บทนำ 1

กลิ่นเครื่องหอมฉุนกึกโชยเข้าจมูก ปลุกให้ร่างบางบนเตียงไม้แกะสลักจำเป็นต้องขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

“อือ... ใครมันฉีดน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์แถวนี้เนี่ย ฉุนชะมัด”

เจ้าของร่างบ่นอุบพลางยันกายลุกขึ้น แม้ทัศนียภาพตรงหน้าจะยังพร่าเลือนจนจับต้นชนปลายไม่ถูกก็ตาม

ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือการรับบทเป็นนางร้ายในซีรีส์ฟอร์มยักษ์ หลังจากเข้าฉากตบตีกับนางเอกท่ามกลางสายฝนจนเสร็จสิ้น เธอก็รีบบึ่งรถกลับคอนโดฯ เพื่อพักผ่อนทันที แต่ไฉนพอตื่นมากลับได้กลิ่นไม้หอมโบราณที่ตนแสนเกลียดแทนเสียได้ ระหว่างที่สมองกำลังประมวลผล มือเรียวก็พยายามควานหาสมาร์ตโฟนข้างหมอน ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้กลับมีเพียงความเย็นเยียบของหมอนไม้แข็ง ๆ และผ้าปูเตียงเนื้อลื่นที่ไม่คุ้นมือ

“องค์หญิงสาม! ...พระสนม! พระองค์ฟื้นแล้ว! บ่าวหัวใจแทบวาย ฮือ...”

เสียงร้องระงมข้างหูทำเอาเธอสะดุ้งสุดตัวตาสว่าง ภาพตรงหน้าไม่ใช่เพดานห้องนอนสีขาวสะอาดตาแต่เป็นม่านมุ้งสีเหลืองทองอร่าม และใบหน้าของหญิงวัยกลางคนในชุดจีนโบราณที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง

“เฮ้ย! คุณเป็นใครเนี่ย?” เธอรีบถดตัวหนีจนหลังติดหัวเตียง “เอ่อ... คุณเป็นฝ่ายคอสตูมเหรอ? หรือตัวประกอบ? อย่าบอกนะว่านี่ฉันถูกลักพาตัวกลับมากองถ่ายน่ะ! ฉันยังไม่ได้พักเลยนะ มัดมือชกชัด ๆ ผู้จัดการอยู่ไหน ไปเรียกมาเคลียร์กับฉันเดี๋ยวนี้เลย!”

“พระสนม... ตรัสเรื่องอันใดเพคะ? ยามพระองค์จากแคว้นชิงอวิ๋นมา ก็มีเพียงบ่าวกับองครักษ์หูเท่านั้นที่ตามเสด็จมาด้วย ทรงถามหาผู้ใดกันเพคะ บ่าวตกใจแทบสิ้นสติที่พระองค์สลบไปนานเพียงนี้ ดีที่ขบวนรถม้ามาถึงแคว้นเฉียนเป่ยของพระสวามีแล้วจึงได้เข้าพักผ่อนที่นี่...”

“เดี๋ยว! อย่าเพิ่งแตะตัวฉันนะ!”

ซูเมิ่ง ยกมือห้ามอีกฝ่ายที่ทำท่าจะเข้ามาคว้ามือเธอ สายตาที่เริ่มปรับโฟกัสได้ชัดเจนมองเห็นผิวพรรณที่ขาวผ่องราวกับอาบน้ำนมมาทั้งชีวิต หัวใจนางร้ายตัวแม่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ สัญชาตญาณนักแสดงที่ฝ่าฟันขวากหนามในวงการบันเทิงมาโชกโชนบอกเธอว่า... นี่ไม่ใช่เรื่องปกติเสียแล้ว

เธอรีบยกมือขึ้นจับใบหน้าตัวเอง ก่อนจะออกแรงหยิกแก้มเต็มแรง “โอ๊ย! เจ็บ... เจ็บจริงด้วยแฮะ ไม่ได้ฝันไปเหรอเนี่ย”

ไม่รอช้า ซูเมิ่งกวาดสายตาหาตัวช่วยจนเจอสิ่งที่ต้องการ คันฉ่องบานใหญ่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง เธอพุ่งตัวลงจากเตียงโดยไม่สนกิริยามารยาท สิ่งที่ปรากฏในกระจกคือใบหน้าเปลือยเปล่าที่งดงามหยาดเยิ้ม ดวงตาหงส์แฝงเสน่ห์เย้ายวน ปลายจมูกเชิดรั้น และผิวพรรณที่เนียนละเอียด ความงามนี้... เหนือชั้นกว่าตัวเธอในยุคปัจจุบันที่ต้องพึ่งพาเมคอัพเข้าช่วยเสียอีก!

“สวยมาก...” ซูเมิ่งพึมพำ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าสยองขวัญ “สวยก็จริงแต่ไม่ใช่หน้าฉัน! โอ๊ย ไม่ใช่เอฟเฟกต์แต่งหน้าด้วย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

“พระสนม... ทรงเป็นอันใดไปเพคะ หรือว่าประชวรจนเลอะเลือน?” จางมามาคลานเข่าเข้ามาหาด้วยท่าทางหวาดหวั่น “ที่นี่คือตำหนักเป่าเย่วของพระองค์อย่างไรเล่าเพคะ ทรงดำรงตำแหน่งพระสนมขั้นผิน... มู่หรงชิงเยว่ องค์หญิงสามแห่งชิงอวิ๋นที่ถูกส่งมาถวายตัว...”

คำว่าถวายตัว องค์หญิง และพระสนม ทำเอาซูเมิ่งยืนตัวแข็งทื่อ สมองระดับหัวกะทิเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว

ตื่นมาในร่างใหม่... ใบหน้างดงามล่มเมือง... อยู่ในวังหลวง... เป็นพระสนม... อย่าบอกนะว่าฉันทะลุมิติไปยุคโบราณเหมือนนิยายน้ำเน่าพวกนั้นน่ะ!

เธอหันกลับไปจ้องสตรีวัยกลางคนด้วยสายตาคมกริบแบบที่ใช้จิกกัดนางเอกในซีรีส์ทันที

“เจ้าบอกว่า... ตัวข้าคือองค์หญิงที่ถูกส่งมาแต่งงานต่างแคว้นใช่ไหม?”

จางมามาสะอึกกับคำพูดแปลกหูของเจ้านาย แต่ก็รีบพยักหน้าอธิบายเพิ่ม “พะ... เพคะ องค์หญิงสามถูกส่งมาเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี แลกกับการที่ฮ่องเต้เยี่ยนหมิงเทียนต้องส่งกองกำลังไปช่วยแคว้นชิงอวิ๋นต้านศึก... ทว่าพระองค์ทรงสลบไปนานจนพิธีแต่งตั้งผ่านพ้นไปแล้ว บัดนี้พระองค์จึงประทับอยู่ที่นี่ในฐานะพระสนมเพคะ”

หากเดาไม่ผิด มู่หรงชิงเยว่คนเดิมคงตรอมใจตายเพราะต้องมาเป็นของกำนัลให้บุรุษที่ไม่รู้จักเป็นแน่ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม... ในเมื่อซูเมิ่งได้ตายจากโลกแห่งเทคโนโลยีมาแล้วเช่นนั้นต่อจากนี้จะไม่มีคำว่าซูเมิ่งอีกต่อไป นางคือพระสนมแห่งแคว้นเฉียนเป่ย มู่หรงชิงเยว่!