Todos os capítulos de นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 16.1ฮ่องเต้เปลี่ยนไป“ทูลฝ่าบาท... ฮองเฮาเสด็จมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ!”คำรายงานนั้นเปรียบเสมือนระฆังช่วยชีวิต ชิงเยว่ใช้โอกาสที่เยี่ยนหมิงเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง ออกแรงผลักอกแกร่งของเขาเบา ๆ แล้วรีบขยับลุกขึ้นยืนถอยห่างออกมาจากรัศมีอันตรายทันที นางรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่พลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆส่วนเยี่ยนหมิงเทียนนั้นไม่ได้มีท่าทีจะขยับกายออกห่างจากร่างนุ่มนิ่มที่เขากำลังต้อนจนมุมเลยแม้แต่น้อย เขายังคงยืนซ้อนหลังนางไว้ประหนึ่งจะประกาศอาณาเขตแม้จากไม่สัมผัสกันแล้วก็ตาม ก่อนจะส่งเสียงเข้มตะโกนสั่งขันทีคนสนิทที่อยู่หน้าประตูโดยไม่เสียเวลาคิด“ไปบอกฮองเฮาว่าข้าไม่ว่าง ให้นางกลับไปก่อนแล้วค่อยมาใหม่วันหลัง!”ชิงเยว่ยิ้มแห้งแล้งออกมาทันทีที่ได้ยินคำว่าไม่ว่างของเขา ทั้งที่ความจริงเขากำลังนั่งกินมื้อเที่ยงและกลั่นแกล้งนางอยู่แท้ ๆ นางลอบมองใบหน้าคมคายที่ยามนี้ดูไม่ทุกข์ร้อนประหนึ่งการปฏิเสธสตรีที่ทรงอำนาจที่สุดในวังหลังเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ จนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามออกไป“ฝ่าบาท... ปฏิเสธเช่นนี้ ไม่เกรงว่าฮองเฮาจะทรงเสียพระทัยหรือเพคะ?”คำถามนั้นทำให้เยี่ยนหมิงเทียนชะงักไปเล็กน้อ

บทที่ 17กับดักของใครบางคนยามชิงเยว่เดินลึกเข้าไปในเขตตำหนักร้างตามสถานที่นัดหมายขนกายก็ลุกชันทันทีเพราะบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกทันใดนั้นเอง! เงาดำมึนทึมของบุรุษผู้หนึ่งก็โจนทะยานออกมาจากพุ่มไม้หนา มือหนาหยาบกร้านพุ่งเข้าตะครุบปากนางไว้แน่น ก่อนจะออกแรงกระชากร่างบางให้ลากถูเข้าไปในซอกกำแพงที่มืดมิด“อื้อ! อื้อ!”ชิงเยว่เบิกตากว้างด้วยความตระหนก แม้จะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่นางกลับไม่ยอมจำนนง่าย ๆ สติที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดสั่งให้นางล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ คว้าปิ่นปักผมปลายแหลมที่นางจงใจพกติดตัวมาเพื่อป้องกันตัว นางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายแทงพรวดลงบนท่อนแขนของชายปริศนาอย่างสุดแรง!“อั่ก!”มันสบถออกมาด้วยความเจ็บปวดจนเผลอคลายพันธนาการออก ชิงเยว่รีบสะบัดตัวหลุดแล้ววิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าร่างกายของสตรีที่อ่อนแอหรือจะสู้แรงบุรุษที่ฝึกวรยุทธมา เสียงฝีเท้าหนักไล่กวดตามหลังมาติด ๆ เพียงไม่กี่อึดใจ นางก็ถูกคว้าชายเสื้อจนเสียหลักล้มคะมำลงกับพื้นหญ้าที่เย็นเฉียบ“จะหนีไปไหน!” มันคำรามพลางพุ่งเข้ามากดร่างนางไว้ ชิงเยว่พยายามดิ้นรนสุดกำลังจนผ้าชุดนางกำนัลหลุดลุ่ย นางมองเห็นความตายอยู่รำไรในแวว

บทที่ 19เจ้าต้องมีอะไรแลกเยี่ยนหมิงเทียนไม่เพียงแค่ข่มขู่ เขาบดจุมพิตลงบนซอกคอขาวระหงอย่างตะกรุมตะกราม เสียงจุมพิตดังเฉอะแฉะน่าอายก้องอยู่ในโสตประสาทของชิงเยว่ ลิ้นร้อนระอุไล้เลียสลับกับการดูดดึงติ่งหูของนางจนเกิดเสียงครางเครือในลำคอแกร่ง เขาจงใจฝังคมเขี้ยวลงบนบ่ามนจนชิงเยว่สะดุ้งสุดตัว ความเจ็บแปลบแล่นพล่านไปพร้อมกับความสยิวที่จู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว“ฝ่าบาท... อื้อ... เจ็บ...” นางประท้วงเสียงสั่น สองมือพยายามดันอกเขาไว้ทว่าเรี่ยวแรงกลับหดหาย“เจ็บสิดี เจ้าจะได้จำไว้ว่าผิวกายนี้มีไว้ให้ข้ารังแกเพียงผู้เดียว”เขาคำรามพึมพำชิดผิวเนื้อก่อนจะเลื่อนริมฝีปากต่ำลงมายังเนินอกอิ่มที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างเอื้อมมาแหวะสาบเสื้อของนางออกกว้าง แม้มิได้ถอดออกจนเปลือยเปล่า แต่การกระทำนี้กลับดูป่าเถื่อนและเร้าอารมณ์ยิ่งกว่า เขาจ้องมองเอี๊ยมตัวสั้นสีขาวสะอาดตาที่โอบอุ้มเต้าทรวงอวบหยัดหยันพ้นขอบผ้าออกมาครึ่งค่อนลูก“เจ้าเป็นของข้า... ลี่เฟย ของข้าคนเดียว”เยี่ยนหมิงเทียนโน้มศีรษะลงซุกไซ้หน้าอกอิ่มผ่านเนื้อผ้าเอี๊ยมบางเบา เขาใช้ริมฝีปากและซี่ฟันงับดึงเบา ๆ ที

