Todos os capítulos de จำนนรักราชครูทรราชไร้ใจ: Capítulo 31 - Capítulo 40

นางไม่มีใครเลย แม่ที่นางคิดว่ารักนาง แท้จริงก็คือคนฆ่าแม่บังเกิดเกล้า พี่ชายที่นางพยายามปกป้อง ก็อาจจะไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของนาง และสามี ผู้ชายที่นางคิดว่าเป็นปีศาจ เขากลับรู้ความจริงทุกอย่าง แต่เลือกที่จะปิดบังเพื่อกักขังนางไว้ในกรงลวงโลกแห่งนี้ความหวังที่จะตายมลายหายไป แทนที่ด้วยความสับสนและความเคียดแค้นเขาเห็นนางเป็นตัวตลกหรือ? เห็นชีวิตนางเป็นเรื่องล้อเล่นงั้นหรือ?“ใครอยู่ข้างนอก!”จู่ๆ เสียงตวาดของมู่หรงเจวี๋ยก็ดังขึ้น ประสาทสัมผัสของยอดวรยุทธ์จับได้ถึงความผิดปกติหนิงอันสะดุ้งสุดตัว นางพยายามจะลุกขึ้นหนี แต่ขาที่อ่อนแรงกลับไม่เป็นใจ นางสะดุดชายกระโปรงตัวเองล้มลงเสียงดัง ตุ้บ!ปัง!ประตูห้องหนังสือถูกกระแทกเปิดออก ร่างสูงสง่าของมู่หรงเจวี๋ยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว กรงเล็บมังกรคว้าเข้าที่ลำคอของผู้บุกรุกทันที“บังอาจแอบฟัง!”เขาเงื้อฝ่ามือขึ้นเตรียมจะฟาดลงมาสังหาร แต่เมื่อแสงโคมไฟส่องกระทบใบหน้าของผู้ที่อยู่ใต้อุ้งมือ การเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดชะงักกึก“หนิงอัน”นัยน์ตาอำมหิตของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภรรยาของตนนั่งตัวสั่นอยู่บนพื้นเปียกแฉะ ใบหน้าซีดเผือดเปรอะเปื้อนคราบน้

น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสายเลือด ความเจ็บปวดในอกมันรุนแรงจนนางอยากจะควักหัวใจออกมาขยี้ทิ้ง“ทำไม” นางถามเสียงสั่นเครือ “ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ ข้ายอมแต่งงานกับท่านเพื่อเขา ข้ายอมเป็นนางมารร้ายเพื่อเขา ทำไมเขาถึงอยากให้ข้าตาย”“เพราะเขาอิจฉาข้า” มู่หรงเจวี๋ยตอบความจริงที่โหดร้าย “และเพราะเขาขี้ขลาดเกินกว่าจะสู้กับข้าซึ่งหน้า เขาจึงเลือกวิธีที่สกปรกที่สุด คือการทำลายของรักของข้า”เขาดึงนางเข้ามากอด ศีรษะของนางซบลงกับอกที่ชุ่มไปด้วยเลือดของเขา“เจ้ารู้ไหมหนิงอัน คืนนี้เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ข้า แต่เป็นเจ้า” เขากระซิบเสียงพร่า “ถ้าข้ามาช้าไปก้าวเดียว ป่านนี้เจ้าคง”เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว ความกลัวที่จะสูญเสียนางไปจริงๆ“ข้าบอกแล้วว่าเจ้ามีแค่ข้า” มู่หรงเจวี๋ยกอดนางแน่นขึ้น “ในใต้หล้านี้ มีเพียงมู่หรงเจวี๋ยคนเดียวที่จะไม่ทิ้งเจ้า มีเพียงข้าคนเดียวที่จะยอมตายแทนเจ้าได้!”หนิงอันหลับตาลง ปล่อยให้ความจริงซึมซับเข้าไปในกระดูกดำพี่ชายทรยศ คนรักถูกเนรเทศ ชาติกำเนิดจอมปลอมนางไม่เหลือใครแล้วจริงๆ ไม่เหลือที่ยืนบนโลกใบนี้อีกแล้วนอกจากในอ้อมกอดของปีศาจตนนี้“ท่านราชครู” นางเรียกเขาเสียงแผ่ว

