สามีตีทะเบียน

บรรยากาศของงานแต่งงานแสนหรูหราที่ถูกสรรสร้างขึ้นด้วยเม็ดเงินมหาศาลจากผู้ที่เป็นนายหญิงของตระกูลแมค หล่อนบันดาลให้ทุกอย่างออกมาเพอร์เฟกต์ที่สุด เพื่องานแต่งงานของลูกชายคนเดียวที่รักยิ่งกว่าชีวิต “อาเธอร์ยิ้มหน่อยสิลูก” คุณหญิงแพทริเซียหันไปพูดกับลูกชายที่อยู่ในสูทสีดำขลับ ขับผิวที่ขาวสะอาดแบบฉบับผู้ดีมีฐานะ ทำให้เขาดูหล่อเหลากว่าผู้ใดในงาน จนสาวน้อยสาวใหญ่ต้องมองเหลียวหลัง “.....” “อาเธอร์!!” บิดาของเขาว่าให้ เมื่อชายหนุ่มไม่ได้ฟังสิ่งที่ผู้เป็นมารดาพูด “อย่าบีบให้ผมกลายเป็นเด็กนิสัยแย่นะครับคุณพ่อ” ‘อาเธอร์ แมค’ ตอบกลับผู้เป็นบิดาด้วยน้ำเสียงเรียบ “แม่หวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่มาร่วมงาน” “ครับ...คุณแม่สบายใจได้” “.....” คุณหญิงแพทริเซียยิ้มกว้างทันที เมื่อได้ยินประโยคที่แสนพึงพอใจ “เพราะผมจะไปหาเธอทันทีที่เสร็จงานบ้าบอนี่!” “อาเธอร์! คืนเข้าหอห้ามออกจากห้องเด็ดขาด” “.....” “แม่สั่งห้าม!!” “ผมบอกแล้วนะครับ ว่าอย่าบังคับให้ผมทำอะไรที่มันแย่” หญิงวัยกลางคนทำได้แค่ย

ร่างเล็กนั่งนิ่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงนุ่ม เธออาบน้ำเสร็จแล้วและกำลังรอเขาอาบน้ำอยู่ หญิงสาวรู้ดีว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่เธอกลับไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรก่อน มันเริ่มจากตรงไหนและเธอต้องทำตัวอย่างไร แกรก... ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างกำยำในฉบับบุรุษหุ่นนายแบบ หยดน้ำที่เกาะตามกล้ามเนื้อยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่น่ามอง ดวงตากลมเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นมันก่อนจะหลับสนิทด้วยความเขินอายและตกใจ อาเธอร์มองปฏิกิริยาหญิงสาวด้วยแววตานิ่งเฉย ภาพความน่ารักของเธอเขากลับมองมันเป็นมารยาไปเสียอย่างนั้น ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้เธอเรื่อย ๆ “ถอดเสื้อผ้าออก” เขาสั่งเสียงเข้มเรียบเฉย “.....” ไอรดานั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูก หัวใจเธอเต้นรัวเหมือนกับว่าจะหลุดออกมาเสียให้ได้ กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนโดนอัมพาตกัดกินกะทันหัน ก็เกิดมาจนโตป่านนี้ยังไม่เคยแก้ผ้าให้ใครดูเลยสักครั้งนอกจากตัวเอง “อย่าทำให้เสียเวลาไอ ฉันไม่พิศวาสเธอหรอกนะ แต่ถ้าเธอไม่ท้องฉันก็ไม่ได้อิสระ” ความเขินอายและตกใจหายไปเพียงเสี้ยววินาทีเมื่

หลังจากเก็บโต๊ะเคลียร์หน้าที่ของเธอเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงขออนุญาตแม่สามีออกมาหาพี่สาวที่โรงพยาบาล เมื่อมาถึงขาเรียวก็เดินไปตามทางอย่างผู้ชำนาญ แม้ว่าพี่สาวเธอจะยังไม่ฟื้น แต่ถ้าหากรับรู้ได้เขาคงจะมีความสุขและมีกำลังใจในการสู้กับโรคร้าย “งานแต่งงานเมื่อวานไม่สนุกเลยค่ะพี่เอม แต่ก็ไม่ได้แย่จนรับไม่ได้หรอกนะคะ” ไอรดาเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับเธอให้พี่สาวฟังทุกวันที่มาหา ทุกเรื่องถูกถ่ายทอดผ่านน้ำเสียงและอารมณ์เป็นอย่างดีราวกับว่าคนป่วยรับรู้ได้เสียอย่างนั้น ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ร่างเล็กลุกขึ้นไปเปิดให้คนมาใหม่ตามมารยาท บานประตูถูกเผยร่างสูงสมาร์ตตามแบบฉบับคุณหมอบุคลิกดี “พี่หมอ...” ไอรดายืนนิ่งตัวแข็งราวถูกสาป เธอไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่และเวลานี้ ดวงตากลมสั่นระริกน่าสงสาร แววตาเศร้าส่งไปให้คนตรงหน้าอย่างชัดเจน “ยินดีด้วยนะไอ” “.....” เธอไม่แม้แต่จะกล้าตอบกลับ “พี่ขอคุยกับไอหน่อยได้ไหม สัญญาว่าไม่นาน” “พี่หมอกลับไปเถอะค่ะ” “ไอ พี่อยู่ไม่ไหว ได้โปรดอย่าทิ้งพี่ไปโดยไม่เหลือเยื่อใยแบบนี้” คุณหมอภาคินปล่อยน้ำตาแห่งลูกผู้ชาย

