All Chapters of ช่วงพักฟื้นหลังคลอดไร้เงาคุณ หย่าแล้วจะร้องไห้ทำไม: Chapter 11 - Chapter 20

ทันทีที่หลินซ่าพุ่งออกจากห้องผู้ป่วย ก็เจอเข้าพอดีกับซูอวี่โหรวที่ถูกพี่เลี้ยงเข็นรถออกมาอยู่ในโถงทางเดินเธออุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน เด็กทารกร้องไห้เสียงดังลั่น ร้องไห้จนแทบขาดใจพอเห็นหลินซ่าปรากฏตัว สายตาของซูอวี่โหรวก็สว่างวาบขึ้นทันที ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ เธอรีบเร่งให้พี่เลี้ยงเข็นรถเข็นมาหยุดตรงหน้าหลินซ่า“พี่สะใภ้ ฉันขอร้องล่ะนะ ขอให้นมลูกเฉินเป่าของฉันสักหน่อยเถอะ! ฉันเป็นไข้ น้ำนมเขากินไม่ได้ นมผงเขาก็ไม่ยอมกิน ร้องไห้มาทั้งคืนแล้ว!”ซูอวี่โหรวร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา ดวงตาคล้ำมีรอยดำจากการอดนอนหลินซ่าจ้องมองเธออย่างเงียบ ๆ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา“ได้สิ งั้นเราไปหาห้องพักผู้ป่วยส่วนตัวกันเถอะ คนเยอะมันไม่สะดวกจะให้นม”ซูอวี่โหรวตาเป็นประกายขึ้นมาทันที รีบร้อนยัดลูกชายในอ้อมแขนส่งใส่มือหลินซ่าอย่างแทบรอไม่ไหว“พี่สะใภ้ พี่นี่ใจดีจริง ๆ! งั้นฝากเฉินเป่าไว้กับพี่นะ!”หลินซ่าก้มมองทารกอ้วนจ้ำม่ำในอ้อมแขน พอคิดว่าเด็กคนนี้แย่งความรักทั้งหมดที่เดิมควรเป็นของหลีหลีไป ความรู้สึกในใจก็ซับซ้อนจนบรรยายไม่ถูกเธออุ้มเด็กไว้ แล้วหันหลังเดินกลับไปยังห้องผู้ป

สีหน้าของซูอวี่โหรวแข็งค้างไปในพริบตา ก่อนจะร้องเสียงแหลมขึ้นทันที“อะไรนะ หลินซ่า พี่นี่มันเลวจริง ๆ! ลบเดี๋ยวนี้นะ ลบทันที!”ไม่เหลือเค้าความอ่อนแอแบบเมื่อครู่อีกเลย เธอพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ยื่นมือออกมาหมายจะแย่งโทรศัพท์ในมือของหลินซ่าใบหน้าที่เคยอ่อนหวานบอบบาง บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความอวดดีอย่างเห็นได้ชัด“หลินซ่า พี่สู้ฉันไม่ได้หรอก! เจียงหยางรักฉันมาก ส่วนพี่เยี่ยนก็ขาดฉันไม่ได้! พี่น่ะเหรอ ยังคิดจะสู้กับฉัน? ฝันไปเถอะ!”“ยิ่งไปกว่านั้น ฉันคือคุณหนูใหญ่ของตระกูลซู ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แล้วมันยังไงล่ะ? พ่อแม่มีฉันเป็นลูกสาวคนเดียว! ถ้าพี่ทำให้ฉันโกรธ ก็เท่ากับไปล่วงเกินสามตระกูลใหญ่พร้อมกัน! แม่ที่เปิดไนต์คลับของพี่นั่นน่ะ ช่วยพี่ไม่ได้หรอก! คิดให้ดี ๆ!”ซูอวี่โหรวกระชากคอเสื้อของหลินซ่าไว้แน่น สายตาเฉียบคมและร้ายกาจ“ถ้าพี่ไม่ยอมมาเป็นแม่นมให้ลูกฉัน ก็ไสหัวออกไปจากเมืองไห่เฉิงซะ! ภายในสามวัน ฉันจะทำให้พี่เยี่ยนหย่ากับพี่ให้ได้!”“ฉันกำลังให้โอกาสพี่อยู่นะอย่าไม่รู้จักเห็นคุณค่า รีบ ๆ เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน!”เธอกดเสียงให้ต่ำลงอย่างมากหลินซ่าเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแฝง

