All Chapters of กำราบรัก แม่ทัพหยาง: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 เกิดเรื่องหอสุราตงเทียน ผู้คนคับคั่ง เนืองแน่นไม่ขาดสาย ทั้งสุราอาหารล้วนเลิศรส อีกทั้งเสี่ยวเอ้อก็เอาใจใส่ดูแลลูกค้าเป็นอย่างดี ภายใต้ใบหน้างดงามของผิงอัน ยามนางเดินเยื้องย่างเข้ามานั้นหอสุราของนางเองนั้นเหล่าชายหนุ่ม หรือไม่ว่าจะเป็นชายชราเมื่อเห็นเถ้าแก่เนี้ยที่แปลกไป กลับพากันตกตะลึงจนตาค้าง ยามนางแย้มยิ้มดูงดงามเสียบาดตาบาดใจ บางคนเหม่อลอยมองนางด้วยสายตาหวานเยิ้ม ชายชราบางคนถึงกับนั่งเท้าคางมองหญิงงามรุ่นลูกที่ดูโดดเด่นจนละสายตาไปไม่ได้มีอยู่กลุ่มหนึ่งที่แปลกไม่เข้าพวก คนกลุ่มนี้จ้องมองผิงอันอย่างไม่ละสายตา สายตานั่นดูน่าหวาดกลัวยิ่งนัก นางเองยังครุ่นคิดแต่ก็มิได้สนใจท่านแม่ทัพมิได้ติดตามนางมา เขาบอกว่าขอไปสะสางเรื่องงานที่คั่งค้างเอาไว้ อีกอย่าง เขายังบอกว่าคืนนี้จะมานอนกอดนางเหมือนเช่นทุกคืนที่ผ่านมา ทำให้ผิงอันใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายผู้ที่หยอกเย้านางก็หัวเราะขบขัน โอบกอดเอวคอดกิ่วของนางอย่างเอาแต่ใจ เขาขอรางวัลสามีดีเด่นอีกด้วย เป็นจูบเบา ๆ เท่านั้นก็เพียงพอ เขาว่า หากแต่เขาจุมพิตจนไร้เรี่ยวแรง ริมฝีปากของนางบวมเจ่อนะสิ เพียงพออันใด ทำให้ผิงอันส่งสายตาจิ

ตอนที่ 24 ฝันร้ายจบลงหยางเฟยเทียนขบกรามเข้าหากันจนเป็นสันนูน เมื่อเห็นเจ้าลี่จูตัวเล็ก ๆ ขดตัวอยู่ในตะกร้า คาดว่าพวกเขาคงจะต้องทิ้งเอาไว้ แต่แอบซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิดเป็นแน่ ลูกแมวน้อยช่างรู้ความได้ยินเสียงของบิดามันก็ร้องขึ้นมาทันทีทันใดแม่ทัพหยางกำลังเร่งรีบเห็นดวงใจน้อย ๆ ที่ขดตัวอยู่ในนั้นด้วยเนื้อตัวสั่นเทา เขาหยิบตะกร้าสานขึ้นมาจากนั้นส่งให้ผู้ติดตามเอากลับไปไว้ในรถม้าของฟางผิงอัน ที่ยังจอดเทียบอยู่ที่นั่น คนร้อนใจไม่อาจจะปลอบโยนเด็กดีของเขาเช่นลูกแมวน้อยตัวสีขาวแต่ดวงตานั้นเป็นสีฟ้าสดใสยามเมื่อเขาวิ่งเข้ามาตามคำบอกเล่าด้านป่าไผ่หลังหอสุรา พื้นที่ตรงนี้เขาเดินมาบ่อยครั้งแล้ว ดังนั้นจึงชำนาญเส้นทางเป็นอย่างดี เมื่อวิ่งด้วยความเร็วสำหรับผู้ฝึกวรยุทธ์นั้นเพียงไม่นาน ได้ยินเสียงของแข็งด้านในกระทบกันดังลั่นหยางเฟยเทียนก็กระโจนเข้าไปร่วมสมทบ ออกอาวุธไม่กี่ครั้ง ชายชุดดำสามคนก็สิ้นใจ ผู้คุ้มกันอีกสอง บาดเจ็บอย่างสาหัส เมื่อพบเห็นท่านแม่ทัพที่มาได้ทันจังหวะพอดีในยามนี้ พวกเขาต่างบอกว่า คุณหนูได้หนีไปแล้วพร้อมกับอาถงคนใจร้อน เร่งฝีเท้าอย่างสุดชีวิต แม้ในความมืดมิดในราตรี ก็ไม่อาจทำอั

