นางร้ายเช่นข้าคือสนมของฮ่องเต้ไร้ใจ

บทที่ 1ฮ่องเต้แคว้นนี้บ้างานนักแสงจากตะเกียงไฟในห้องทรงพระอักษรวูบไหวราวกับจะมอดลงตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา เยี่ยนหมิงเทียนผู้เป็นฮ่องเต้แคว้นเฉียนเป่ยกำลังทอดสายตาลงบนแผ่นฎีกาไม่หยุด ปลายพู่กันในมือหนาตวัดลากเส้นหมึกอย่างมั่นคงและเด็ดขาด เสียงฝีแปรงที่ขูดไปกับกระดาษดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบงัน บ่งบอกถึงความเคร่งเครียดที่สะสมอยู่ภายใต้ท่าทางอันสงบสยบทุกสรรพสิ่งเขามิใช่เพียงปกครองแผ่นดินด้วยอำนาจ แต่ปกครองด้วยการแบกรับทุกข์สุขของราษฎรไว้จนหลงลืมความต้องการของตนเองไปในบางที คนที่เข้าใจความทุ่มเทนี้ดีที่สุดก็คือเหล่าขันทีคนสนิท“ฝ่าบาท...”เสียงฝีเท้าแผ่วเบาหยุดลงพร้อมกับเสียงเรียกของ เกาเต๋อเฉิง หัวหน้าขันทีผู้รู้ใจที่สุด ฮ่องเต้หนุ่มเพียงชะงักปลายพู่กันเล็กน้อย แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแต่ก็เป็นสัญญาว่าให้เอ่ยได้แล้ว“ฮองเฮาเสด็จมาด้วยพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ ทรงนำถาดสำรับมาด้วยตรัสหวังเพียงให้ฝ่าบาททรงพักสายตาเสวยสักคำก็ยังดีพ่ะย่ะค่ะ...”“วางไว้เถิด แล้วบอกนางว่าข้าขอบใจและให้กลับไปพักผ่อนเสีย ค่ำคืนนี้ลมแรงนักจะไม่สบายเอาได้”แม้คำพูดจะดูคล้ายห่วงใยแต่ใครก็เข้าใจว่ากำลังกางก

บทที่ 2.2ยามราตรีที่ลมเย็นพัดผ่านโถงทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เยี่ยนหมิงเทียนก้าวเดินเนิบนาบโดยไร้ซึ่งเกี้ยวประจำตำแหน่ง ท่วงท่าที่ดูไม่รีบร้อนนั้นมิใช่ความสุนทรีย์ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเย็นชา การที่โอรสสวรรค์เลือกเดินเท้ามายังตำหนักของสนมที่ถูกส่งมาเป็นหมากเชื่อมสัมพันธ์เช่นนี้ ย่อมเป็นการส่งนัยบอกแก่คนทั้งวังว่า... นางมิได้มีความสำคัญพอที่เขาต้องเร่งรีบไปหานั่นเองฮ่องเต้หนุ่มหยุดฝีเท้าเป็นพัก ๆ ทอดมองปลาในสระบัวและยอดไม้ที่ไหวเอนราวกับจงใจถ่วงเวลา มันเชื่องช้าจนเกาเต๋อเฉิงที่เดินตามหลังเริ่มกระสับกระส่าย ก่อนจะเอ่ยเตือนเมื่อทนไม่ไหว“ฝ่าบาท... ลมดึกเริ่มแรงขึ้นแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ หากเร่งฝีเท้าอีกเพียงนิดก็จะถึงตำหนักเป่าเย่วแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เยี่ยนหมิงเทียนเพียงปรายตาคมกริบกลับมามอง รอยยิ้มเย็นชาปรากฏที่มุมปากก่อนจะแสร้งก้าวเดินให้ช้าลงกว่าเดิมเสียอย่างนั้น “อากาศคืนนี้ดีนัก กงกงจะรีบไปไหนกัน”ทว่าสุดท้ายเขาก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าตำหนักเป่าเย่วที่สว่างไสวด้วยโคมแดงมงคล ทันทีที่ร่างสูงสง่าก้าวข้ามธรณีประตู สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างบางที่ยืนคอยต้อนรับ แสงโคมสลัวอาบไล้ดวงหน้าโฉ

