Mag-log inเธอกับเขามีอะไรกันโดยไม่ตั้งใจ แต่การมีอะไรกันในครั้งนั้น นำพาลูกน้อยมาให้กับเธอกับเขาโดยไม่รู้ตัว ทำให้ข้อตกลงทุกๆอย่างเกิดขึ้นมาโดยอัต
view moreเมียในนาม (เวียร์&พะพาย)
"ฉันยื่นข้อเสนอให้เธอ 20ล้านแลกกับเด็กคนนี้" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเรียบนิ่ง นั่งมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างจริงจัง ถ้าถามว่าเธอมีอะไรที่น่าสนใจไหม บอกเลยว่าไม่ เธอดูนิ่งๆ เงียบๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอไม่เหมือนคนอื่นคือความเจ้าเล่ห์ในดวงตาของเธอ "พายไม่ได้ต้องการเงินค่ะ พายขอแค่ให้เขาเติบโตมาอย่างสมบูรณ์แบบในชีวิตก็พอค่ะ" เธอเอ่ยตอบน้ำเสียงหนักแน่น ชีวิตของเธอมันลำบาก พ่อแม่ก็ตายจากไปตั้งแต่เธอยังเด็กๆ ตอนนี้เธอมีแค่ยายที่ต้องรักษาชีวิตเอาไว้ "ฉันจะไม่เอาเปรียบเธอ เธอเอาเงินไป ส่วนลูกจะเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว" "..." ถามว่ารักลูกมั้ย ใจหนึ่งก็รักมาก แต่อีกใจก็ไม่อยากเห็นลูกมาลำบากมีชีวิตแบบเธอ อย่างน้อยถ้าอยู่กับเขา ลูกคงมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่สุดแน่ๆ "ถ้าเธอตกลงกับข้อเสนอนี้ เธอก็เซ็นสัญญาได้" เขายื่นเอกสารไปวางไว้ตรงหน้าของเธอ ก่อนที่จะวางปากกาไว้ตรงข้างๆ เอกสาร "พายขอเพิ่มสัก2ข้อได้มั้ยคะ" "ได้สิ! เธอเขียนเพิ่มได้เลยตามใจเธอ" พะพายเขียนข้อเสนอที่เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ลงไปด้วยอีก2ข้อ 1.ลูกต้องมีสิทธิ์ทุกอย่างในการตัดสินใจของตัวเอง 2.เธอขอแบ่งเงินที่เธอได้ให้ลูก 10 ล้าน แล้วให้บอกลูกว่าแม่ไปทำงานที่ต่างประเทศยังไม่มีกำหนดกลับ ข้อเสนอของเธอมันน่าตลกขบขันสิ้นดี พอเธอเขียนข้อเสนอลงในกระดาษจบ เธอก็เซ็นเอกสารชื่อเธอลงไปในเอกสารทันที ก่อนที่จะยื่นเอกสารคืนให้กับเขา ****** สงวนลิขสิทธ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. ๒๕๕๘ ไม่อนุญาตให้คัดลอก ดัดแปลง ปลอมแปลง แก้ไขเนื้อหา หรือส่วนหนึ่งส่วนใดในเนื้อหา รวมไปถึงภาพหน้าปก หากพบเจอจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันที เนื้อหาในเรื่อง ชื่อบุคคล สถานที่ต่างๆ เป็นเพียงการสมมุติขึ้นมาเท่านั้น อ่านเพื่อความบันเทิงก็พอนะคะ ถ้าไม่ถูกจริตใคร ก็แค่กดเลื่อนผ่านไปนะคะ ได้โปรดอย่าเข้ามาคอมเม้นท์ในด้านลบก็พอค่ะ เพราะไรต์เป็นคนจิตใจบางค่ะ ****** *อย่าลืมกดติดตามนามปากกา กดหัวใจ กดเพิ่มเข้าชั้น เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดตอนใหม่ๆ ของนิยายนะคะ *คอมเม้นท์ก็ช่วยได้นะคะ หนึ่งคอมเม้นท์เท่ากับหนึ่งกำลังใจให้กับไรต์ค่ะ ฝากนักอ่านทุกคนช่วยเอ็นดูเด็กๆให้หน่อยนะคะ อ่านนิยายให้สนุกนะคะ ขอบคุณค่ะมหาวิทยาลัย รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาในรั้วมหาลัย ทำให้ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่รถสปอร์ตทันที ชายหนุ่มขับรถมาจอดที่หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ ตามที่หญิงสาวเอ่ยบอก พะพายเลือกเรียนคณะนี้ เพราะคิดว่ามีประโยชน์กับเธอมากที่สุด อีกอย่างเธอถนัดทางด้านนี้มากกว่า ในเมื่อได้ทุนเรียนมา ก็ต้องเลือกในสิ่งที่คิดว่าตัวเองทำได้ดีที่สุด "ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คุณ พายคงแย่" เธอรีบเอ่ยขอบคุณเขาทันทีที่รถยนต์จอดสนิท "อืม" เขาพยักหน้ารับ ทำสีหน้าเคร่งขรึม "ขอบคุณอีกครั้งนะคะ" เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะเปิดประตูรถแล้วลงจากรถไปทันที เวียร์มองแผ่นหลังของคนตัวเล็กจนสุดสายตา ก่อนที่เธอจนหายลับไปจากสายตาของเขา หลังจากที่จอดมองดูอยู่สักพัก ชายหนุ่มก็เคลื่อนรถออกจากตรงนี้ทันที บริษัทรถยนต์ รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถvip เป็นโซนจอดระดับผู้บริหาร ประธานบริษัท เจ้าของบริษัทอย่างเวียร์ ทันทีที่รถยนต์จอดสนิท ร่างสูงใหญ่กำยำก็เปิดประตูลงจากรถสปอร์ตคันหรูทันที เวียร์เดินตรงเข้ามาภายในบริษัท พนักงานชายหญิงแล้วก็ลูกน้องคนสนิท ต่างก็พากันก้มหัวให้ทันทีที่เห็นเขา ชายหนุ่มเดินตรงไปที่ลิฟต์ส่วนตัวทันที โดย
เนื้อหาต่อจากเดิม... ในตอนแรกก็คิดว่าเขาจะไปส่ง แต่ที่ไหนได้เขาแค่มาส่งขึ้นรถก็เท่านั้นไม่ได้ไปส่งเธอด้วยตัวเอง เพราะเวียร์ให้ภูมิไปส่งแทน เขายังคงมีงานที่ต้องทำต่อ อีกอย่างเขาก็อยากพักผ่อนแล้ว "ส่งพายแค่หน้าปากซอยก็พอค่ะ" พะพายเอ่ยขึ้นหลังจากที่รถของภูมิกำลังแล่นเข้าไปภายในซอยเล็กๆ "ไม่เป็นไรครับ นายให้ผมเข้าไปส่งถึงหน้าบ้าน" ภูมิเอ่ย "บ้านของพายอยู่ลึกค่ะ ยิ่งขับเข้าไปในซอยก็ยิ่งแคบค่ะ ส่งแค่ตรงนี้ก็พอค่ะ" "ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะเดินเข้าไปส่งครับ" ภูมิเอ่ยขึ้นพร้อมกับตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทางทันที ก่อนที่จะจอดรถ "ไม่เป็นไรเลยค่ะ พายเกรงใจ" "อย่าทำให้ผมลำบากใจเลยนะครับ นายสั่งแล้วผมขัดคำสั่งไม่ได้จริงๆ" ภูมิเอ่ยย้ำน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่จะเปิดประตูรถเดินลงจากรถ แล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้กับเรือนร่างเล็กทันที "ขอบคุณค่ะ" พะพายเอ่ยยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินลงมาจากรถ แล้วเดินนำทางเข้าไปภายในซอยเล็กๆ มันก็จริงอย่างที่เธอพูดยิ่งเข้ามาในซอยลึกเท่าไหร่ ซอยก็ยิ่งแคบมากขึ้นกว่าเดิม สองข้างทางถึงจะมีบ้านคนถึงจะมีดวงไฟส่องแสงสว่าง ทว่าบ้านช่องกลับเงียบสนิทเหมือนกับว่าเป็นบ้านร้างทั้งๆ ที่บ้านก็มีคนอา
