บทที่ 3

แม่ฉันจัดโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูที่ “ซ่งอวี่โหรว” ชอบ เพื่อฉลองที่เธอตั้งครรภ์

ซ่งอวี่โหรวปิดจมูก บอกว่าไม่ค่อยอยากอาหาร ฮั่วเหวินจิงเลยเสนอจะส่งพี่เลี้ยงที่บ้านไปทำอาหารให้เธอ

ซ่งอวี่โหรวอมยิ้มเล็กน้อย ชี้มาที่ฉัน “ไม่ต้องหรอกนะ ดูหนิงหนิงเหมือนไม่ค่อยพอใจ ฉันไม่อยากให้พวกเธอทะเลาะกันเพราะฉัน”

แม่ฉันขมวดคิ้ว ดุฉันทันที “แกก็ไม่ได้ท้อง มีมือมีเท้าทำไมดูแลตัวเองไม่ได้เหรอ ตั้งแต่เด็กจนโตเห็นแก่ตัวตลอด ให้ทำอะไรนิดหน่อยก็โอดโอย!”

แม่คลอดฉันมาเพื่อเอาเลือดสายสะดือไปรักษาพี่สาว ในสายตาเธอ ฉันเป็นแค่เครื่องมือรักษาโรค ห้ามขัดขืนแม้แต่นิดเดียว

ฉันไม่อยากเถียง วางตะเกียบลง แล้วตั้งใจจะกลับไปนั่งสงบใจในห้องเล็ก ๆ ของตัวเอง แต่กลับพบว่ามันกลายเป็นห้องเก็บของไปแล้ว

น้ำตาร่วงลงมาโดยไม่รู้ตัว ฉันรีบปาดออกลวกๆ

“งอนเหวินจิงอยู่เหรอ? ดูเหมือนเธอยังไม่รู้ที่ของตัวเองนะ ความสัมพันธ์ของฉันกับเหวินจิงมาหลายปี ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะมาแทรกได้” ซ่งอวี่โหรวเดินตามเข้ามา น้ำเสียงหยิ่งยโสเหมือนเมียหลวงสั่งสอนเมียน้อย

ฉันหัวเราะเยาะ “งั้นทำไมเธอไม่แต่งงานกับเขาไปล่ะ?”

รอยยิ้มเธอลึกขึ้น “ของที่ไม่ได้มาน่ะดีที่สุด ฉันอยากให้เขาคิดถึงฉันตลอด เป็นที่พึ่งของฉันไปชั่วชีวิต”

ฉันเงียบไป มองท้องของเธออย่างเหม่อลอย มือเผลอแตะลงไป

ซ่งอวี่โหรวหัวเราะอย่างได้ใจ โน้มมากระซิบข้างหูฉัน “อิจฉาเหรอ เสียดายนะ ชาตินี้เธอไม่มีทางมีลูกได้อีกแล้ว เพราะมดลูกของเธอ…อยู่ในท้องฉัน”

“ได้ยินมาว่าคนไม่มีมดลูกต้องลำบาก ต้องกินยาฮอร์โมนทั้งชีวิต แถมผลข้างเคียงก็หนัก ตอนฉันพูดเรื่องนี้กับฮั่วเหวินจิง เขากลัวฉันลำบาก เลยรีบช่วยฉันทันที”

“เพราะงั้นเขาถึงยอมแต่งกับเธอ เอาใจเธอไว้ไง อ้อ เขายังบอกด้วยว่าฉันสุขภาพไม่ดี ต้องเลี้ยงเธอให้แข็งแรงไว้ เผื่อจำเป็น เธอน่าจะขอบคุณฉันนะ เพราะคุณค่าของเธอก็แค่ ‘ภาชนะ’ ของฉันเท่านั้น บนโลกนี้…ไม่มีใครรักเธอหรอก”

ปลายนิ้วฉันจิกเข้าเนื้อแน่น ยกมือขึ้นจะตบเธอ

ประตูถูกเปิดออก!

หน้าประตู ฮั่วเหวินจิงยืนอยู่ด้วยสีหน้าโกรธจัด เขาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น “เธอกำลังทำอะไร? กล้าดียังไงจะตีพี่สาวตัวเอง!”

ฉันยิ้มเยาะ “ทำไม เจ็บแทนเหรอ ถ้าห่วงนักก็แต่งเธอเข้าบ้านไปสิ จะได้บูชาไว้เลย!”

ฉันไม่เคยพูดกับเขาแรงขนาดนี้ เขาชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไร

ซ่งอวี่โหรวก็จู่ ๆ กุมท้อง สีหน้าทรมาน “อย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลย เป็นฉันไม่ดีเอง ทำให้น้องไม่พอใจ น้องจะตีฉันก็สมควรแล้ว พี่เลี้ยงฉันไม่เอาแล้ว ขอแค่น้องอย่าตีฉันอีก”

สีหน้าฮั่วเหวินจิงมืดลงทันที เขาหันมามองฉัน “ซ่งอวี่หนิง ขอโทษเดี๋ยวนี้!”

ฉันกำมือแน่น เล็บแทบจิกเข้าเนื้อ ถึงจะกลั้นตัวสั่นไว้ได้ “ให้ฉันขอโทษ? ฮั่วเหวินจิง นายรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น”

“พอได้แล้ว!” เขาตัดบททันที “อวี่หนิง เธอทำให้ฉันผิดหวังมาก เธอเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ โหรวโหรวคือพี่สาวของเธอ ต่อให้เธออิจฉา ก็ไม่ควรลงมือทำร้ายเธอ!”

พูดจบ เขาไม่แม้แต่จะมองฉันอีก อุ้มซ่งอวี่โหรวแล้วเดินออกไป

ฉันเห็นซ่งอวี่โหรวซบไหล่เขา ท่าทางเหมือนผู้ชนะ ยิ้มเยาะใส่ฉันอย่างได้ใจ

แต่เธอทำร้ายฉันไม่ได้อีกแล้ว

ฉันจะไม่สนใจผู้ชายคนนี้อีกแม้แต่นิดเดียว

ฉันเรียกแท็กซี่กลับไปเก็บของที่บ้าน แล้วก็ได้รับข้อความวีแชทจากฮั่วเหวินจิง

“โหรวโหรวเสียใจมาก ฉันให้โอกาสเธออีกครั้ง คืนนี้มาขอโทษเอง อย่าให้ฉันต้องส่งคนไปหา!”

น้ำเสียงเขาเด็ดขาด เหมือนฉันเป็นคนผิดมหันต์ ยังอุตส่าห์สั่งให้ฉันซื้อของขวัญไปขอโทษพี่สาวอีก

แต่เขาไม่รู้ว่า ฉันเก็บของเรียบร้อยแล้ว

ฉันขึ้นแท็กซี่ตรงไปสนามบิน

บนรถ ฉันส่งข้อความสุดท้ายให้เขา “ได้ ฉันจะส่ง ‘ของขวัญชิ้นใหญ่’ ให้”

ส่งเสร็จ ฉันดึงซิมออกมาหักทิ้ง เปิดหน้าต่างโยนออกไป ปล่อยให้ทุกอย่างปลิวหายไปกับลม

เช้าวันถัดมา พัสดุ EMS ส่งด่วนก็ถูกส่งไปยังห้องทำงานประธานบริษัทฮั่วกรุ๊ป

ฮั่วเหวินจิงแกะกล่อง พอกระดาษแผ่นบางเบาร่วงออกมา

เขาแค่มองแวบเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนทันที มือสั่น รีบหยิบโทรศัพท์โทรออกไป

แต่ปลายสาย…ไม่มีใครรับอีกแล้ว