All Chapters of สามีตีทะเบียน : Chapter 41 - Chapter 50

แววตาเศร้านั่งเหม่อมองท้องฟ้ากว้างผ่านหน้าต่างกระจก ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้ออกไปไหน จะเห็นท้องฟ้าได้ก็ต่อเมื่อมองผ่านกระจกนี้ออกไป ลอลิซ่าปิดตัวเองจากบุคคลทั้งหมด ความผิดพลาดบางอย่างจากตัวแปรสำคัญทำให้เธอได้กลับมาคิดทบทวนชีวิตที่ผ่านมา ในตอนที่เธอยังเป็นเด็กครอบครัวของเธออบอุ่นมาก ๆ อยู่มาวันหนึ่งพ่อของเธอก็เสีย ชีวิตลงเนื่องจากโรคประจำตัว หลังจากนั้นไม่นานแม่ของเธอก็แต่งงานใหม่ เธอถูกส่งให้ไปเรียนในต่างแดน ด้วยความฉลาดและใบหน้าสักสวยทำให้เธอกลายเป็นดาวเด่นในไฮสคูล เธอตกหลุมรักผู้ชายคนหนึ่ง เขาทั้งดูดี หล่อ และฉลาดไม่ต่างไปจากเธอ เขาคนนั้นก็คืออาเธอร์ ในวันที่เธอกล้าพอจะไปสารภาพรักกับเขาชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไป เธอถูกผู้ชายอีกคนที่หล่อไม่แพ้อาเธอร์สักนิด ความฉลาดก็เทียบเท่า เพียงแต่เขาไม่ใช่สเปกของเธอก็เท่านั้น ผู้ชายคนนี้พาเธอออกมาอยู่จากดินแดนที่ห่างไกลผู้คน ไม่มีคน ไม่มีสัตว์ เธอกลายเป็นคนโดดเดี่ยวไร้สังคม แต่สุดท้ายเธอก็ได้กลับมาพบกับอาเธอร์อีกครั้ง และเราก็ได้รักกัน ดูเหมือนโชคชะตาของเธอยังไม่จบ เราทั้งคู่ตัดสินใจกลับ มาใช้ชีวิตที่ประเทศบ้านเกิด อ

ใบหน้าสวยที่ยิ้มแป้นเมื่อสักครู่หุบยิ้มแทบไม่ทัน เมื่อชายหนุ่มที่เธอเพิ่งส่องแสงหัวใจให้เขาเปิดประตูเข้ามา ดันเต้ออกไปได้ไม่ถึงนาทีเหตุใดจึงกลับเข้ามาไวเช่นนี้ “กลับก่อนนะ” เขาบอกเสียงเรียบ “อ้าว...เดี๋ยวสิ แล้วดิวล่ะ?” ลอลิซ่าถามอย่างสงสัย “กลับไปแล้ว” ชายหนุ่มยื่นโน้ตที่เพื่อนของเธอทิ้งไว้ให้ก่อนจะเดินออกไป ลอลิซ่าเมื่ออ่านโน้ตเสร็จก็ทำได้เพียงมองตามหลังชายหนุ่มไปเท่านั้น หวังว่าพระเจ้าคงไม่เล่นตลกกับผู้ชายคนนี้ไปตลอดหรอกนะ ◦◦◦◦◦◦◦ จากวันแปรเปลี่ยนเป็นคืน แสงอาทิตย์ที่หายไปบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาค่ำแล้ว ไอรดาจัดการเช็ดตัวให้คนรักที่นอนไร้สติอยู่บนเตียงก็ต้องตกใจเพราะนิ้วนางด้านซ้ายที่สวมแหวนแต่งงานของเขานั้นขยับ แม้จะแผ่วเบาแต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามันขยับ “คุณอาเธอร์ คุณฟื้นแล้วใช่ไหมคะ?” เสียงใสถามด้วยความดีใจปนตื่นเต้น จากที่ขยับเพียงนิ้วเดียวก็เริ่มขยับเบา ๆ ทั้งมือ ใบหน้าสวยน้ำตานองหน้า เธอดีใจเหลือเกินทุกค่ำวันก็เฝ้ารอให้เขามีสติขึ้นมา จนตอนนี้มาถึงหัวใ