เนื้อหาต่อจากเดิม...เวียน์จ้องมองใบหน้าหวานอย่างจริงจัง เขาไม่วางตาจากเธอเลยสักนิดเดียว ที่ทำงานมีเยอะแยะทำไมไม่เลือกทำหน่อย ทำไมถึงเลือกมาในที่แบบนี้"พอค่ะ" พะพายกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงคอก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับเขาอย่างกล้าหาญ"กล้าดี" เวียร์ยกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ กล้าดี กล้ามาที่ตอบแบบนี้"คุณถามพายก็แค่ตอบถามความจริง""ก็ไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย""ค่ะ""ที่บ้านจนมากเหรอถึงต้องใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นแบบนี้" เวียร์เอ่ยถามน้ำเสียงดุ ก่อนที่จะฟาดมือหนาลงไปที่ขาอ่อนของพะพายเสียงดังฟังชัด ทำเอาเรือนร่างเล็กลูบขาตัวเองไปมาเพราะเจ็บที่ถูกมือใหญ่ตีเพียะ!"คุณ! พายเจ็บนะ" พะพายเอ่ย"ถ้าเจ็บก็แต่งตัวให้มันดีๆ" เวียร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินไปทิ้งตัวนั่งลงข้างพะพาย "บอกเหตุผลได้ไหมทำไมถึงต้องทำงานอะไรแบบนี้""ก็มันได้เงินดี ได้เงินง่าย""รู้! มีเหตุผลอื่นอีกไหม""ไม่มีค่ะ" พะพายเอ่ยตอบพร้อมกับขยับเรือนร่างเล็กออกห่างจากเขาเพียงเล็กน้อย"ไม่ต้องหนี ยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่ดี""..." พะพายนั่งนิ่งไม่ขยับตัวอีก"ได้เงินไปแล้ว เธอก็ควรทำงานนะ" เวียร์เอ่ยส่งสายตามองไปที่ซองเงินที่อยู่ในมือของพะพาย"คุณอยากให้พายทำอะ
เนื้อหาต่อจากเดิม..."ของเดิมพันของคุณเวียร์คืออะไรครับ" เสี่ยกิตเอ่ยถาม"เสี่ยมีของอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษไหมครับ" เวียร์ไม่ได้เอ่ยตอบ ทว่าเขากลับเอ่ยถามถึงสิ่งที่เสี่ยกิตอยากได้แทน"มีซิครับ" เสี่ยกิตเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า"ว่ามาเลยครับ""ผมอยากได้คนที่นั่งอยู่ข้างกายคุณเวียร์" เสี่ยกิตเอ่ย"หึ!" เวียร์หัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปมองที่พราวฟ้า เธอเองไม่ได้มีท่าทีตกใจ ดูนิ่งๆ ด้วยซ้ำคงเป็นเพราะเธอชินกับเรื่องพวกนี้แล้ว อีกอย่างเธอเป็นถึงลูกเจ้าของบ่อน เรื่องพวกนี้เธอคงเจอจนชินหมดแล้ว"แล้วสิ่งที่คุณเวียร์อยากได้คืออะไรเหรอคะ" พราวฟ้าเป็นคนเอ่ยถามขึ้นถึงของเดิมพัน เธอเองก็เริ่มอยากรู้ว่านอกจากเงินตรงหน้าแล้ว มีสิ่งไหนที่เขาอยากได้คืนอีก"พะพาย" เวียร์เอ่ยขึ้นสั้นๆ แต่ประโยคสั้นๆ ประโยคนี้ทำให้เสี่ยกิตรู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการคืออะไร ภูมิเองก็ดูเหมือนจะรู้ แต่พราวฟ้ากลับไม่รู้ว่าสิ่งที่เวียร์เอ่ยมานั้นคืออะไร"ฮ่าๆ ได้ซิครับ" เสี่ยกิตหัวเราะร่าทันที ก่อนที่จะเอ่ยตอบตกลง"พะพายคืออะไรคะ" พราวฟ้าเอ่ยถามกับเวียร์ด้วยสีหน้าที่สงสัย"เดี๋ยวคุณก็รู้เอง ว่าแต่คุณจะยอมเป็นข