All Chapters of กำราบรัก แม่ทัพหยาง: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 สงสัยใช่หรือไม่กลุ่มโจรลักพาตัวหญิงสาวถูกจับกุมจนหมดแล้ว ด้วยฝีมือของท่านรองจ้าวเกาเหวิน หญิงสาวห้าคนต่างดีอกดีใจนักที่จะได้กลับบ้านเสียที พวกนางเดินทางข้ามเขตแดนมานานหลายวัน ย่อมมีอ่อนล้าและอ่อนเพลียเป็นธรรมดาจ้าวเกาเหวินจึงให้พวกนางไปพักที่เรือนรับรองเขตของทางการได้ สตรีเหล่านี้ถูกดูแลอย่างดี สตรีนางหนึ่งที่ถูกชายสวมหน้ากากกระทำตัวต่ำทรามบีบคลึงเคล้นเต้างามของนาง นางนี้มิคิดจะไว้ชีวิตของมันจึงได้ขอร้อง ให้จ้าวเกาเหวินลงโทษมันด้วยการตัดหัวเสียบประจานให้สาแก่ใจทว่าจ้าวเกาเหวินมองสตรีน้อยนางนี้มีความแค้นใหญ่หลวงนัก ตัวเขาก็เองด้วยเช่นเดียวกัน หากแต่ว่าต้องรอให้ศาลตัดสิน ไม่ช้าอย่างไรก็ได้รับผลกรรมที่ก่อเป็นแน่ เขาขอร้อง ให้นางใจเย็น ๆ ลง“ข้าเป็นคนเสียหาย! จะใจเย็นได้อย่างไร ลองเจ้ามาเป็นแบบข้าดูสิจะใจเย็นดุจหิมะได้รึ!” สาวงามเมื่อล้างหน้าล้างตาเสร็จสรรพ นางดงามยิ่งนัก ใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงใครกันเหมือนเคยเห็นที่ไหนเขากลับนึกไม่ออกเสียนี่“ขออภัยคุณหนู ตัวข้านั้นเข้าใจเป็นอย่างดี ท่านถูกชายคนนั้นล่วงเกิน ตัวข้าก็ไม่อาจนิ่งดูดาย รอเพียงแค่ให้ท่านแม่ทัพกลับมา พวกข้าน้อยจะเร่ง

ตอนที่13 ถอนหมั้นชายหนุ่มคุกเข่าลงที่พื้นหยาบกระด้างนั่น แขนของเขาที่บาดเจ็บยามนี้มิมีความรู้สึกเจ็บปวดเท่ากับหัวใจของเขาสักนิดเดียว มันบีบรัดแน่นทรมานเป็นที่สุด หากถูกกระบี่ฟาดฟันเข้ามา มันยังไม่เจ็บปวดทรมานขนาดนี้เสียด้วยซ้ำไป“อันเอ๋อร์ของพี่ฟังพี่ก่อน” หยางเฟยเทียนดวงตาของเขาแดงก่ำ เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาของวีรบุรุษ เขามิเคยเสียใจและรู้สึกผิดเช่นนี้มาก่อน สิ่งที่เขาทำนั้นมิอาจให้อภัยได้จริง ๆ เชียวหรือ ที่ทำเช่นนี้เพราะเขากำลังปกป้องนางอันเป็นที่รัก“จะให้ข้าฟังคำแก้ตัวอะไรของท่านอีก พอเสียเถอะ ข้าไม่อยากจะฟัง” ผิงอันลุกยืนขึ้นเต็มความสูงของนาง ใบหน้าแดงก่ำร่ำร้องด้วยความเสียใจ ม่านน้ำตาไหลลงอาบแก้มสองข้าง ไม่หลงเหลือความงดงามดั่งนางเซียนกลางบุปผาสักนิดมือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่ไยดี รอยยิ้มขมขื่นส่งออกไปให้ชายที่รัก “ข้าขอถามท่านสักคำ เคยรักข้าบ้างหรือไม่” ทั้งแววตาและน้ำเสียงของนางดูเศร้านัก นางยังสะอึกสะอื้นจนตัวโยนหยางเฟยเทียนก้าวจะไปตระกองกอดปลอบขวัญ แต่ก็ไม่กล้า เกรงว่านางจะชิงชังรังเกียจเขา ยามเมื่อนางเอ่ยถามคำพูดที่เสียดแทงใจ “เหตุใดจะไม่รักเจ้าเล่า” หากเขาไ

