All Chapters of ช่วงพักฟื้นหลังคลอดไร้เงาคุณ หย่าแล้วจะร้องไห้ทำไม: Chapter 1 - Chapter 10

“ที่รัก วันนี้ลูกครบหนึ่งเดือนแล้ว คุณมารับพวกเราได้ไหม?”หลินซ่าอุ้มลูกสาวที่ถูกห่ออยู่ในผ้าห่อตัวไว้ในอ้อมแขน น้ำเสียงเรียบสงบของเธอแฝงไปด้วยความคาดหวังอย่างระมัดระวังปลายสายโทรศัพท์ ฟู่เยี่ยนฉือพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง จนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกอย่างไร“ตอนนี้ผมมีธุระด่วนกะทันหัน เดี๋ยวผมจะให้คนขับรถไปรับคุณกับลูกกลับบ้าน”ตอนคลอดลูกและตลอดช่วงอยู่ไฟเป็นเวลาหนึ่งเดือน ฟู่เยี่ยนฉือก็ไม่เคยอยู่ด้วยเลย เพราะยุ่งกับงานตลอดตอนนี้ลูกครบหนึ่งเดือน ออกจากช่วงอยู่ไฟแล้ว แต่เขาก็ยังมาไม่ได้เหมือนเดิมหัวใจของหลินซ่าบีบรัดขึ้นมาเล็กน้อย ฝืนกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา“…งั้นก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว”“ซ่าซ่า คุณเป็นคนเข้มแข็งมาตลอด ผมเชื่อว่าเรื่องคลอดลูกแค่นี้ คุณต้องจัดการเองได้แน่นอน สู้ ๆ นะ คุณเป็นคุณแม่ที่เก่งที่สุด”ฟู่เยี่ยนฉือพูดจบก็วางสายทันทีน้ำเสียงแบบหัวหน้าที่กำลังให้กำลังใจลูกน้อง ทำให้หัวใจของหลินซ่าราวกับถูกเข็มทิ่มแทงในจังหวะนั้นเอง ฉินหวาย เพื่อนสนิทของฟู่เยี่ยนฉือก็โทรเข้ามา“พี่สะใภ้ คืนนี้ผมมีธุระด่วน ต้องขอโทษด้วยนะครับ งานเลี้ยงฉลองครบเดือนที่โรงแรมซิงเย่าผมคงไ

หลินซ่าเหยียบคันเร่งมิด ขับรถกลับไปยังบ้านที่เป็นเรือนหอของทั้งสองที่วิลล่าเถาหยวนตอนที่เธอผลักประตูเข้าไป ป้าหลิว คนรับใช้เก่าในวิลล่า กำลังอยู่กับพี่จาง พี่เลี้ยงเด็กที่หลินซ่าเป็นคนจ้าง ทั้งสองกำลังหยอกล้อเด็กอยู่พอทั้งสองคนเห็นสีหน้าของหลินซ่าซีดเผือด ก็พากันตกใจทันที“คุณนาย เป็นอะไรไปคะ?”หลินซ่าฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย“ไม่เป็นไร ฉันหิวแล้ว ช่วยทำบะหมี่น้ำขิงให้ฉันสักชามหน่อย”หลินซ่ารับลูกมาจากมือพี่จาง พอได้เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ชมพูระเรื่อของลูกน้อย ความรู้สึกที่วุ่นวายซับซ้อนในใจของเธอก็สงบลงในที่สุดเธอก้มลงจูบแก้มลูกเบา ๆ ก่อนส่งสัญญาณให้พี่จางพาเด็กกลับไปนอนที่ห้องตอนนั้นป้าหลิวยกบะหมี่ที่ต้มเสร็จแล้วมาให้ หลินซ่าเพิ่งได้กินบะหมี่ร้อนคำแรกวินาทีถัดมา รูปถ่ายหลายใบที่ถูกส่งเข้ามาในอีเมลที่ใช้ทำงาน ก็ทำให้ความโกรธที่เธอเพิ่งกดเอาไว้ ปะทุขึ้นมาอีกครั้งทันทีภาพเหล่านั้นถูกส่งมาจากอีเมลนิรนาม ทั้งหมดเป็นหลักฐานชัดเจนว่า ตั้งแต่ซูอวี่โหรวตั้งครรภ์จนคลอด ฟู่เยี่ยนฉือคอยอยู่เคียงข้างเธอไม่ห่างภาพถ่ายเหล่านี้คมชัด ทุกอิริยาบถใกล้ชิดสนิทสนม ครอบคลุมทั้งฉากในสวนสาธารณะ โรงพย

