋ยม้วนราชโองการเก็บอย่างประณีต แล้วถือมันไว้ในมือข้างหนึ่ง เขาเดินเข้าประชิดตัวฮ่องเต้ ใช้ราชโองการม้วนนั้นเคาะเบาๆ ที่บ่าของโอรสสวรรค์ เป็นกิริยาที่จาบจ้วงล่วงเกินจนโทษประหารเจ็ดชั่วโคตรก็ยังน้อยไป แต่ ณ เวลานี้ กฎหมายใดๆ ก็ไม่อาจใช้กับบุรุษผู้นี้ได้“ฝ่าบาททรงคิดจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าการจับคู่มังกรพลัดถิ่นอย่างเว่ยชิง กับหงส์ปีกหักอย่างองค์หญิง จะสามารถต่อกรกับพยัคฆ์อย่างกระหม่อมได้?”มู่หรงเจวี๋ยโน้มตัวลงมากระซิบข้างพระกรรณของฮ่องเต้ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านออกมาจากลมหายใจของเขา“แม่ทัพทิศอุดรผู้นั้น ชะตาขาดตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าเมืองหลวงแล้ว หากฝ่าบาทยังดึงดันจะมอบองค์หญิงให้เขา ก็เท่ากับส่งน้องสาวของพระองค์ไปลงหลุมศพพร้อมกัน”“เจ้าจะทำอะไรเขา! เขาเป็นขุนนางตงฉิน เป็นเสาหลักของแผ่นดิน!” จ้าวเหยียนเถียงเสียงแข็ง“เสาหลักที่ผุกร่อน ย่อมต้องถูกรื้อถอน” มู่หรงเจวี๋ย ตอบกลับทันควัน เขาผละตัวออกมา ยืนกอดอกมองฮ่องเต้ด้วยสายตาเวทนา “กระหม่อมมีหลักฐานว่ากองทัพทิศอุดรยักยอกเสบียงหลวง ค้าขายอาวุธเถื่อนกับชนเผ่านอกด่าน หลักฐานแน่นหนา มีพยานบุคคลครบถ้วน พรุ่งนี้เช้า ฎีกาจะถูกยื่นเข้าท้อง

“ไม่! ข้าไม่ไป!” หนิงอันหันไปมองพี่ชายบนระเบียง สายตาตัดพ้อรุนแรง “เสด็จพี่! ทำไมท่านทำเช่นนี้! ท่านรู้ว่าเขาบริสุทธิ์! ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าจะดูแลพวกเรา!”จ้าวเหยียนเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาน้องสาว หัวใจของพระองค์แหลกสลายไม่ต่างกัน“ทหาร!” มู่หรงเจวี๋ยที่ยืนเงียบอยู่นาน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด “องค์หญิงทรงสติฟั่นเฟือนเพราะความโศกเศร้า เชิญเสด็จกลับตำหนัก”“อย่ามาแตะต้องข้า!” หนิงอันสะบัดแขนทหารที่เข้ามาจับ “ปล่อยข้านะ! ปล่อย!”นางพยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อจะเข้าไปหาเว่ยชิง แต่แรงของสตรีบอบบางหรือจะสู้แรงทหารฉกรรจ์ ร่างของนางถูกลากถอยห่างออกไปเรื่อยๆ“หนิงอัน!” เว่ยชิงพยายามจะลุกขึ้นตาม แต่ถูกมัดกระแทกเข้าที่ท้องอย่างแรงจนตัวงอ เลือดสดๆ กระอักออกมาจากปาก“พี่เว่ยชิง!” หนิงอันกรีดร้องแทบขาดใจ เมื่อเห็นคนรักถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตานางถูกลากไปจนถึงบันไดหน้าท้องพระโรง ร่างกายอ่อนแรงทรุดลงกับพื้น แต่สายตายังคงจ้องมองไปที่เว่ยชิงที่ถูกโซ่ตรวนลากถูไปกับพื้นหินในวินาทีนั้นเอง สายตาของนางก็ปะทะเข้ากับร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทที่เดินลงมาจากบันไดอย่างเชื่องช้ามู่หรงเจวี๋ยหยุดยืนอยู่

มู่หรงเจวี๋ยไม่ตอบ แต่เดินกลับไปนั่งที่ตั่งไม้บุขนจิ้งจอกตัวเดิม เขาเอนกายพิงหมอนใบใหญ่ ท่าทางผ่อนคลายราวกับราชสีห์ที่รอกินเหยื่อ“รินชาให้กระหม่อม” เขาออกคำสั่ง “และคลานเข้ามาหากระหม่อมอย่างที่บ่าวผู้ซื่อสัตย์พึงกระทำ”หนิงอันตัวสั่นระริก ศักดิ์ศรีขัตติยะมานะของนางกำลังถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ นางเป็นถึงองค์หญิง เป็นพระขนิษฐาของฮ่องเต้ จะให้คลานเข่าปรนนิบัติขุนนางเช่นนี้แต่นางไม่มีทางเลือกภาพเว่ยชิงที่ถูกทรมานผุดขึ้นมาในหัว หนิงอันกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก นางสูดหายใจลึก พยุงร่างที่อ่อนแรงลุกขึ้นเดินโซเซไปที่โต๊ะน้ำชามือที่สั่นเทาหยิบกาน้ำชาขึ้นรินใส่ถ้วยใบใหม่ น้ำชากระฉอกเล็กน้อยเพราะความสั่น นางพยายามประคองถ้วยชาไว้ด้วยสองมือ แล้วค่อยๆ ทรุดเข่าลงกับพื้นพรมเข่าที่กระแทกพื้นเจ็บแปลบ แต่น้อยกว่าความเจ็บปวดในใจนางค่อยๆ คลานเข่าเข้าไปหาเขา ช้าๆ ทีละก้าว ท่ามกลางสายตาคมกริบที่จับจ้องทุกอริยาบถของนางราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าเมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา หนิงอันก้มหน้าลงต่ำ ชูถ้วยชาขึ้นเหนือศีรษะ“เชิญ ท่านราชครู” เสียงของนางแหบแห้งไร้วิญญาณความเงียบเข้าปกคลุมห้องอยู่อึดใจหนึ่ง ก