บ้านหลังใหม่ที่ถูกปลูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นเรือนหอให้เขาและเธอ เป็นบ้านสองชั้นขนาดค่อนข้างใหญ่โตสไตล์โมเดิร์นสวยงาม เหมาะสมแก่ลูกชายของพวกท่านเป็นอย่างมาก ภายในตัวบ้านประกอบไปด้วย หนึ่งห้องนอนขนาดใหญ่ที่มีห้องน้ำภายในตัว และอีกสองห้องนอนขนาดกลางไว้สำหรับรองรับการเปลี่ยนแปลงในอนาคต ชั้นล่างมีหนึ่งห้องรับแขกขนาดใหญ่ หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องทานอาหาร และหนึ่งห้องน้ำ ภายนอกถูกตกแต่งเป็นสวนสวยงามร่มรื่น ยิ่งมองยิ่งเพลินตาอีกทั้งยังมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่สามารถจัดปาร์ตี้ริมสระได้อย่างสบายและดูเข้ากัน ร่างเล็กจัดข้าวของของเขาเข้าตู้เสื้อผ้าภายในห้องนอนใหญ่ เธอไม่รู้ว่าของของเธอควรจะอยู่ตรงไหน เพราะเขาเพียงแค่มาส่งเธอเท่านั้นและตัวเขาก็ไปทำงานทันที หลังจากเก็บของของเขาเสร็จเรียบร้อยเธอใช้เวลาที่เหลือเดินสำรวจบ้าน เพื่อหาสิ่งที่ขาดหายมาเติมเต็ม แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะพร้อมอยู่ไปเสียหมดทุกอย่าง ทั้งอุปกรณ์เครื่องครัวและอุปกรณ์ทำความสะอาดบ้านก็มีพร้อมไว้ให้ รวมถึงยังมีของสดในตู้เย็นขนาดใหญ่อีกด้วย เมื่อไม่รู้จะทำอะไรต่อไอรดาจึงเลือกที่จะเดินออกไปสำรวจเพื่อนบ้าน บริเวณนี้เป็นหมู่บ้านคล

อาเธอร์ลากภรรยาตีทะเบียนขึ้นไปที่ห้องนอนของเขา ก่อนจะกระชากเธอให้ลุกขึ้นและผลักเธอลงบนเตียงกว้าง พร้อมกับขึ้นคร่อมร่างบอบบางของเธอเอาไว้ “มีผัวอยู่แล้วยังกล้าพาชู้มาทำเรื่องทุเรศ ๆ ในบ้าน น่ารังเกียจ!” เขาไม่รอฟังที่เธอจะพูด ใบหน้าหล่อเหลาก็ซุกไซ้ซอกคอขาวทันที ขณะที่มือแกร่งก็จัดการฉีกทึ้งเสื้อผ้าเธอด้วย การกระทำที่ไร้ซึ่งความปรานีถาโถมเข้าใส่กับหญิงสาว ไรหนวดแข็งบาดคอขาวจนเกิดรอยแดงมองแล้วน่าสงสารจับใจ “ฮึก...เจ็บ” “เจ็บเป็นด้วยเหรอ นึกว่าเธอจะด้านไปทั้งตัวซะอีก” ชายหนุ่มปลดเสื้อผ้าตัวเองออกลวก ๆ แต่กลับชำนาญ เพียงเสี้ยววินาทีร่างกำยำก็ปรากฏแก่สายตาของไอรดา เมื่อจัดการสิ่งกีดขวางจากร่างกายของตัวเองเสร็จ เป้าหมายต่อไปก็คือเธอ “ถอด!” “.....” ไอรดานอนนิ่งหลับตาสนิท เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ สิ่งที่เขากล่าวหามันไม่จริงสักนิด หากเธอเน่าเฟะแบบที่เขาว่าแล้วนั้น สิ่งบริสุทธิ์ที่เขาได้จากเธอไปในคืนแต่งงานคงเป็นแค่เรื่องหลอกลวง แต่เปล่าเลยมันคือความจริง ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วไม่พอใจ เธอกำลังทำให้เขาโมโหด้วยอ