“ร่างกายของคนไข้หลังคลอดอ่อนแอมาก ก่อนหน้านี้ก็เคยเสียเลือดมากจนต้องกู้ชีพ ทำให้เสี่ยงภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำจนเป็นลมได้ง่าย จำเป็นต้องดูแลเรื่องโภชนาการให้ดี และห้ามมีอารมณ์แปรปรวนรุนแรงเด็ดขาด”หลังจากตรวจเสร็จแล้ว หลินซ่ายังคงหมดสติหลับอยู่ หมอก็อธิบายอาการให้ถังกั่วฟังอยู่ภายในห้องผู้ป่วยพี่จางยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วถอนหายใจ“คุณนายก็พักฟื้นหลังคลอดได้ไม่ค่อยดี ช่วงครึ่งเดือนแรกคัดเต้านมเจ็บจนแทบไม่กล้ากินอะไร พอครึ่งเดือนหลังลูกก็ท้องอืดอาหารไม่ย่อย ร้องงอแงตอนกลางคืน เธอก็ยังยืนยันจะให้นมเอง กลางคืนไม่เคยได้นอนเต็มอิ่มเลย กลางวันยังต้องทำงานอีก ร่างกายเลยแทบไม่ได้ฟื้นตัวกลับมาเลย”ถังกั่วพอได้ยินแบบนั้น ก็โกรธจนแทบระเบิดออกมาเธอโทรหาฟู่เยี่ยนฉือรัว ๆ แต่ก็ไม่มีคนรับสาย สุดท้ายจึงได้แต่ถ่ายรูปหลินซ่าที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยส่งไปให้ พร้อมแนบข้อความหนึ่งประโยค[ฟู่เยี่ยนฉือ ให้เวลานาย 20 นาที รีบมาที่นี่ ไม่งั้นฉันจะเป็นคนแรกที่ยุยงให้ภรรยาคุณหย่ากับคุณ!]แต่ฟู่เยี่ยนฉือกลับเหมือนหายไปจากโลกนี้ ยังเงียบหายไร้การติดต่ออยู่เหมือนเดิมถังกั่วมองหลินซ่าที่ผอมซูบอยู่บนเตียง น้ำตารื้นขึ

ฟู่เยี่ยนฉือมองห้องนั่งเล่นที่เละเทะไปหมด ก่อนทรุดตัวนั่งลงบนโซฟา จุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง อกอึดอัดแน่นจนหายใจไม่ทั่วท้อง“ป้าหลิว ฉันดีกับคุณนายยังไม่พออีกเหรอ? ถึงขั้นต้องโมโหขนาดนี้เลยเหรอ?”ป้าหลิวกวาดพื้นไปพลาง เอ่ยปลอบอย่างแผ่วเบาไปพลาง“คุณฟู่ดีกับคุณนายมากจริง ๆ แต่งงานกันมาตั้งห้าปีไม่เคยเห็นพวกคุณมีปากเสียงกันเลย เพียงแต่ผู้หญิงพอคลอดลูกแล้ว อารมณ์ก็ย่อมแปรปรวนได้ง่าย เสี่ยงเป็นภาวะซึมเศร้าหลังคลอดมากขึ้น ยิ่งต้องการความใส่ใจจากสามีให้มากกว่าเดิม”ฟู่เยี่ยนฉือขมวดคิ้ว“หมายความว่าเธอเป็นซึมเศร้าหลังคลอดเหรอ? แต่ผู้หญิงคนอื่นเขาคลอดลูกแล้วก็ไม่ได้เปลี่ยนไปขนาดนี้นะ ยังอ่อนโยนเอาใจใส่เหมือนเดิม”ป้าหลิวชะงักไปเล็กน้อย “ผู้หญิงคนอื่นเขา?”ฟู่เยี่ยนฉือรู้ตัวว่าพูดพลาด สายตาวูบไหวเล็กน้อย“ฉันหมายถึงน้องสาวของฉันก็เพิ่งคลอดเหมือนกัน แต่ก็ยังอ่อนโยนเหมือนเดิม ไม่เคยงี่เง่าไร้เหตุผลแบบนี้เลย”ป้าหลิวมีสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย“อ้อ อย่างนั้นเธอก็คงมีสามีอยู่ข้างกายตลอดล่ะสิ ไม่เหมือนคุณนาย ตั้งแต่ตั้งครรภ์ คลอดลูก จนถึงเลี้ยงลูก ล้วนต้องแบกรับอยู่คนเดียว การคลอดลูกสำหรับผู้หญิง

ฟู่เยี่ยนฉือเพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะตะคอกใส่“ถังกั่ว คุณ…”ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็หันสายตาไป เห็นหลินซ่าเดินเข้ามา แล้วก็เหลือบเห็นพลาสเตอร์ที่แปะอยู่บนหลังมือของเธอ ริมฝีปากขยับน้อย ๆ เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูด ซูอวี่โหรวก็ร้องไห้ออกมาอย่างกะทันหัน“พี่เยี่ยน เหมือนมีเศษอะไรทิ่มเข้าไปในขาฉัน เจ็บมากเลย!”ซูอวี่โหรวดึงชายกระโปรงขึ้น เผยให้เห็นน่องขาวที่มีเศษแก้วขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวปักอยู่ เลือดค่อย ๆ ซึมไหลออกมาสายตาของฟู่เยี่ยนฉือเย็นวาบลงทันที รีบละสายตาที่มองหลินซ่ากลับมา โดยไม่พูดอะไรสักคำก็ย่อตัวลงไปตรวจดูทันที“แผลค่อนข้างลึก ต้องให้หมอรีบเอาออกให้ แล้วก็ต้องฉีดยากันบาดทะยักด้วย”เขาเข็นซูอวี่โหรวไปอย่างไม่ลังเล มุ่งหน้าไปทางห้องฉุกเฉินทันทีพี่เลี้ยงสองคนอุ้มเด็กแล้วรีบกรูกันตามไปหลินซ่ากระตุกมุมปากเงียบ ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประชดประชัน เธอด้านชาไปแล้ว ราวกับไร้ความรู้สึกไปทั้งตัวถังกั่วโกรธจนตัวสั่นไปทั้งตัว อดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดัง:“ฟู่เยี่ยนฉือ หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย!คุณไม่เห็นเหรอว่าซ่าซ่าของพวกเรา…”ยังพูดไม่ทันจบ ร่างของหลินซ่าก