All Chapters of รักแท้เปลี่ยนเป็นเพชฌฆาต: Chapter 1 - Chapter 8

หลังจากฉันปฏิเสธไม่ยอมย้ายปลูกมดลูกให้พี่สาว เพื่อนสนิทสมัยเด็กก็เกลียดฉันเข้าไส้ วางแผนส่งฉันขึ้นเตียงของ “ฮั่วเหวินจิง” คุณชายใหญ่แห่งวงการเมืองหลวงคุณชายคนนั้นความต้องการสูงมาก แต่กลับไม่ชอบผู้หญิงที่เสนอตัวเข้าหาทุกคนต่างรอดูจุดจบของฉัน แต่ไม่คิดว่าเขาจะทะนุถนอมฉันถึงขั้นนี้แต่งงานกันสามปี เขามักจะพัวพันกับฉันในทุกที่ระเบียง ห้องครัว ในรถ รวมถึงงานเลี้ยงหรูหราต่าง ๆแค่ฉันไปเข้าห้องน้ำ ยังถูกเขาตามมาจับกดไว้ที่อ่างล้างหน้าเราไม่เคยป้องกัน แต่ก็ไม่เคยมีลูกเลยจนวันที่ฉันคิดว่าตัวเองตั้งครรภ์ไปตรวจที่โรงพยาบาล กลับบังเอิญได้ยินเขาคุยกับหมอ“เหวินจิง เมื่อ 3 ปีก่อนคุณให้ผมแอบย้ายมดลูกของซ่งอวี่หนิงไปให้พี่สาว ตอนนี้ยังให้ผมโกหกว่าเธอเป็นหมันแต่กำเนิด คุณทำแบบนี้กับผู้หญิงที่รักคุณได้ลงคอเหรอ”“ไม่มีทางเลือก อวี่โหรวถ้ามีลูกไม่ได้คงลำบากในบ้านสามี มีแค่มดลูกของเธอที่เข้ากันได้”เสียงที่คุ้นเคยกลับเย็นชาเหมือนคนแปลกหน้า ที่แท้ความรักที่ฉันเชื่อมาตลอดก็เป็นแค่เรื่องหลอกลวงในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็แค่จากไปก็พอ……ปลายทางเดินโรงพยาบาล หมอที่เพิ่งวินิจฉัยว่าฉันเป็นหมันพูดอย

แม่ฉันจัดโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูที่ “ซ่งอวี่โหรว” ชอบ เพื่อฉลองที่เธอตั้งครรภ์ซ่งอวี่โหรวปิดจมูก บอกว่าไม่ค่อยอยากอาหาร ฮั่วเหวินจิงเลยเสนอจะส่งพี่เลี้ยงที่บ้านไปทำอาหารให้เธอซ่งอวี่โหรวอมยิ้มเล็กน้อย ชี้มาที่ฉัน “ไม่ต้องหรอกนะ ดูหนิงหนิงเหมือนไม่ค่อยพอใจ ฉันไม่อยากให้พวกเธอทะเลาะกันเพราะฉัน”แม่ฉันขมวดคิ้ว ดุฉันทันที “แกก็ไม่ได้ท้อง มีมือมีเท้าทำไมดูแลตัวเองไม่ได้เหรอ ตั้งแต่เด็กจนโตเห็นแก่ตัวตลอด ให้ทำอะไรนิดหน่อยก็โอดโอย!”แม่คลอดฉันมาเพื่อเอาเลือดสายสะดือไปรักษาพี่สาว ในสายตาเธอ ฉันเป็นแค่เครื่องมือรักษาโรค ห้ามขัดขืนแม้แต่นิดเดียวฉันไม่อยากเถียง วางตะเกียบลง แล้วตั้งใจจะกลับไปนั่งสงบใจในห้องเล็ก ๆ ของตัวเอง แต่กลับพบว่ามันกลายเป็นห้องเก็บของไปแล้วน้ำตาร่วงลงมาโดยไม่รู้ตัว ฉันรีบปาดออกลวกๆ“งอนเหวินจิงอยู่เหรอ? ดูเหมือนเธอยังไม่รู้ที่ของตัวเองนะ ความสัมพันธ์ของฉันกับเหวินจิงมาหลายปี ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะมาแทรกได้” ซ่งอวี่โหรวเดินตามเข้ามา น้ำเสียงหยิ่งยโสเหมือนเมียหลวงสั่งสอนเมียน้อยฉันหัวเราะเยาะ “งั้นทำไมเธอไม่แต่งงานกับเขาไปล่ะ?”รอยยิ้มเธอลึกขึ้น “ของที่ไม่ได้มาน่ะดี