บทที่ 4โรคมังกรสงบยามดึกสงัด ณ ตำหนักบรรทมส่วนพระองค์ของฮ่องเต้แคว้น เยี่ยนหมิงเทียนก้าวเดินกลับมาด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบจนผิดสังเกต เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูเขาไม่รอช้าที่จะสั่งการด้วยสุ้มเสียงเฉียบขาดทันใด“เกาเต๋อเฉิง... ให้คนข้างนอกออกไปให้หมด และห้ามใครเข้ามารบกวนข้าเด็ดขาด!”ทันทีที่ความเงียบเข้าปกคลุมห้องบรรทม ฮ่องเต้หนุ่มก็หันกลับมาประจันหน้ากับกงกงคนสนิท แววตาคมกริบฉายวาวความสับสนและเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เกากงกง เจ้าตรวจสอบในตำหนักเป่าเย่วถี่ถ้วนแล้วใช่หรือไม่? ในห้องนั้นมีควันกำยานหรือกลิ่นที่กระตุ้นกามอารมณ์ซ่อนอยู่ตรงไหนไหม... แล้วในน้ำชานั่นล่ะ มีร่องรอยของยาปลุกกำหนัดหรือไม่!”เขาถามย้ำด้วยน้ำเสียงกดต่ำ แม้จะรู้ดีว่าขบวนการตรวจสอบของเกากงกงนั้นไร้ที่ติ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายเมื่อครู่มันช่างประหลาดจนยากจะเชื่อ เกาเต๋อเฉิงที่คุกเข่าอยู่นิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะทูลตอบอย่างหนักแน่น“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมตรวจสอบทุกซอกทุกมุมด้วยตนเอง ทั้งถ่านในเตาผิง กำยาน หรือแม้แต่คราบในถ้วยชา ทุกอย่างสะอาดหมดจดไร้ซึ่งสิ่งแปลกปลอมพ่ะย่ะค่ะ”คำตอบนั้นทำให้เยี่ยนหมิงเทียนยิ่งขมวดคิ

บทที่ 6กับดักร้ายที่เขาก้าวเข้าไปเอง“ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงพระเมตตาเอ่ยชมเพคะ...” ชิงเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยให้ดูราวกับคนฝืนเข้มแข็ง “ทูลตามตรง... ชุดนี้มิใช่ผ้าไหมจากบ้านเกิดของหม่อมฉันหรอกเพคะ หม่อมฉันเดินทางมาตัวเปล่ามิมีสิ่งใดติดตัวมามากมาย แต่โชคดีที่ได้รับความเมตตาจากเหล่าพี่น้องพระสนมที่พร้อมใจกันมอบชุดและเครื่องประดับเหล่านี้ให้เป็นของรับขวัญน้องใหม่อย่างหม่อมฉัน...”นางหยุดหายใจครู่หนึ่งพลางกวาดสายตามองเหล่าสนมที่เริ่มหน้าถอดสี“แม้ของเหล่านี้จะดูผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานหรือชำรุดไปบ้าง แต่มันคือน้ำใจชิ้นแรกที่คนต่างถิ่นอย่างหม่อมฉันได้รับในวังหลังแห่งนี้ หม่อมฉันซาบซึ้งใจจนมิอาจเก็บไว้เฉย ๆ จึงต้องนำออกมาสวมใส่เพื่อประกาศให้ทุกคนในงานมงคลวันนี้ได้รู้ว่า... พี่น้องสนมแคว้นเฉียนเป่ยนั้นช่างใจกว้างและเมตตาต่อคนต่างแคว้นเพียงใดเพคะ”ความเงียบงันประหนึ่งสุสานเข้าปกคลุมโถงจัดเลี้ยงทันที! คำพูดที่ดูเหมือนยกยอนั้นกลับกลายเป็นการประจานความใจแคบและพฤติกรรมต่ำทรามของคนแคว้นเฉียนเป่ยที่รุมรังแกสตรีตัวคนเดียวอย่างเจ็บแสบที่สุด ขุนนางต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทูตจากต่างเม