All Chapters of นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 8จางมามาเริ่มเปลี่ยนไปพอลับหลังฮ่องเต้จอมเผด็จการ ชิงเยว่ถอนหายใจทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง พลางขยับสาบเสื้อที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ รสสัมผัสจาบจ้วงเมื่อครู่ยังทิ้งรอยช้ำไว้ที่มุมปาก แต่นางยังไม่ทันจะได้สำรวจตัวเองให้ดีประตูตำหนักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงเสียแล้วจางมามาพรวดพราดเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน สายตาจ้องเขม็งมาที่นางพลางโพล่งถามเสียงหลง “พระสนม! เหตุใดฝ่าบาทถึงเสด็จกลับเร็วปานนี้เพคะ!”ชิงเยว่เลิกคิ้วมองอย่างสงสัยในท่าทีลนลานนั้น ทว่าพอมามาเฒ่าเห็นว่านางยังอยู่ในชุดครบถ้วน ไร้ร่องรอยการหลับนอน แววตาที่เคยดูนอบน้อมก็เปลี่ยนเป็นความฉุนเฉียวทันควัน นางถึงกับเท้าเอวใส่เจ้านายอย่างลืมตัวทันที“นี่พระองค์ยังไม่ได้ร่วมเตียงกับฝ่าบาทอีกหรือเพคะ!”ชิงเยว่ขมวดคิ้วจ้องตอบ ความรู้สึกขัดใจพุ่งปรี๊ดขึ้นมาตามสัญชาตญาณสาวมั่นยุคใหม่ที่ถูกคนแปลกหน้ามาชี้นิ้วสั่ง นางตอบกลับไปเสียงเรียบแต่ติดรำคาญ“ก็เห็นอยู่นี่ว่าไม่ได้ทำอะไร ฝ่าบาทเขามีธุระมั้ง เลยรีบไป”จางมามาแค่นเสียงเหอะอย่างขัดใจ สะบัดหน้าหนีราวกับนางทำความผิดมหันต์ก่อนจะหันมาเอ่ยเสียงเข้ม “เช่นนั้นก็รีบบรรทมเถิดเพคะ อย่าให้เสียเรื่องไปมากกว

บทที่ 9.2ท่ามกลางกระแสของผู้คนที่หลั่งไหลออกมาชมความงามของโคมไฟนับหมื่นดวงในคืนเทศกาลหยวนเซียว ชิงเยว่เดินรั้งท้ายสุดของขบวนครอบครัวสกุลโจวของเต๋อเฟยด้วย แววตาของนางบัดนี้เป็นประกายตื่นเต้นนักเข้าได้ดีกับชุดธรรมดาแสนเรียบง่าย“พี่อวี้หราน ดูนั่นสิเจ้าคะ โคมไฟรูปกระต่ายนั่นช่างประณีตนัก ฝีมือช่างทำโคมที่นี่เก่งกาจกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก” ชิงเยว่กระซิบเรียกเต๋อเฟยด้วยนามจริงอย่างสนิทสนมทว่าเสียงชื่นชมของนางกลับถูกขัดด้วยเสียงแค่นหัวเราะในลำคอของบุรุษหนุ่มข้างกาย โจวจิ่งจื้อ น้องชายของเต๋อเฟยปรายสายตามองนางด้วยความระแวดระวังและอคติที่ปิดไม่มิด“เพียงแค่โคมไฟดาษดื่น ไม่เห็นจะมีอันใดน่าอัศจรรย์ใจถึงเพียงนั้น หรือว่าที่แคว้นชิงอวิ๋นของเจ้าไม่มีแม้แต่ช่างทำโคมที่พอใช้ได้ จึงต้องมาทำท่าทีตื่นใจเยี่ยงนี้”ชิงเยว่ชะงักฝีเท้า นางหันมาเลิกคิ้วมองเด็กหนุ่มผู้หวงพี่สาวเกินเหตุ แต่ก่อนที่นางจะทันได้ลับฝีปากตอบโต้ อวี้หรานก็รีบก้าวเข้ามาแทรกกลางพลางเอ่ยปรามน้องชายเสียงเข้ม“จิ่งจื้อ! อย่าเสียมารยาท ชิงเยว่เป็นแขกของข้า และนางก็เป็นถึง... เพื่อนสนิทที่ข้าไว้ใจ เจ้าควรสำรวมวาจาและให้เกียรตินางมากกว่า