บทที่ 20.2เสียงครางกระเส่าของนางยิ่งโหมไฟปรารถนาในตัวเยี่ยนหมิงเทียนให้ลุกโชน เขาปรนเปรอนางด้วยชั้นเชิงที่เหนือกว่า ทั้งบีบเฟ้น ทั้งชิมรสหวานจากผิวกายเนียนละเอียดประหนึ่งจะตีตราจองทุกตารางนิ้ว ความเสียวซ่านสลับกับความซาบซ่านทำให้ชิงเยว่บิดกายเร้าอยู่ใต้ร่างแกร่ง ร่างกายของนางบัดนี้เหลวปานขี้ผึ้งต้องไฟ พร้อมที่จะมอดไหม้ไปกับพายุรักที่ฮ่องเต้จอมเผด็จการผู้นี้มอบให้ในค่ำคืนที่แสนยาวนานแล้ว...เยี่ยนหมิงเทียนกระตุกยิ้มอย่างพึงใจยามได้ยินเสียงครางกระเส่าที่ขาดช่วงของสตรีใต้ร่าง เขาผละริมฝีปากจากยอดอกอิ่มที่ยามนี้แดงช้ำและเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำรักช้า ๆ ก่อนจะเลื่อนกายลงต่ำผ่านหน้าท้องเนียนราบที่หดเกร็งตามจังหวะหายใจ“ร่างกายนี้ต้องสยบใต้กายข้าเพียงผู้เดียว” เขาพึมพำเสียงพร่าพลางใช้มือหนาคว้าขอบกางเกงแพรเนื้อบางที่ยังหลงเหลืออยู่เพียงชิ้นเดียว แล้วกระชากมันออกให้พ้นทางอย่างไม่ไยดีชิงเยว่สะดุ้งสุดตัวเมื่อเรียวขาขาวผ่องถูกมือใหญ่จับแยกออกกว้างอย่างเผด็จการ นางพยายามหดขาหนีด้วยสัญชาตญาณ แต่กลับถูกวงแขนแกร่งกดตรึงไว้แน่น เยี่ยนหมิงเทียนไม่ได้รีบร้อนจะเผด็จศึก ทว่าเขาเลือกที่จะทรมานนางแทน เขาใช้ป

บทที่ 21.2“อ๊ะ... ฝ่าบาท... ฮื่อ...”เสียงครางหวานหูที่ดังระงมอยู่เหนือร่างทำให้เยี่ยนหมิงเทียนพึงใจยิ่งนัก เขาเอื้อมมือขึ้นไปคว้าลำคอระหงให้โน้มลงมารับจุมพิตที่เร่าร้อน ขณะที่ช่วงล่างยังคงสอดประสานกันเป็นจังหวะที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่เขาจะพลิกตัวนางอีกครา คราวนี้เขาจัดท่าให้นางคุกเข่าหมอบราบไปกับเตียงในท่าก้มคลานแล้วเข้าซ้อนทับจากทางด้านหลังแทนมือหนาหยาบกร้านเอื้อมมาขยุ้มกลุ่มผมของนางเบา ๆ เพื่อให้นางเชิดหน้าขึ้นรับแรงอารมณ์ที่โถมเข้าใส่ไม่ยั้ง ทุกจังหวะที่เขากระแทกกระทั้นเข้ามามันลึกซึ้งจนชิงเยว่ตัวสั่นคลอนประหนึ่งเรือลำน้อยที่ถูกพายุซัดกระหน่ำกลางสมุทร นางจิกปลายนิ้วลงบนที่นอนจนยับย่น สะโพกกลมกลึงบิดเร้าตอบรับความแข็งขึงที่รุกรานเข้ามาอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย“อ๊า! แรงไป... ฮื่อ... ฝ่าบาท หม่อมฉันจะขาดใจแล้วเพคะ...”“เช่นนั้นก็จงขาดใจตายอยู่ในอ้อมกอดของข้านี่แหละ!”เขาคำรามพลางก้มลงกัดบ่ามนเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พลุ่งพล่านถึงขีดสุด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดึงจังหวะรัวเร็วประหนึ่งกลองศึกระรัว ก่อนที่ทั้งสองจะพากันทะยานสู่ขอบเหวแห่งความสุขสมอีกครา ร่างหนากดกระแทกเน้นย้ำเป