ตอนที่ 26 ขย่มรักรองแม่ทัพจ้าวหลงลืมแล้วสิ้นสติของเขา นางสั่งอันใดเขายินดีทำตามคำบอกกล่าวของนางทุกคำ เขารีบอาบน้ำอย่างรวดเร็วไม่ถึงอึดใจ แล้วรีบสาวเท้าออกมาตรงไปยังเตียงนอน เห็นคนงามนอนตะแคงมือข้างหนึ่งเท้าที่แก้มของตนเองเอาไว้ช้างดูยั่วยวนยิ่งนัก รองแม่ทัพหนุ่มถึงกับไม่อาจละสายตาไปจากเรือนร่างที่อรชรนัก เขาหลงเสน่ห์นางเข้าให้แล้วอย่างไม่อาจถอนตัวถอนใจได้คนตัวเล็กนอนอยู่บนเตียงกระดิกนิ้วเล็ก ๆ เรียกเขาให้เดินเข้าไปหา ชายหนุ่มตาหวานฉ่ำมองนางอย่างหลงใหลนักกับแววตาหวานเยิ้มนี้ กลีบปากนุ่มนิ่มนั้นเผยอขึ้นมาพูดเสียงหวานยั่วยวนเขาอีกครั้ง “เกาเหวินของข้า ต้องการข้าเป็นภรรยาหรือไม่” คนตัวเล็กย่อมมีแผนสำรองเอาไว้รองแม่ทัพจ้าวหูอื้อตาลายไปหมด พยักหน้าหงึกหงักทันที “รับ...ขอรับ ข้าจะรับเจ้าเป็นภรรยา” เขารีบปลดผ้าที่พันเอวออกอย่างรวดเร็ว คนงามมองร่างกายกำยำสมส่วนจากนั้น นางก็ค่อย ๆ ปลดผ้าที่ห่อหุ้มปกปิดซาลาเปาคู่งามของตนเอง เปิดเผยให้ชายหนุ่มได้ตกตะลึงจ้าวเกาเหวินรีบสาวเท้าเขาไปหาคนตัวเล็กที่ส่งสายตายั่วยวนนั้นอย่างเร่งรีบ ใบหน้าของชายหนุ่มดูนิ่งเฉย ทว่าแววตาของเขาราวกับเสือร้ายจ้องเขมือบเน

ตอนที่ 28 พี่ชาย น้องสาวเจ้าเมืองตงนึกถึงคำพูดของแม่ทัพหยาง ที่บอกให้เขานุ่งกระโปรงแทนกางเกง เขาโกรธจนควันออกหู หากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่แม่ทัพหยางแล้วละก็ เห็นทีว่าเขาจะต้องส่งคนไปเล่นงานแน่ ๆ ส่วนลูกสาวก็เอาแต่นั่งเงียบ ๆ ตลอดทางกลับจวน เห็นชัด ๆ ว่านางสะเทือนใจมาก กับคำพูดของแม่ทัพหยาง ไม่เพียงหักหน้า ยังหยามศักดิ์ศรีเขาอีกด้วย“เห็นทีว่าจะเอาไว้ไม่ได้” เจ้าเมืองตงจู่ ๆ ก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ลูกสาวที่กำลังคิดวางแผนนั้นจึงหันหน้ามองบิดาด้วยความสงสัย“อะไรหรือเจ้าคะ” ตงจินเย่วถามขึ้นมาบิดาของนางคิดจะทำอันใดกันแน่ ดูเหมือนเรื่องราวกำลังวุ่นวายบานปลายเสียใหญ่โต“แม่ทัพหยางนะสิ จะมีใครเห็นทีจะปล่อยเอาไว้ไม่ได้ ต้องเร่งจัดการเสียแล้ว” เขาว่าพลางขมวดคิ้ว เดี๋ยวเขาต้องสั่งให้คนลอบเข้าไปปลิดชีพแม่ทัพผู้กระด้างกระเดื่องนี้เสีย“ท่านพ่อ ไม่ได้นะเจ้าคะ ข้าชอบเขา” จินเย่วสวนขึ้นทันใด หากเขาตายไปสตรีเช่นนางจะแต่งงานออกเรือนกับใคร ชายในแดนเหนือมีใครบ้างที่ทัดเทียมกับท่านแม่ทัพได้ ย่อมหามีไม่ ในเมื่อนางหมายตาแล้วอย่างไรก็ต้องอยู่ในกำมือของนาง“ชอบ! เจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไรกัน แม่ทัพหย

ตอนที่ 30 กงจู่ฟางผิงอันออกจากจวนตั้งแต่เช้าตรู่ ข้างกายของนางมีท่านแม่ทัพตามดูแลไม่ห่าง สีหน้าของคนที่เพิ่งฟื้นจากฝันร้ายก็ย่อมดูอิดโรย ใบหน้าดูซีดเล็กน้อยใต้ตาดำคล้ำ อาถงยังคงนอนพักรักษาตัวข้างกายมีชายหนุ่มที่ออกปากว่าชอบอาถงมาตั้งเนิ่นนานแล้ววันนี้ฟางผิงอันเดินทางมาดูหอสุราของนาง หยางเฟยเทียนสวมจับมือของภรรยาเอาไว้ แม้ว่าเขาจะนั่งเงียบ ๆ ไม่พูดสิ่งใดออกมา เขาย่อมเข้าใจเป็นอย่างดีว่ายามนี้จิตใจของนางนั้นเป็นเช่นไร เพราะทุกอย่างมันฟ้องมาจากแววตาที่ซ่อนความขมขื่นเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่ราบเรียบราวกับว่ามิได้ผ่านเรื่องร้ายแรงอันใดมาคนตัวเล็กกอดแขนของสามี เอียงศีรษะลงซบที่ไหล่ของเขา ดวงตากลมโตหลับตาลงอย่างเชื่องช้า กลั้นความเสียใจเอาไว้ ให้ลึกลงสุดถึงก้นบึ้งของหัวใจ แม้ว่านางเสียใจเป็นอย่างยิ่ง น้ำตาได้แห้งเหือดไปแล้ว หลงเหลือเพียงแต่ความเจ็บปวดทรมาน จวนเจียนจะขาดใจรถม้าเคลื่อนตัวออกมาจากจวนของตระกูลฟาง มุ่งหน้ามายังหอสุราตงเทียนที่เกิดไปไฟไหม้ขึ้น และยังโชคดีที่ดับไฟทัน มิเช่นนั้นหอสุราของนางคงจะเหลือเพียงแค่เถ้าถ่าน มือหนากระชับไหล่มนของภรรยาเข้ามาแนบชิดฝ่ามือหยาบกร้าน ลูบไล้เส้นผมด