ตอนที่ 15 อบอุ่นหัวใจสิ้นเสียงของชายหนุ่มกล่าวอวดอ้างว่าพ่อมังกร หญิงสาวที่โอบคออยู่นั้นรีบผงะถอยหนี สีหน้าของนางแดงก่ำราวกับผลอิงเถา ยิ่งนานวันเข้านางเพิ่งจะรู้ว่าเขามีมุมทะลึ่งตึงตังเช่นนี้ด้วย มือเรียวยกขึ้นกอบกุมแก้มนุ่มนิ่งทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยความเขินอายชายหนุ่มเอ่ยอวดอ้างความใหญ่โตจึงได้หัวเราะขบขัน เมื่อเห็นสาวน้อยคนรักหนีไปนั่งเสียไกล เกรงว่าเขาจะจับนางกินลงท้อง ยามนี้ทั้งคู่เข้าใจกันดี ในห้องแห่งนี้จึงอบอวลไปด้วยความรัก สองตาจดจ้องสบตากันอย่างลึกซึ้งผ่านความมืดมิดชายหนุ่มขยับกายเข้าไปไกล ๆ สาวน้อยแสนน่ารักน่าชัง เขาเอื้อมมือไปจับมือนุ่มนิ่มของนางขึ้นมาจุมพิตด้วยความรัก แววตาหวานซึ้งตรึงใจอบอุ่นละมุนละไมหัวใจดวงน้อย ๆ ยิ่งนักนางมองเห็นแววตานั่นอย่างชัดเจน พลันให้หัวใจของนางเต้นระส่ำโครมครามไม่หยุดหย่อนแววตาเช่นนี้ที่นางโหยหาและต้องการมาตลอด น้ำเสียงทุ้มน่าฟังชวนหลงใหล เอ่ยขึ้นอีกครั้งหนึ่ง อย่างจงใจ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มบางเบาดูเจ้าเล่ห์ “อยากเห็นพ่อมังกรหรือไม่เล่า ดวงใจของพี่”คนตัวโตพูดจาหยาบโลนเชิงหยอกเย้าจนคนงามใบหน้าแดงก่ำ จะให้นางตอบได้อย่างไรเล่า นางเป็นคู่หมั้นยังมิ

ตอนที่ 17 แผนร้ายหยางเฟยเทียนกินภรรยาตัวเล็กจนอิ่มหนำสำราญใจ เขาก็ทะยานออกมาทางหน้าต่าง เงาดำแวบ ๆ ทำให้ผู้คุ้มกันเร่งติดตามไปติด ๆ ทว่าเพียงแค่เขาหยุดและยืนนิ่ง ผู้คุ้มกันที่ตามกลับมีสีหน้าที่ซีดเผือดไปเล็กน้อยสองมือยกขึ้นประสานคุกเข่าลงทันที ท่ามกลางความหนาวเหน็บของแดนเหนือแห่งนี้ ชายคนนี้มิกล้าเอ่ยปากซักถามความแต่อย่างใด เฟยเทียนยกยิ้มขึ้นที่มุมปากสายตาคมกริบนั่นจดจ้องที่ชายหนุ่มผู้คุ้มกันภรรยาสาว“ต่อแต่นี้ข้าจะส่งคนมาเพิ่ม คุ้มกันนางอย่างให้สตรีคนไหนหรือบุรุษใดเข้าใกล้นางเป็นอันขาด หากข้ารู้ภายหลัง พวกเจ้าได้ถูกลงโทษแน่” น้ำเสียงดุดันอีกทั้งยังแผ่กลิ่นอายสังหารออกมา ทำให้ผู้คุ้มกันรีบคำนับเอ่ยปากตอบรับอย่างทันทีความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ พวกเขานั้นรับรู้คร่าว ๆ แต่ยามนี้ทั้งสองมีความสัมพันธ์แนบแน่นยิ่งนัก เห็นทีพวกเขาจะต้องดูแลคุณหนูให้เป็นอย่างดี เฟยเทียนไปจัดการสะสางงานที่คั่งค้างเอาไว้ส่วนสามงามของเขายามนี้กำลังหยัดตัวลุกขึ้นด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย เท้าเรียวงามค่อย ๆ หย่อนลงมาเตรียมใส่รองเท้า ทว่านางเจ็บแปลบที่กายสาวอย่างหนักหน่วง นึกไม่ถึงว่าความรักที่นางมีต่อเขาจะทำ

ตอนที่ 19 อวี้ชิงเจ้าแมวน้อยลี่จู ถูกอาถงจับใส่ตะกร้า อีกทั้งยังมีเสื้อใส่อีกด้วย ตัวเล็ก ๆ น่ารักช่างรู้ความนัก มิได้ส่งเสียงร้องแต่อย่างใด นอนขดตัวอยู่ในตะกร้าสานและมีฝาปิดเอาไว้ กันเผื่อลี่จูนึกเล่นซนกระโดดหนีขึ้นมาจะทำเช่นไร ลี่จูเหมือนเป็นตัวแทนความรักของเขาที่มีต่อนางพอถึงห้องทำงานในเหลาอาหารจู่ ๆ ก็มีเสี่ยวเอ้อ มารายงานเรื่องของอาหารที่มีสิ่งแปลกปลอมนั่นคือเส้นผมเป็นกระจุกอยู่ในจานกับข้าว ถามว่าผู้กล่าวหาเป็นใคร เสี่ยวเอ้อมิกล้าพูดทำให้ผิงอันลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะอาหารของคนกลุ่มนั้นทันที“เถ้าแก่เนี้ย จะว่าอย่างไร เส้นผมอยู่ในจานกับข้าวข้าเช่นนี้” ชายผู้หนึ่งใบหน้านั้นมีรอยแผลขนาดใหญ่ ฟันของคนผู้นี้เหลืองอ๋อย ส่งกลิ่นเหม็นหึ่งโชยมา คาดว่าไม่ได้อาบน้ำมาเป็นเดือนแน่ ๆผิงอันหรือนางจะหวาดกลัว หลงจู๊หวังเสียนรีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว เดิมทีไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เลยสักครั้ง คนทำอาหารในครัวล้วนใช้ผ้าโพกผมกันหมดทุกคนจะเป็นไปได้อย่างไรกันที่จะมีเส้นผมในจานอาหาร เว้นเพียงแต่ว่าคนพวกนี้หาเรื่องกินของไม่มีเงินจ่าย“ข้าน้อยคิดว่ามีเรื่องเข้าใจผิดแน่ แม่ครัวล้วนใส่ผ้าโพกผมเอาไว้ ย่อมเป็นไปไม