ที่ผ่านมา ไม่ว่าเมื่อไรหรืออยู่ที่ไหน ขอแค่โทรศัพท์ของฉินหลานดังขึ้น หลินซ่าก็จะรับสายภายในสามเสียงเรียกเสมอแต่ครั้งนี้ โทรศัพท์เพิ่งดังได้เพียงครั้งเดียว ในสายก็มีเสียงผู้หญิงแบบเครื่องอัตโนมัติดังขึ้นทันที“ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งภายหลัง…”พอมีเสียงติ๊ดแล้วขึ้นข้อความแบบนี้ทันที เก้าส่วนในสิบก็น่าจะโดนบล็อกไปแล้วฉินหลานโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่างในทันที“เยียนฉือ แกดูสิ! นี่แกไปแต่งกับผู้หญิงแบบไหนกัน กล้าบล็อกฉันได้ยังไง? ตอนนี้เธออยู่ไหน ฉันต้องไปหาเธอให้ได้ จะได้สั่งสอนให้หลาบจำ!”“ป้า อย่าเพิ่งโกรธเลยนะคะ พี่สะใภ้อาจเพิ่งคลอดลูกแล้วมีภาวะซึมเศร้าหลังคลอด ไม่งั้นคงไม่ตบฉันติดกันตั้งสิบกว่าครั้งแบบนี้หรอกค่ะ”ฉินหลานเบิกตากว้าง“เธอว่าอะไรนะ? หลินซ่าตบเธอติดกันตั้งสิบกว่าครั้งเลยเหรอ? โหรวโหรว ตลอดหลายปีมานี้ฉันกับแม่เธอเลี้ยงดูเธออย่างทะนุถนอม ไม่เคยแตะต้องเธอสักปลายนิ้ว หลินซ่ากล้าลงมือทำร้ายเธอได้ยังไง?”ซูอวี่โหรวสูดจมูกอย่างน้อยใจ“ช่างเถอะค่ะ ยังไงก็เป็นพี่สะใภ้ของฉัน ฉัน…”ฉินหลานทนไม่ไหวอีกต่อไป ถึงกับเดือดจัด เด

ทั้งที่ผู้หญิงตรงหน้าคือย่าที่แท้จริงของหลีหลี แต่บนใบหน้าของเธอกลับไม่มีความสงสารหลีหลีเลยแม้แต่น้อย สายตาที่มีแต่การคำนวณผลประโยชน์อย่างเย็นชาเท่านั้นตลอดห้าปีที่ผ่านมา แม้เธอจะแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฟู่แล้ว แต่ค่าใช้จ่ายเรื่องกิน อยู่ ใช้สอยทั้งหมด ล้วนเป็นเงินของเธอเองทั้งสิ้นหลังแต่งงาน ฟู่เยี่ยนฉือให้บัตรใบหนึ่งกับเธอ แต่วันถัดมา บัตรใบนั้นก็ถูกฉินหลานยึดไปทันทีเธอคอยระแวงหลินซ่าราวกับกันขโมย กลัวว่าหลินซ่าจะวางแผนฮุบเงินของตระกูลฟู่ตอนนี้ แม้แต่กับหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเอง เธอก็ยังมีท่าทีแบบเดียวกันหลินซ่ายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย“เรื่องที่ฉันจะคุยกับคุณ ก็คือเรื่องนี้แหละ”“หย่ากันได้ แต่ส่วนที่ควรเป็นของลูกสาวฉัน ต้องไม่ได้ขาดแม้แต่บาทเดียว ด้วยฐานะของฟู่เยี่ยนฉือในตอนนี้ แบ่งเงินให้ลูกสาวฉันหนึ่งพันห้าร้อยล้าน คงไม่ถือว่าเกินไปใช่ไหม?”ฉินหลานโกรธจัดจนตบพนักเก้าอี้อย่างแรง จนสายตาพร่าเป็นระยะ“หนึ่งพันห้าร้อยล้าน? เธอกล้าพูดออกมาได้ยังไง เธอ…ทำไมไม่ไปปล้นธนาคารซะเลยล่ะ?”“หนึ่งพันห้าร้อยล้าน ฉันว่ายังน้อยไปด้วยซ้ำ ตระกูลฟู่ทั้งใหญ่โตและมั่งคั่ง ยังมีอสังห

ฉินหลานมีแววตาแฝงความได้ใจวาบหนึ่ง แต่ก็แสร้งทำเป็นใจกว้าง ตบไหล่ฟู่เยี่ยนฉือเบา ๆ แล้วพูดว่า “ลูกเอ๋ย มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันดี ๆ อย่าให้คนอื่นในโรงพยาบาลเห็นแล้วเอาไปหัวเราะเยาะ”พูดจบ เธอก็ถลึงตามองหลินซ่าอย่างแรง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องผู้ป่วยไปอย่างสง่างามในห้องผู้ป่วยเงียบงันไปทันทีเมื่อครู่ตอนเผชิญหน้ากับฉินหลาน หลินซ่าเผลอไปดึงมือที่เสียบน้ำเกลืออยู่ ทำให้เข็มเลื่อน บริเวณที่แทงเข็มบวมเป่งขึ้นมา แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียวเธอก้มหน้า ไม่มองฟู่เยี่ยนฉือแม้แต่แวบเดียวทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอรักเขาราวกับชีวิต แต่ตอนนี้…ความรู้สึกในใจกลับเปลี่ยนไปหมด ไม่อาจหาความรักแบบเดิมกลับมาได้อีกฟู่เยี่ยนฉือสังเกตเห็นแผลที่บวมของเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างเตียงเขาจับมือที่เย็นเฉียบของเธอขึ้นมาตรวจดู จัดเข็มที่เลื่อนให้เข้าที่ แล้วติดเทปให้เรียบร้อยอีกครั้งพอทำทุกอย่างเสร็จ เขาก็เป่าลมเบา ๆ ที่แผล น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว“เจ็บไหม? ซุ่มซ่ามแบบนี้ตลอดเลย แม้แต่ตอนให้น้ำเกลือก็ยังไม่ระวังอีก”เขาเป็นแบบนี้เสมอทุกครั้งที่เธอคิดว่าเขาจะโกรธ กลับแสดงคว