All Chapters of หม้ายสาวพราวเสน่ห์: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 32 เดินไม่ไหวแดนใต้ สายฝนยังคงกระหน่ำตกลงมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงแต่อย่างใด โม่อวี้เฟยหนาวสั่นราวกับลูกนก แม้นางจะไม่ได้เปียกปอนกับสายฝนที่ตกลงมา แต่ก็มีละอองฝอยละเอียดนั้นมากับสายลมที่พัดผ่านคนตัวเล็กอดตัวเองคุดคู้ช่างดูน่าสงสารนัก คุณชายรองฟางผิงซวนจึงได้ถอดเสื้อตัวนอกออกมา จากนั้นเขาคลุมร่างบอบบางเอาไว้ สายฟ้าที่คำรามได้หายไป เหลือแค่สายฝนที่ตกลงมามิยอมหยุด ตัวเขาจะทำเช่นไรดี เห็นนางเป็นเช่นนี้เกรงว่าจะป่วยไข้เอาได้โม่อวี้เฟยรู้สึกมีบางอย่างมาห่อหุ้มร่างของนางเอาไว้รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย และยังโชคดีที่ร้านนี้มีตะเกียงน้ำมัน มิเช่นนั้นก็คงจะอยู่สองต่อสองในความมืดมิดเสียแล้ว สายลมกระโชกเข้ามาอีกระลอกหนึ่ง ตะเกียงน้ำมันที่ห้อยไว้ ก็เอนไหวไปมา ตามแรงของสายลมที่ปะทะคนตัวเล็กเงยหน้ามองชายหนุ่ม นางไม่ชอบหน้าเขาสักนิด แต่ก็ต้องรู้สึกขอบคุณเขาที่อยู่เคียงข้างนางในวันนี้ “ขอบคุณ คุณชายฟาง” น้ำเสียงสั่นสะท้านเพราะนางกำลังหนาว ขนอ่อนของนางตั้งลุกชันขึ้นมา จู่ ๆ นางก็คันจมูกจากนั้นก็เริ่มจามออกมาฮัดชิ้ว ฮัดชิ้ว เสียงที่ดูเหมือนกำลังจะเริ่มป่วยจามขึ้นมาติด ๆ กันอีกสามสี่ครั้ง ฟางผ

ตอนที่ 34 ท่านปู่ออกโรงเมืองหลวงกุ้ยหลินลืมตาตื่นขึ้นมา ก็ยังคงมีสีหน้าที่ง่วงงุนอยู่ เมื่อคืนกว่าจะข่มตาหลับได้ก็ใช้เวลานานเหลือเกิน ทั้งแปลกที่ อีกอย่างเตียงนอนที่ห้องนี้ดูเหมือนมันจะแข็งไปนิด ทำให้นางนอนไม่สบายตัวเอาเสียเลยและยังคิดว่าจะอยู่อีกนานเท่าไหร่กันแน่ อาการของท่านปู่ก็ยังดูแข็งแรงดีมิได้เจ็บป่วยอันใด กุ้ยหลินไม่รู้สึกว่าท่านปู่ของนางเจ็บไข้ กระนั้นในจดหมายที่ส่งไป เหตุใดจึงบอกว่าอาการร่อแร่ใกล้ตาย นี้ไม่เท่ากับหลอกบิดาและนางให้กลับเมืองหลวงหรอกรึอาจิงเดินเข้ามา พร้อมกับอ่างน้ำอุ่นใบเล็ก มีเกลือกับสมุนไพรอีกอย่าง ของชาวผมทองที่นำมาค้าขายที่แดนใต้ นางหลงลืมคิดไปว่า การเดินทางมาเมืองหลวง เหตุใดนางไม่นำน้ำหอมมาขายด้วยนะ ช่างโง่เขลานักน้ำหอมของชาวผมทองนั้นหอมนัก เป็นละอองฝอย และยังเป็นขวดแก้ว ดูสวยงามอีกด้วย หากนำมาขายที่นี่คงจะได้กำไรไม่น้อย นึกเสียดายก็ไม่ทันเสียแล้ว มันเร่งด่วนกะทันหันจนเกินไปอาจิงวาถาดลงที่โต๊ะ “คุณหนู” นางเอ่ยเรียกเบา ๆ “ล้างหน้าก่อนนะเจ้าคะ” อาจิงกำชับ จากนั้นจึงไปจัดการห้องอาบน้ำหลังฉากกั้น อีกอย่างอาจิงจะดูแลเรื่องชุดของคุณหนูเอง มิให้ผู้ใดมาวุ่น