เพล้ง!เสียงแจกันลายครามราคาแพงระยับถูกปาทิ้งกระแทกพื้นจนแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเรือนพยัคฆ์คำราม ตามมาด้วยเสียงตวาดเกรี้ยวกราดของราชครูผู้ทรงอำนาจที่ทำให้บ่าวไพ่ทั้งจวนต้องตัวสั่นงันงก“ออกไป! ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าข้า!” มู่หรงเจวี๋ย ตะโกนลั่น ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยโทสะ “ข้าอุตส่าห์ช่วยชีวิตเจ้า! แต่เจ้ากลับเนรคุณ คิดจะวางยาข้าเพื่อหนีไปหาชู้รักงั้นรึ!”“ข้าไม่ได้ทำ!” จ้าวหนิงอัน กรีดร้องโต้ตอบทั้งน้ำตา ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยราวกับผ่านการยื้อยุดฉุดกระชาก “ท่านมันบ้า! ท่านระแวงไปเอง! ข้าเกลียดท่าน! ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!”“เกลียดข้านักใช่ไหม? อยากไปจากข้านักใช่ไหม?” มู่หรงเจวี๋ยกระชากแขนนางอย่างแรง จนร่างบางเซถลาไปกระแทกกับขอบประตู “ได้! ในเมื่อใจเจ้าไม่อยู่ที่นี่ ก็ไสหัวกลับวังเน่าๆ ของเจ้าไปซะ! อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก!”เขาผลักนางล้มลงกับพื้นหน้าเรือน ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาและสายตาตกตะลึงของบ่าวไพ่นับสิบหนิงอันเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาตัดพ้อรุนแรง นางค่อยๆ พยุงร่างที่บอบช้ำลุกขึ้นยืน น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม“ดี ข้าจะไป! ข้าจะไปฟ้องเสด็จพี่ว่าท่านทำร้ายข้าอย่างไ

สายลมกรรโชกแรงหวีดหวิวผ่านซากปรักหักพังของวัดร้างท้ายเมือง บานประตูไม้เก่าคร่ำครึที่หลุดลุ่ยส่งเสียงดัง เอี๊ยด อ๊าด ประหนึ่งเสียงร้องโหยหวนของวิญญาณสัมภเวสี ภายในวิหารที่ประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ซึ่งเศียรขาดหายไป มีเพียงแสงจันทร์สลัวรางที่ส่องลอดรูรั่วบนหลังคาลงมาต้องร่างของสตรีผู้หนึ่งจ้าวหนิงอัน ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าแท่นบูชา มือเรียวบางกำป้ายหยกสั่งการในแขนเสื้อแน่นจนเหงื่อซึมนางส่งสัญญาณไปแล้ว รอบวัดแห่งนี้เต็มไปด้วยองครักษ์เงาของ มู่หรงเจวี๋ย และทหารหน่วยล่าสังหารที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด รอเพียงแค่ เว่ยชิง ปรากฏตัว กรงขังแห่งความตายก็จะปิดลงทันที“หนิงอัน”เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืดหลังองค์พระ หนิงอันหันขวับไปมอง หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโหยหา ทั้งเจ็บปวด และทั้งรังเกียจร่างสูงโปร่งเดินออกมาสู่แสงจันทร์ นั่นคือ เว่ยชิง จริงๆ แต่เขาไม่ใช่ ‘พี่เว่ยชิง’ ที่นางเคยรู้จักอีกต่อไปอดีตแม่ทัพหนุ่มผู้สง่างามในชุดเกราะเงิน บัดนี้สวมชุดผ้าฝ้ายสีตุ่นสกปรกมอมแมม ใบหน้าหล่อเหลาตอบซูบจนเห็นโหนกแก้ม ดวงตาที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนกลับแดงก่ำและกลอกกลิ้งไปมาราวกับคนเสียสติ ผมเผ

ความเจ็บปวดที่แขนซ้ายเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในอกที่เหมือนถูกควักหัวใจออกไป เขาไม่เคยรู้เลยว่าตนเองจะขาดนางไม่ได้ถึงเพียงนี้ จนกระทั่งวินาทีที่เห็นนางถูกลากลงไปในความมืดหากนางตาย โลกใบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีอยู่อีกต่อไป!ณ กลางแม่น้ำเว่ยเหอเรือแจวลำเล็กโคลงเคลงไปมาตามแรงคลื่นลมและกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก เว่ยชิง พยายามบังคับเรือให้แล่นไปตามร่องน้ำมืดมิด เพื่อหลบหนีสายตาของทหารหลวงที่เริ่มจุดคบเพลิงสว่างไสวไปทั่วสองฝั่งแม่น้ำ“บ้าเอ๊ย!” เว่ยชิงสบถลั่นเมื่อเห็นโซ่ตรวนเส้นมหึมาถูกขึงขวางแม่น้ำไว้เบื้องหน้า “มันปิดแม่น้ำแล้ว! ไอ้ปีศาจมู่หรงเจวี๋ย!”เขาหันขวับมามอง จ้าวหนิงอัน ที่นอนมัดมือมัดเท้าอยู่ที่ท้องเรือด้วยสายตาอาฆาต“สามีเจ้ามันบ้า! มันกล้าปิดทางน้ำหลวงเชียวรึ!”หนิงอันค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งพิงกราบเรือ แม้สภาพจะดูย่ำแย่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงและมีรอยช้ำที่มุมปาก แต่แววตาของนางกลับนิ่งสงบอย่างประหลาด สงบจนน่ากลัว“ข้าบอกท่านแล้ว” นางเอ่ยเสียงเรียบเย็น แข่งกับเสียงลมหวีดหวิว “ว่าท่านประเมินเขาต่ำไป มู่หรงเจวี๋ยไม่ใช่คนที่ท่านจะมาลูบคมเล่นได้”“หุบปาก!” เว่ยชิงปราดเข้ามาบีบคางนาง “ยังจะปาก