ฮั่วเหวินจิงเหมือนไม่ได้ใส่ใจคำพูดเย็นชาของฉันเลยสักนิดเขาจับมือฉันไว้ หยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วสวมลงบนนิ้วนางฉันแน่น น้ำเสียงอ่อนโยน “ยัยโง่ ถ้าขาดเงินทำไมไม่มาหาฉันล่ะ ต่อไปอย่าเอาของสำคัญแบบนี้ไปขายอีกนะ ได้ไหม?”ฉันกลั้นอารมณ์ ฝืนลุกขึ้นนั่งบนเตียง ไม่สนว่าอีกมือยังเสียบเข็มน้ำเกลืออยู่ ฉันดึงแหวนที่เขาสวมให้ ออกมา แล้วโยนทิ้งสุดแรง“ฮั่วเหวินจิง ฉันจะหย่ากับนาย! ฉันจะหย่า นายฟังไม่รู้เรื่องหรือไง!”เข็มที่หลังมือเริ่มมีเลือดไหลย้อน ความเจ็บแบบนี้…ฉันชินไปนานแล้ว หลายปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอยู่กับความเจ็บปวดมาตลอดจนกระทั่งผู้ชายคนนี้…มอบความเจ็บที่ร้ายแรงที่สุดให้ฉันมันเจ็บจนเหมือนจะตาย ฉันถึงขั้นเริ่มเฝ้ารอความตายด้วยซ้ำฉันกระชากเข็มออกจากมือ มองเขาอย่างเย็นชา แล้วถามเรียบๆ “ฮั่วเหวินจิง ถ้าฉันตาย นายจะยอมปล่อยฉันไหม”เขามองเลือดที่ซึมออกจากหลังมือฉัน ดวงตาสั่นไหวราวกับแตกสลาย เสียงกดต่ำหนักแน่น “ห้ามพูดคำนั้นอีก เธอจะต้องอายุยืน ฉันจะไม่ยอมให้เธอจากฉันไป”อายุยืนเหรอ…เป็นไปได้เหรอฉันหลับตาลง นอนนิ่ง ไม่อยากมองเขาอีกผ่านไปนานมาก ฉันถึงได้ยินเสียงเขาเปิดป

ถูกขังอยู่ข้างกายฮั่วเหวินจิง ฉันรู้สึกว่าชีวิตไร้ความหมาย ไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกเลยการหมดสติกลายเป็นวิธีที่ได้ผลในการต่อต้านการกักขังของเขาจิตสำนึกของฉันลอยอยู่กลางอากาศ เฝ้ามองเขาทำอะไรกับร่างของฉันไม่ได้วันแล้ววันเล่าสีหน้าของเขาหม่นหมองและตึงเครียดขึ้นทุกวัน ทำได้เพียงระบายอารมณ์ใส่หมออย่างไร้หนทาง ซักถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเมื่อไหร่จะผ่าตัดปลูกถ่ายให้ฉันได้“ต้องรอให้ค่าตัวชี้วัดสำคัญของคนไข้ดีขึ้นก่อน ตอนนี้ผ่าตัดความเสี่ยงสูงมาก คนไข้อาจไม่รอดบนโต๊ะผ่าตัด”ฮั่วเหวินจิงโกรธจัดอีกครั้ง ห้ามใครพูดคำอัปมงคลเกี่ยวกับความตายเหมือนกับว่าถ้าไม่พูด ฉันก็จะไม่ตายอย่างนั้นแหละซ่งอวี่โหรวฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างมีความสุข “งั้นก็เลี้ยงเธอไว้อีกสองสามวันเถอะ ถ้าค่าตัวชี้วัดเธอไม่ดีแล้วทำฉันซวยขึ้นมาจะไม่ดีนะ เหวินจิง ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะลงจากโต๊ะผ่าตัดอย่างปลอดภัยแน่นอน”หมอไร้จรรยาบรรณที่เคยผ่าตัดให้ฉันมองซ่งอวี่โหรว แล้วก็มองฉันที่นอนอยู่บนเตียง เหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่พูดคงสงสารที่ฉันกำลังจะถูกควักจนหมดตัวหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ฉันถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด ยาสลบฉีดเข้าไป เข้าสู่ความว