ตอนที่ 36 ราชโองการเมืองหลวง จวนตระกูลจ้าวสองแม่ลูกสีหน้าบูดบึ้งมิพอใจ เดินเข้าไปยังเรือนของพวกนาง จากนั้นเพ่ยจู จึงได้อาละวาดอีกครั้งหนึ่ง แจกันหยกใบงาม มูลค่าหลายตำลึงเงิน ถูกเพ่ยจู ตวัดมือฟาดเข้าให้ ด้วยความไม่พอใจที่ท่านตาเอาแต่ดุด่านาง“ท่านแม่ ข้าจะไม่ทนอีกต่อไป” เพ่ยจูกระแทกเสียงแข็งกร้าวส่งให้มารดา“แม่ก็ไม่อยากจะทนเช่นเดียวกัน แต่จะให้ทำอย่างไรได้ เจ้าต้องคิดถึงหากเราเดินออกไปจากที่นี่ เงินทองทรัพย์สมบัติจะตกเป็นของท่านลุงเจ้า” ความละโมบเข้าครอบงำใจของเพ่ยอิง มารดาของเพ่ยจู นางคิดเพียงแค่รอให้ชายคนผู้เป็นบิดาของนางจากไป ทุกอย่างย่อมจะตกเป็นของนางไม่มากก็น้อยเพ่ยจูหย่อนก้นลงนั่ง สีหน้านั้นมีแต่ความคับแค้นและชิงชังพี่สาวผู้นี้ยิ่งนัก มือเรียวของนางกำหมัดแน่น จนเห็นเส้นเลือดขึ้นที่ข้อมือ นางจึงมีความคิดที่ว่าจะวางยาใส่พี่สาวผู้นี้อีกคน หากปล่อยไว้ ก็ไม่ต่างจาก หอกทิ่มแทงใจ“ท่านแม่ ข้าคิดว่าจะวางยาคนพวกนั้น” เพ่ยจูเอ่ยขึ้น นางคิดเช่นนั้นจริง ๆ ด้วยเพราะอับอายนัก มิอยากจะให้พี่สาวคนนี้ได้ดีไปกว่าตนเองฐานะของนางดีกว่าสาวใช้ การเป็นอยู่ราวกับไร้ตัวตน ท่านตามิชอบหน้า และไร้เหตุผ

ตอนที่ 38 จัดการ (2)จ้าวกุ้ยหลินคลี่ยิ้มหวานละมุน มอบให้คนแปลกหน้า พี่ชายรู้สึกไม่พอใจนักเหตุใดซูหนี่ว์ หรือกงจู่ แต่ตำแหน่งทางการทหารคือกุนซือเถียน ถึงได้พูดจาเช่นนี้ หรืออาจเป็นเพราะนางกำลังคิดอะไรบางอย่างคนอย่างกงจู่หาใช่ใครที่ไหนพูดจาล่วงเกินได้เมื่อไหร่ นางเลือดเย็นออกปานนั้น เขาล่ะอดเห็นใจน้องสาวไม่ได้ ครั้นจะลุกขึ้นยืนก็ถูกภรรยาดึงแขนเสื้อให้นั่งลง“ท่านพี่ อย่าคิดว่ากุ้ยหลินจะเป็นหมูให้พี่สะใภ้เชือดนะ นางร้ายไม่เบา ท่านเห็นพยัคฆ์สองตัวหรือไม่ หนึ่งพี่สะใภ้ข้า สองคือน้องสาวของท่าน”หมิงหลันอมยิ้มเล็กน้อย “ข้าเอาใจช่วยกุ้ยหลิน คิดว่าพี่สะใภ้คงเอ็นดูนางหยอกเย้าแรงไปเล็กน้อยก็เท่านั้น ท่านพี่อย่าคิดมากเลย ดูท่านปู่สามสิ ยังไม่เห็นจะเอ่ยอันใดสักคำ”“นางยังเด็กนัก จะทันเล่ห์เหลี่ยมของซูหนี่ว์ได้อย่างไรกัน” พี่ชายสงสารน้องสาวเหลือเกิน วันนี้ศึกในศึกนอกหนักหนาเอาการ อีกทั้งยังมีว่าที่พ่อสามีกับว่าที่แม่สามีมาร่วมรับชมด้วยจู่ ๆ หานเพ่ยจูก็เอ่ยขึ้นมา เมื่อเห็นว่ามีแขกเข้ามาเสียมากมายหลายคน นี่เท่ากับว่านางอาจรอดไปได้แน่ “ทุกท่านโปรดให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วย พวกข้า ถูกนางใส่ร้าย ท่านย

ตอนที่ 40 จุดจบก่อนงานเลี้ยงหนึ่งวันท่านอาสามที่ไปราชการต่างถิ่นได้กลับมาจวนเมื่อช่วงเย็น ดังนั้นเขาจึงไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้าที่เขาจะกลับมา เมื่อมาคารวะบิดาก็รู้สึกเหมือนมีอันใดแปลกไป“ท่านพ่อ ระหว่างที่ข้าไม่อยู่มีอันใดหรือไม่ขอรับ เหตุใดจึงไม่พบอนุเจียง” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้ มือหนารินน้ำชา พร้อมกับยกขึ้นมาแตะที่ริมฝีปาก ก่อนจะเป่าลมเบา ๆ ให้น้ำชานั้นคลายร้อนสักนิดชายชราผู้เป็นบิดาบุญธรรมถอนหายใจ เขาละจากตำราเล่มหนึ่งเงยหน้ามองลูกชายคนนี้ เขารับเลี้ยงมาหลายสิบปี และยังเป็นเด็กดีมาตลอด พักหลังอนุเจียง คงจะเป่าหูเรื่องหลานสาว ตัวเขาจึงต้องตัดใจตั้งแต่ต้นลม หวังว่าผลครั้งนี้จะสัมฤทธิ์“นางวางยา ถูกประหารไปแล้ว” สิ้นเสียงของบิดา ชายหนุ่มตกใจจนถ้วยชาหล่นลงที่พื้น สีหน้าของเขานั้นดูตื่นตระหนก และคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะทำได้ลงคอ“ท่านพ่อ เหตุใดลูกไม่รู้” ชายหนุ่มเอ่ยถาม สีหน้าสงสัยและคลางแคลงใจยิ่งนัก เขาอยู่ที่จวนในช่วงเย็น บิดาก็มีเพียงแค่ไอเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น อาการป่วยก็มิได้มีแต่อย่างใด ดูจะมีสุขภาพแข็งแรง“พ่อเพิ่งรู้ก็เพราะอาจิงเป็นคนพบโดย