เวลาล่วงเลยมาจนถึงพลบค่ำ มารดาของเขาและพี่สาวของเธอกลับไปแล้ว เหลือก็เพียงแต่ไอรดาเท่านั้นที่คอยดูแลอาเธอร์ตลอด ตั้งแต่เขาออกจากห้องไอซียูแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เพราะตั้งแต่เขาฟื้นมาเธอกับเขาก็ยังไม่ได้คุยกันจริง ๆ จัง ๆ เลย เพราะเขาต้องกินยานอนหลับตลอดเพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวดของแผล แต่ตอนนี้เขาอาการดีขึ้นมากจนสังเกตได้ชัดจากใบหน้าที่เริ่มกลับมามีสีตามปกติ ทำให้เธอประหม่าที่จะอยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้ “คุณอาเธอร์ทานมะละกอไหมคะ สุกกำลังดีเลยค่ะ เดี๋ยวไอปอกให้” ไอรดาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าบรรยากาศภายในห้องมันเงียบเกินไป “ไอ” น้ำเสียงที่จริงจังนั่นดึงความสนใจจากเธอได้เป็นอย่างดี ร่างเล็กที่กำลังจะปอกมะละกอถึงกับวางมีดลงและหันมาสนใจเพียงเขา “ผม...ขอบคุณที่คุณดูแลผมมาตลอด” “มะ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไอเต็มใจ อีกอย่างที่คุณเป็นแบบนี้ก็เพราะช่วยไอ” “ที่ผมเคยทำไม่ดีทั้งหมด ผมขอโทษ คุณคงโกรธผมมากจนไม่รู้จะให้อภัยได้อย่างไร แต่ผมก็อยากจะขอโทษคะ...” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณอาเธอร์ ไอไม่ได้โกรธอะไรคุณเลย ไอเข้าใจมาตลอด คุณสบายใจได้เลยนะคะ” “ลูกดิ

ชีวิตหลังแต่งงานของไอรดาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ พูดจริง ๆ ก็คือมันแทบจะเปลี่ยนจากโลกความเป็นจริงไปเป็นเทพนิยายเลยด้วยซ้ำ เพราะใครจะไปคิดว่าแค่บอกชอบดอกไม้เบา ๆ กับสามีของตัวเองวันนั้นแค่พูดแบบไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะทำอะไร ผลที่ได้คือ...ทั้งสวนหลังบ้านถูกเปลี่ยนเป็นเรือนดอกไม้หลากสี ดอกกุหลาบ ดอกเดซี่ ลาเวนเดอร์ ไฮเดรนเยีย ไล่ไปจนถึงพีโอนีหอมฟุ้ง ทั้งหมดทั้งมวลคือสิ่งที่เธอมองเห็นทุกเช้าทันทีที่เปิดผ้าม่านห้องนอน เหมือนฝันยังไงยังงั้น “นี่มันไม่ใช่ชีวิตจริงแน่ ๆ ใช่ไหม…”เธอบ่นพึมพำกับตัวเองพลางรดน้ำดอกไม้อย่างเบามือ “ถ้ามันไม่ใช่ชีวิตจริงแล้วผู้ชายที่ยืนกอดเธออยู่จากข้างหลังตอนนี้เป็นใครล่ะ หื้ม” เสียงทุ้มขี้แซวที่ดังขึ้นตรงซอกคอทำเอาเธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ “อาเธอร์…อย่าจูบคอสิ มันจั๊กจี้” “ไม่ให้จูบคอ จะให้จูบไหนล่ะ หื้ม” เขายังไม่เลิกกวน “เดี๋ยวเถอะ...” ไอรดาหันมาดุแผ่ว ๆ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เขาก็จูบหน้าผากเธอไปอีกทีแทนก่อนจะเอาคางวางพาดบนไหล่เธอแล้วพูดเบา ๆ “เหนื่อยไหมคะวันนี้” “ไม่เหนื่อย...”

สี่เดือนผ่านไปจากคืนที่อาเธอร์อ่านนิทานให้ลูกฟัง วันนี้เสียงหนึ่งที่เขารอคอยกำลังจะมาถึงแต่ในขณะเดียวกันเสียงร้องไห้ของภรรยากลับเป็นเสียงที่ทำให้เขาแทบยืนไม่อยู่ “อาเธอร์...ฉันเจ็บ” “เจ็บมาก...” น้ำตาอุ่น ๆ ของไอรดาไหลไม่หยุดขณะที่มือของเธอกำแน่นกับฝ่ามือเขาราวกับจะกลั่นเอาความกลัวทั้งหมดให้ไหลออกไปผ่านปลายนิ้ว เขาวิ่งตามข้างเตียงเข็นน้ำเสียงพร่าตะโกนเรียกชื่อเธอซ้ำ ๆ อย่างไม่สนใจสายตาใคร “ไอ...เดี๋ยวก็ได้เจอลูกแล้วนะครับ! เธอเก่งที่สุด” “...ผมอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน!” “อาเธอร์...ฉันกลัว” เสียงของเธอเบาลงเรื่อย ๆ เพราะแรงเจ็บปวดที่กระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่เป็นไร...ผมอยู่ตรงนี้เราจะปลอดภัยทั้งเธอทั้งลูกแน่นอน” จนในที่สุดประตูห้องผ่าตัดก็ปิดลงต่อหน้าเขาและนั่นคือจุดเริ่มต้นของความเงียบที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต เสียงฝีเท้าหลายคู่เร่งมาจากด้านหลังพ่อกับแม่ของอาเธอร์มาถึงพอดีและคนเป็นแม่ก็รีบเข้ามานั่งลงข้างลูกชายทันที “ลูก...นั่งลงก่อนหายใจลึก ๆ” มือของแม่แตะลงบนบ่าเขาเบา ๆ แต่เขาทำไม่ได้อาเธอร์ยืนกุมขมับ สีหน้าเครียดจัดจนขอบตาแด