กำราบรัก แม่ทัพหยาง

ตอนที่ 2 แผนการฟางผิงอัน ยืนดูจนกระทั่งรถม้านั้นหายไปจากสายตาของนางแล้ว แววตาแข็งกร้าวของนางเผยความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ มือเรียวกำหมัดแน่น ลมหายใจฟึดฟัดราวกับกำลังข่มความโกรธของตนเองที่โง่เขลาหลงกลสตรีนางนั้นเข้าให้อาถง สาวใช้ข้างกายและเป็นสาวใช้เพียงคนเดียวที่ดูแลคุณหนูในต่างแดนเช่นนี้ นางถอนหายใจไปหลายครั้งหลายครา มิใช่ว่าเหนื่อยหน่ายระอาใจกับนายสาวแต่อย่างใด นางระอาใจกับความโง่งมของท่านแม่ทัพต่างหาก“อาถง ส่งคนไปสืบมา ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่” นางมาอยู่ที่แดนเหนือได้เพียงแค่สามอาทิตย์เท่านั้นเอง ยังไม่รู้จักใครหรือตระกูลอันใดในดินแดนทางเหนือแห่งนี้เป็นการส่วนตัว คนงามสีหน้าเมินเฉยต่อเหล่าผู้คนที่ส่งเสียงด่าทอ กล่าวหาว่านางร้ายกาจ ผลักผู้หญิงอีกคนตกน้ำเพียงแค่หึงหวงเท่านั้น“เจ้าค่ะ คุณหนู แต่ว่าเราจะกลับจวนเลยหรือไม่เจ้าคะ หรือว่าจะไปที่หอสุราก่อน” อาถงเอ่ยถามขึ้น นางยังคงกังวลใจอยู่มาก เกรงว่าเจ้านายของนางจะทำการอันใดให้ดูด้อยค่าลงไปเหมือนเพียงแค่มองหน้าก็รู้ใจ ผิงอันระบายยิ้มอ่อนหวานให้อาถงเล็กน้อย ก่อนที่นางจะเอ่ยกับสาวใช้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลน่าฟัง “อย่าห่วงไปเลยอาถง ข้าเคยโง่

ตอนที่ 4 แผนซ้อนแผนเสี่ยวเอ้อผู้นั้นเดินออกไป เสี่ยวถงก็เปลี่ยนชุดทันที นางแต่กายคล้ายคลึงกับคุณหนู สวมหมวกสานปิดบังใบหน้าเอาไว้ วางท่าราวกับเจ้าของหอสุราตงเทียนตัวจริง เดินไปยังห้องว่างที่นัดหมายพูดคุยอาถงหรือเสี่ยวถงนางมีความรู้ไม่มากและก็ไม่น้อยจนเกินไป นายของนางร่ำเรียนอันใดสาวใช้เช่นนางก็ได้ร่วมร่ำเรียนด้วยไม่แพ้คุณหนูน้อย อาถงนั่งลงที่ห้องกว้าง ข้างในนั้นมีผู้คุ้มกันติดตามนางมาด้วยหนึ่งคน ท่าทางของนางช่างดูเย่อหยิงจองหองไม่น้อย ผิงอันนึกเอ็นดูสาวใช้ผู้นี้เหลือเกินตรงกลางห้องว่างมีม่านกันสีดำโปร่งบางเบาอยู่ด้วย เจ้าของหอสุราตงเทียนตัวจริงนั่งอยู่ข้างในนั้นกับเหล่าผู้คุมกันของนางอีกสามคน สตรีสวมหมวกสานสีดำปกปิดใบหน้า นั่งลิ้มรสสุราที่หวานละมุนด้วยท่าทีเป็นสุขยิ่งแม้ว่าดวงตาของนางจะหมองหม่นเพียงใด เมื่อนึกถึงภาพบาดตาบาดใจ ระหว่างนางกับเขาไม่มีทางรักกันได้เชียวหรือ เหตุใดกันพี่ชายที่แสนดีจึงปันใจให้หญิงอื่นเช่นนี้ คำพูดของเขาวันนั้นนางคงจำได้ดี พูดจาหวาน หว่านล้อมบอกกล่าวว่านางจะเป็นว่าที่ภรรยาของเขาในอนาคตแต่ครานี้กลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน หรือแท้จริงแล้วหัวใจของเขามิเคยมีนาง

ตอนที่ 6 โจรราคะยามที่นางในดวงใจพูดจาเช่นนี้ พ่อบ้านเฟยรู้สึกปวดร้าวไปหมด มือไม้ของเขาแทบจะไร้เรี่ยวแรง อีกทั้งยังสงสารนางจับใจ ดวงตาของชายหนุ่มดูแดงระเรื่อไม่ได้ต่างจากเจ้านายสาวสักนิด“คุณหนู ไหล่ของข้ามอบให้ท่านใช้พักพิง ยามนี้ท่านไม่สบายใจปวดใจ แต่เชื่อเถิด สักวันท่านแม่ทัพจะต้องมองเห็น ว่าคุณหนูเช่นท่านงดงามเพียงใด ได้โปรดเชื่อมั่นในรักของท่านที่มีต่อเขา” พ่อบ้านเฟยเอ่ยขึ้นอย่างจริงใจมือหนาหยาบกร้านเผลอไผลลูบไล้กรอบหน้าคนงามอย่างจงใจ มองเห็นดวงตาหวานล้ำมีแต่ความหม่นหมองเข้าครอบงำ คนตัวโตเช่นเขานั้นปวดหนึบเจ็บแปลบไม่ต่างกัน “คุณหนูดึกมากแล้ว ปวดเมื่อยหรือไม่ ข้าจะนวดให้ท่านเองนะขอรับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นซาบซ่าน แววตาหวานซึ้งทอดมองคนรักด้วยใจโหยหา“อืม วันนี้ข้าปวดเมื่อยไปทั้งตัว อีกอย่างพี่ชายของผู้หญิงคนนั้นก็มาขอโทษข้า เรื่องของน้องสาว แต่ข้ามิปักใจเชื่อ พี่ชายจะดีแสนดีเชียวรึ” ผิงอันถูกดูแลด้วยท่านพ่อบ้านเฟยเป็นอย่างดี เท้าเรียวงามของนางแช่อยู่ในอ่างน้ำอุ่นใบเล็ก ๆ นั่น ช่วยให้นางรู้สึกผ่อนคลายได้ดีทีเดียวมือหนาหยาบกร้านของเขากำลังนวดเฟ้นกดจุดฝ่าเท้าขาวสะอาดของนางด้วยค

