บทที่ 15ลี่เฟยคนใหม่แสงอรุณของวันใหม่สาดส่องผ่านม่านเข้ามายังเตียงกว้าง ทว่าชิงเยว่กลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาทับศีรษะ นางครางประท้วงในลำคอพลางกุมขมับที่เต้นตุบด้วยความปวดร้าวจากการเมาค้างอย่างหนัก ร่างนี้ช่างบอบบางนัก เพียงสุราดอกท้อไม่กี่จอกกลับทำให้นางมีสภาพดูไม่ได้ถึงเพียงนี้“น้ำแกงแก้เมาค้างเพคะพระสนม ดื่มเสียหน่อยจะได้ดีขึ้น” เสียงของจางมามาดังขึ้นพร้อมกับถ้วยกระเบื้องเคลือบที่ส่งกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ชิงเยว่พยุงกายขึ้นอย่างทุลักทุเล ดื่มน้ำแกงรสขมปร่าลงไปจนหมดก่อนจะเริ่มกวาดสายตาสำรวจรอบกายด้วยสัญชาตญาณ“มามา... เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง ข้าจำได้แค่ว่าข้าดื่มสุรา แล้วหลังจากนั้น...” นางพยายามเค้นสมองที่ขาวโพลน แต่นึกอย่างไรภาพความทรงจำก็ตัดฉับไปตั้งแต่ตอนที่นางยังถือจอกเหล้าบ่นงึมงำอยู่คนเดียว“โธ่ พระสนม... เมื่อคืนฝ่าบาทเสด็จมาหาพระองค์เพคะ”คำบอกเล่าของจางมามาเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดลงบนกองไฟ ชิงเยว่ตาสว่างวาบหายเมาเป็นปลิดทิ้ง นางเบิกตากว้างก่อนจะรีบตะปบสำรวจร่างกายตนเองใต้ผ้าห่มอย่างรวดเร็ว ทั้งเปิดสาบเสื้อตรวจร่องรอยตามผิวเนื้อ แอบสำรวจไปทั่วร่างกายว่ามีรอยฟ
Last Updated : 2026-04-20 Read more