All Chapters of สามีตีทะเบียน : Chapter 31 - Chapter 40

“ส่วนอีกเรื่อง... คะ...คือไอ... ไอหย่ากับคุณอาเธอร์แล้วนะคะ” “หนูไอว่ายังไงนะลูก?” “คะ...คือไอ...” “คุณผู้หญิงคะ โทรศัพท์ค่ะ” เสียงของป้าแจ่มขัดจังหวะขึ้น ไอรดาถอนหายใจออกมา เมื่อคุณผู้หญิงของบ้านเดินออกไปแล้ว เธอจะบอกได้อย่างไรว่าที่เธอตัดสินใจหย่าเพราะเขาทำผู้หญิงอีกคนท้อง มันเป็นเรื่องของพวกเขาซึ่งเธอไม่อยากก้าวก่ายด้วย “หนูไอ หนูกลับไปก่อนนะลูก เราจะคุยเรื่องนี้กันอีกทีหลังจากที่ฉันกลับมาจากต่างประเทศแล้ว” “ค่ะ” คุณหญิงแพทริเซียทิ้งท้ายไว้เท่านั้น ก่อนที่ท่านจะเดินออกไปด้วยความเร่งรีบ ไอรดามองตามจนสุดสายตา เธอจึงตัดสินใจกลับบ้านก่อน เพราะต้องเตรียมตัวไปทำงานตอนเย็น ◦◦◦◦◦◦◦ ปัง! ปัง! ปัง! คุณหมอหนุ่มทุบประตูห้องทำงานของเพื่อนเสียงดัง เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตจึงเปิดเข้าไป “โห่...ไอ้หมอคิน กูก็นึกว่าใคร” กรวิทย์ว่า “ไอล่ะ? ไอไม่อยู่เหรอ” หมอภาคินถามด้วยความร้อนรน ซึ่งตอนนี้เขาอยู่ในห้องทำงานของอาเธอร์ ที่มีทั้งกรวิทย์และ พระพายอยู่ด้วย ที่ตอนนี้ยังเห็น

อาเธอร์กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งเพราะตกลงกับคนป่วยว่าจะมานอนเฝ้า เขายังไม่ได้ให้คำตอบอะไรกับผู้เป็นมารดา เพียงแค่บอกว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้เอง “อยู่คนเดียวเหงาไหมครับพี่เอม?” “ก็ไม่นะ ปกติพี่ก็ดูอะไรเรื่อยเปื่อย หนึ่งปีนี่เปลี่ยนอะไรหลาย ๆ อย่างไปได้เยอะเลยเนอะ” “ครับ ผมก็คิดแบบนั้น” “พี่ว่าเราดูเหนื่อย ๆ นะเธอร์ มาเฝ้าพี่แบบนี้จะได้พักเหรอ? กลับบ้านไปนอนสบาย ๆ ดีกว่านะ อีกอย่างไอไม่มาหรอก เห็นว่าทำงาน” “เขาไม่บอกพี่เลยเหรอครับว่าทำงานอะไร ที่ไหน?” “อื้อ...ไม่ได้บอกอะไรเลย พี่ถามตรง ๆ ได้ไหม เธอร์กับไอรู้จักกันได้ยังไง?” “เรื่องมันยาวน่ะครับ เอาไว้ผมเคลียร์ทุกอย่างให้เสร็จก่อน แล้วผมจะบอกพี่ทุกอย่างเลย” “เฮ้อ...พี่ไม่รู้หรอกว่าเรากับไอมีปัญหาอะไรกัน แต่พี่ก็งง ๆ นะ ไอเป็นเด็กเรียบร้อย หัวอ่อนมากถึงมากที่สุด ไอเป็นเหมือนเจ้าหญิงและพี่เป็นเหมือนองครักษ์จะมีปัญหาอะไรกับเราได้” “ฮ่า ๆ ๆ ดึกแล้วนะครับ พี่เอมนอนไหม?” “พี่ก็ง่วง ๆ แล้วล่ะ ฝันดีนะเธอร์” “ฝันดีครับ” หลังจากส่งคนป่วยเข้านอนเสร็จ เขาก็เดินไปปิดไฟก่