ตอนที่ 8 ของขวัญแทนใจตกบ่ายวันเดียวกันมีคนมาจากตระกูลฟาง เอ่ยบอกว่าขอเข้าพบท่านแม่ทัพสักครู่ มีเรื่องสำคัญจะบอก ทว่าท่านแม่ทัพกลับมาจากตระกูลไป๋ได้พักใหญ่ เขากำลังฝึกซ้อมกระบี่อยู่ที่ลานฝึก เมื่อได้ยินถ้อยคำของผู้มาใหม่ เขาก็ร้อนใจยิ่งนัก เมื่อคืนก็เห็น ๆ อยู่ว่านางมิได้ป่วยอันใดกันนี่นาครั้นจะเอ่ยซักถามก็เกรงว่าจะไม่ได้ความ เช่นนั้นนึกได้ว่าเมื่อคืนนางบ่นว่าอยากจะกินปลา เขาก็ขันรับอาสาจะหาปลามานึ่งให้นางได้ลิ้มรส อยากจะรู้นักระหว่างพ่อบ้านเฟยผู้ชายตัดแขนเสื้อแต่อบอุ่น กับผู้ชายเช่นเขาที่ปากร้ายแต่ก็รักเพียงแค่นางคนเดียว นางจะเลือกใครกัน“เดี๋ยวข้าตามไป” คำตอบสั้น ๆ สีหน้าซุกซ่อนความร้อนใจเอาไว้ ชายคนที่แจ้งข่าวเขาจึงเดินทางกลับด้วยม้าตัวใหญ่ ท่านแม่ทัพเปลี่ยนจากปลาเป็นขนมแทน ยามเด็ก ๆ นางมักชอบอ้อนกินน้ำผึ้งเห็นทีว่าเขาต้องหาน้ำผึ้งก้อนไปให้นางเสียหน่อยแล้วคิดจะเอาของไปหลอกล่อนาง แววตาของเขาก็ยกยิ้มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขากำลังเตรียมตัวจะไปหาคนรัก ทหารรายหนึ่งเดินเข้ามากล่าวรายงานเรื่องที่ให้ไปสืบมาเรื่องนี้ร้ายแรงพอสมควร เขาจะทำเช่นไรดีเล่าว่าที่ภรรยาก็ป่วย งานก็เร่ง หันซ้าย

ตอนที่ 10 สตรีปริศนาเหล่าสาวงามถูกช่วยเหลือแล้วส่งพวกนางกลับไปยังดินแดนที่จากมาด้วยรถม้าคันใหญ่ ส่งพวกนางให้ปลอดภัย ทว่ามีหญิงสาวรายหนึ่งยืนกรานอยากจะขอพบผู้ใจดีมีน้ำใจช่วยเหลือเป็นชายอัปลักษณ์นั่นเพราะนางสังเกตเห็นพู่สีแดงนั่น แต่ละคนมีห้อยเอาไว้ที่เอวหญิงสาวรายนี้ไม่ละความพยายามดื้อดึงจะขอพบหน้าให้ได้ ทว่าท่านแม่ทัพหยางมีนัดสำคัญ อากาศหนาวเหน็บสุดขั้วหัวใจเช่นนี้ เขาออกไปจับปลา แขนก็บาดเจ็บจนเลือดนั้นแห้งกรังไปแล้ว ถูกผ้าพันแผลปิดเอาไว้อย่างมิดชิดหน้ากากมนุษย์ถูกทำเอาไว้ตั้งมากมาย เพื่อเอาไว้ใช้ยามจำเป็น ทว่าแม่ทัพหยางนำมาใช้เพื่อคอยดูแลสาวงาม เกรงว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่จะพุ่งเป้ามาเล่นงานคู่หมั้นของเขา พ่อบ้านเฟยหิวปลาตัวใหญ่เพิ่งจะจับได้ เร่งฝีเท้าเดินมายังจวนตระกูลฟาง ตามเวลานัดหมายเมื่อเดินเข้ามายังเขตห้องครัวพบกับเจ้าลี่จู มันวิ่งมาหาออดอ้อนออเซาะเอาหัวถูไถที่ขาเป็นพลันวัน เขาย่อตัวลงมาลูบหัวกลม ๆ ดุกดิกนั่นด้วยความเอ็นดู “ลี่จู อยากกินปลาหรือไม่ พ่อจะทำให้ท่านแม่เจ้ากินรอเดี๋ยวนะ” เสียงเบา ๆ เอ่ยหยอกเย้ากับลูกสาวเจ้าแมวขนฟูฟ่อง เนื้อตัวขาวสะอาดงดงามยิ่งนัก ผิดกับตอนแรกที