หลังจากที่ประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากพะพาย ภายในรถหรูก็เงียบสงบลงอีกครั้ง ต่างคนต่างเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรเลยสักคำชายหนุ่มขับรถเงียบๆ จู่ๆ ภายในใจของเขาก็รู้สึกว้าวุ่นขึ้นมาเสียดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะประโยคนั้นของเธอ หรือเป็นเพราะคนพูดมันเป็นเธอ หรืออาจจะเพราะทั้งสองอย่างก็ได้หนึ่งชั่วโมงผ่านไป รถหรูก็แล่นมาจอดอยู่ที่หน้าปากซอยทางเข้าบ้านของหญิงสาว พะพายบอกทางเขามาตลอด จนถึงจุดหมายปลายทาง เธอบอกให้เขาจอดแค่ตรงนี้ เพราะทางข้างในเริ่มแคบแล้ว"ส่งแค่ตรงนี้ก็พอแล้วค่ะคุณ เดินพายเดินเข้าไปเองค่ะ แค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ" พะพายเอ่ยขึ้น ก่อนที่เธอจะยกมือไหว้ขอบคุณเขา"ดึกขนาดนี้ ใครจะบ้าปล่อยให้เธอเดินไปคนเดียว""พายเดินจนชินแล้วค่ะ เดินตั้งแต่เล็กจนโต""เดี๋ยวเดินไปส่ง" เขาเอ่ยพูด พร้อมกับจอดรถแอบข้างทางดีๆ แล้วดับเครื่องยนต์ทันที"เสียเวลาของคุณเปล่าๆ พายเดินได้ค่ะ""ฉันอยากเดินออกกำลังกายพอดี" ชายหนุ่มเอ่ยพูด ก่อนที่จะเปิดประตูรถ ก้าวลงจากรถทันทีพะพายมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่ก้าวลงจากรถไปอย่างงงๆ"เดินออกกำลังกายตอนตีสามกว่าๆ เนี่ยนะ?" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถตาม
最終更新日 : 2026-05-18