“เธอร์ ลิซ่ารู้นะคะว่าคุณอยู่ที่นี่” ลอลิซ่าตะโกนเสียงดังที่หน้ารั้วคฤหาสน์แมค ทำเอาคุณหญิงแพทริเซียตกใจไม่ใช่น้อย เธอเดินออกมานอกบ้านทันทีเพื่อดูว่าใครเป็นต้นเหตุของเสียงนั้น “นี่เธอ มาตะโกนเสียงดังหน้าบ้านคนอื่นแบบนี้ ไม่รู้หรือไงว่ามันเสียมารยาท” “คุณแม่คะ ลิซ่าต้องการพบเธอร์ค่ะ” คุณหญิงแพทริเซีย มองสำรวจหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้ารั้วบ้าน หล่อนอยู่ในชุดกระโปรงรัดรูปสีแดงเซ็กซี่ ใบหน้าสวยเคลือบด้วยเครื่องสำอาจหนาจัด จนเมื่อเข้าไปมองใกล้ ๆ จึงรู้ว่าหล่อนคือใคร “ฉันไม่มีลูกสาว และอาเธอร์ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่” “ไม่จริง ลิซ่ารู้นะคะว่าเธอร์อยู่ในนั้น” ลอลิซ่าโวยวายด้วยความโกรธบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ “ฉันบอกว่าไม่มีไง” “คุณหญิง อย่ามาโกหกดีกว่านะคะ ถึงไม่เห็นแก่ลิซ่า ก็ให้เห็นแก่หลานของท่านที่อยู่ในท้องลิซ่าดีกว่า” ลอลิซ่ายกเรื่องลูกปลอม ๆ มาอ้าง ทำเอาคุณหญิงของบ้านนิ่งอึ้งไปในทันที ถึงอย่างไรเด็กคนนั้นก็สายเลือดคนในตระกูลของเธอ “ฉันไม่ได้โกหก ไม่มีก็คือไม่มี แต่ถ้าไม่เชื่ออยากจะเข้าไปดูก็เชิญ” “เปิดประตูสิคะ

ปัง!! เสียงปืนสิ้นสุดลงขาแกร่งค่อย ๆ ทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกับเลือดที่ไหลซึมเสื้อผ้าออกมา แววตาดุคมสั่นระริกพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมา “ลิซ่า ผมขอโทษกับทุกเรื่องที่ผ่านมา” ลอลิซ่าทรุดตัวลงตามทันที เธอปล่อยโฮออกมา สติที่หายไปเพราะแอลกอฮอล์กลับมาอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งรู้ตัวว่าเธอทำอะไรลงไป เมื่อจิตใต้สำนึกกลับมาและเห็นว่าตัวเองทำอะไรลงไปสติก็พลันดับวูบไป หมอดิวและดันเต้รีบเข้าไปพยุงหล่อนทันทีด้วยความว่องไว “อาเธอร์!!!” มารดาของเขาพุ่งตัวเข้าไปนั่งข้างลูกชายด้วยความรวดเร็ว หญิงวัยกลางคนแทบลมจับกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า “คุณอาเธอร์” ไอรดายืนนิ่งช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้น น้ำตาสีใสไหลพรากหนักกว่าเก่า มันอื้ออึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ขาเรียวทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงจะทำอะไร เอมิกาที่มีสติอยู่รีบกดโทรเรียกรถพยาบาลทันที ก่อนจะนั่งลงไปประคองน้องสาวเอาไว้ “เหี้ย... / ไอ้เธอร์” พระพาย กรวิทย์ และหมอภาคินถลาตัวลงไปหาชายหนุ่มที่มีเลือดเริ่มไหลออกมาเรื่อย ๆ ทุกคนจึงหลีกทางให้ผู้เป็นหมอเข้าไปดูอาการเบื้องต้น “ไอ้หมอเป็นยังไงบ้างวะ?” พระพายถามอย่างใคร

ไอรดาถูกเข็นกลับมาที่หน้าห้องผ่าตัดหลังจากเธอให้เลือดเขาเสร็จ ใบหน้าของทุกคนทำให้ดูหดหู่ไปหมด เธอใน ตอนนี้เองก็เช่นกัน มันทรมานความรู้สึกเสียจริงกับเหตุการณ์นี้ เนิ่นนานเท่าไรไม่อาจนับได้ที่ชายหนุ่มอยู่ในห้องนั้น จนแสงของตะวันเริ่มจะหายไปเรื่อย ๆ เขาก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะออกมา “ไอ หน้าซีดมากเลย มานั่งนี่ก่อนมา” เสียงของพี่สาวดึงเธอออกมาจากภวังค์ความคิด หน้าซีด? คงใช่แหละ เพราะเธอเองก็รู้สึกหมดแรงจะทำอะไรทุกสิ่ง ทั้งขา แขน แม้กระทั่งหัวใจมันก็เหนื่อยมากจริง ๆ “ยังไม่มีวี่แววเลยเหรอคะพี่เอม?” ไอรดาถามพี่สาวถามเสียงเศร้า “อืม...สงสารก็แต่คุณป้า” หล่อนพูดพร้อมเสมองไปที่หญิงวัยกลางคน แกรก... บานประตูห้องผ่าตัดเปิดออกกว้าง ทุกคนกรู่เข้าไปที่บุคคลที่กำลังเดินออกมาทันที อาการไร้เรี่ยวแรงเมื่อสักครู่หายไปสนิท ไอรดาหัวใจเต้นระรัวอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนที่เดินออกมาคือใคร “หมอ...ลูกชายฉัน...ลูกชายฉันปลอดภัยไหมคะ เขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” คุณหญิงแพทริเซียยิงคำถามรวดเดียวจนแทบฟังไม่เป็นศัพท์ “ไอ้ภาคินเป็นยังไงบ้างวะ?” “พี่ภาคินคุณอาเธอร์ปลอดภัยใช่ไหมค