บทที่ 11เดิมพันสวาทภายในห้องหนึ่งที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหรูหราแต่ไม่ฉุนทำให้เดาได้ว่าคงเป็นห้องของบุรุษสักคนหนึ่ง ด้วยเพราะนางถูกใครบางคนจับมาหลังจากล่วงรู้ความลับเข้านั่นทำให้นางรู้สึกถึงความเย็นเฉียบของพื้นที่บาดลึกเข้าไปในผิวเนื้อกระจายสู่ขั้วหัวใจ นางถูกพันธนาการทั้งมือและเท้า ดวงตาถูกปิดสนิทเหลือเพียงความมืดมน นางดิ้นรนมาพักใหญ่กลัวว่าจะตายเพราะหัวใจเต้นแรงไปด้วยซ้ำ ทว่าบัดนี้ผ้าปิดตาและผ้าอุดปากถูกกระชากออกอย่างแรงเสียก่อนภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือบุรุษผู้สง่างามบนบัลลังก์ทอง เยี่ยนหมิงเทียนประทับอยู่ตรงนั้นด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ แววตาของเขาโหดเหี้ยมและเย็นชาจนนางรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง นางรู้ว่าเขาคงทราบเรื่องที่นางไปเจอความลับเขาเข้าแล้ว“ดูท่า... องค์หญิงแคว้นชิงอวิ๋นจะไม่อยากมีชีวิตอยู่นักนะ”ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วกายแต่ถึงอย่างนั้นชิงเยว่ก็พยายามใช้ทักษะการแสดงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตข่มสีหน้าให้ดูนิ่งเฉยแต่ร่างกายกลับทรยศนางอย่างร้ายกาจ ริมฝีปากบางสั่นระริกและมือที่ถูกมัดอยู่สั่นเทาจนสังเกตเห็นได้ชัด เพราะความอยากรู้ของนางแท้จริงเชียวบัดนี้นางจึงเหมือนกำลังยืนอยู่บ

บทที่ 12.2ความรัญจวนใจสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วกายทั้งคู่ เยี่ยนหมิงเทียนยิ่งโมโหที่เห็นนางตอบโต้ได้อย่างถึงพริกถึงขิง มือหนาเลื่อนลงมาขย้ำสะโพกผายของนางอย่างรุนแรง ขณะที่ชิงเยว่เองก็ใช้เล็บคมครูดไปตามแผ่นหลังแกร่งผ่านเนื้อผ้าไหม ท้าทายอำนาจของเขาผ่านสัมผัสที่ร้อนแรงไม่แพ้กันเสียงหอบหายใจและเสียงชื้นแฉะจากการพัวพันของเรียวลิ้นดังสะท้อนในห้องบรรทม เยี่ยนหมิงเทียนที่ถูกความโกรธและความใคร่ครอบงำกระชากชุดชั้นนอกของนางออกอย่างไม่ปรานี เสื้อตัวนอกหลุดลุ่ยไปกองอยู่ที่เอว หลงเหลือเพียงเอี๊ยมตัวน้อยสีขาวสะอาดตาที่ปกปิดทรวงอกอิ่มไว้หมิ่นเหม่เขาผละริมฝีปากออกอย่างอุกอาจ ร่างทั้งสองหอบหายใจกระชั้นชิดจนหน้าอกกระเพื่อมไหว เยี่ยนหมิงเทียนจ้องมองร่างที่เกือบเปลือยเปล่าบนตักด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะและราคะที่ยังมอดไม่สนิท“ในเมื่อเจ้าช่ำชองถึงเพียงนี้ และแคว้นของเจ้าก็ไม่ได้ส่งสาวพรหมจรรย์มาให้ข้า...” เขาเค้นเสียงลอดไรฟันพลางใช้นิ้วหยาบกร้านบีบปลายคางของนางให้เชิดขึ้น “ข้าก็ไม่จำเป็นต้องถนอมน้ำใจหรือปรานีเจ้าในฐานะสตรีของข้าอีกต่อไป!”ชิงเยว่มองสบตาเขา แววตานางสั่นระริกทว่าไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่

บทที่ 14.1ล้วงความลับ“เจ้าเมาแล้ว ชิงเยว่... เช่นนั้นข้าว่าเรามาเล่นอันใดสนุก ๆ กันเถอะ?”เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากเกือบจรดกัน แววตาคมปลาบจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่พยายามจะค้อนใส่เขา “เจ้าอยากเจอหูเหวินหมิงทำไม? กำลังวางแผนจะทำอะไรกันแน่”“ใครบอกว่าหม่อมฉันวางแผนอะไรอีก... ก็แค่... อยากจะหาทางหนีจากฝ่าบาทก็เท่านั้นเพคะ!” นางสวนกลับทันควันก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนเป็นทำหน้ายู่ยี่แทน “ก็พระองค์น่ะช่างใจร้าย... ทั้งขู่ฆ่า... ทั้งบังคับ... มังกรของท่านแข็งได้ก็เพราะมือข้านะรู้ไหม! ยังจะมาทำหน้าดุใส่กันอีก!”เยี่ยนหมิงเทียนหัวเราะในลำคอเบา ๆ กับความหน้าหนาของนางยามขาดสติ เขาใช้จอกเหล้าที่แย่งมาวนรอบริมฝีปากนาง อย่างเย้าแหย่ก่อนเอ่ยเสียงทุ่มต่ำ“เจ้าอยากหนีนึกเหรอว่าจะหนีพ้น? ในเมื่อเจ้าบอกว่าข้าใจร้าย งั้นข้าจะใจร้ายให้ดูมากกว่าเดิมเป็นอย่างไร...”“ยังมีมากกว่านี้อีกหรือเพคะ?”พูดจบชิงเยว่ก็พยายามจะเอื้อมมือมาคว้าจอกสุราเลิศรสในมือเขา เยี่ยนหมิงเทียนกลับเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็วพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์“หากเจ้าอยากดื่มนัก ข้ายังมีสุราที่รสล้ำกว่านี้อีกมาก... เพียงแต่เจ้าต้องตอบ