LOGINผู้ชายคนนั้นออกไปได้ไม่นาน ข้างนอกก็โกลาหลขึ้นมาเหมือนเกิดเรื่องใหญ่พยาบาลหลายคนรีบร้อนเข้ามา โดยไม่พูดพร่ำก็ช่วยพยุงฉันขึ้นรถเข็น“พวกคุณจะพาฉันไปไหน”“คุณฮั่วอาการแย่มากแล้ว อยากเจอคุณเป็นครั้งสุดท้าย ภรรยาคุณฮั่วคะ ไปเจอเขาหน่อยเถอะ”“เป็นไปได้ยังไง” ฉันรู้สึกทันทีว่าพวกเธอกำลังโกหก เมื่อกี้เขายังดี ๆ อยู่เลย จะตายได้ยังไงพยาบาลอธิบายรัวเร็ว “หลินอวี่โหรวเพิ่งเสียชีวิต แม่ของเธอเหมือนเสียสติ เอามีดปอกผลไม้แทงคุณฮั่วไปหลายที”ในห้องฉุกเฉิน ฮั่วเหวินจิงนอนอยู่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด เลือดไหลจากท้องน้อยไม่หยุด ราวกับห้ามยังไงก็ไม่อยู่พอฉันเข้าไป เขาก็มองตรงมาที่ฉัน แล้วยื่นมือที่เปื้อนเลือดมาฉันนิ่งไปไม่กี่วินาที สุดท้ายก็จับมือคู่นั้นไว้เลือดพุ่งออกจากปากเขาไม่หยุด เขาพูดกับฉันอย่างยากลำบาก “ถ้าฉันตาย…จะลบล้างความผิดของฉันได้ไหม”ฉันพยักหน้า“ฉันจะบริจาคอวัยวะทั้งหมด…เธอช่วยเห็นแก่ที่ฉันทำความดี…ทุกปีมาเยี่ยมหลุมศพฉันได้ไหม”ฉันพยักหน้าอีกครั้งเขายิ้มอย่างพอใจ จากนั้นแรงในมือค่อย ๆ คลายลงสองเดือนต่อมา วันเช็งเม้ง ฉันกับเหยียนสวินไปไหว้หลุมศพฮั่วเหวินจิงสุดท้ายหัว
ถูกขังอยู่ข้างกายฮั่วเหวินจิง ฉันรู้สึกว่าชีวิตไร้ความหมาย ไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกเลยการหมดสติกลายเป็นวิธีที่ได้ผลในการต่อต้านการกักขังของเขาจิตสำนึกของฉันลอยอยู่กลางอากาศ เฝ้ามองเขาทำอะไรกับร่างของฉันไม่ได้วันแล้ววันเล่าสีหน้าของเขาหม่นหมองและตึงเครียดขึ้นทุกวัน ทำได้เพียงระบายอารมณ์ใส่หมออย่างไร้หนทาง ซักถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเมื่อไหร่จะผ่าตัดปลูกถ่ายให้ฉันได้“ต้องรอให้ค่าตัวชี้วัดสำคัญของคนไข้ดีขึ้นก่อน ตอนนี้ผ่าตัดความเสี่ยงสูงมาก คนไข้อาจไม่รอดบนโต๊ะผ่าตัด”ฮั่วเหวินจิงโกรธจัดอีกครั้ง ห้ามใครพูดคำอัปมงคลเกี่ยวกับความตายเหมือนกับว่าถ้าไม่พูด ฉันก็จะไม่ตายอย่างนั้นแหละซ่งอวี่โหรวฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างมีความสุข “งั้นก็เลี้ยงเธอไว้อีกสองสามวันเถอะ ถ้าค่าตัวชี้วัดเธอไม่ดีแล้วทำฉันซวยขึ้นมาจะไม่ดีนะ เหวินจิง ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะลงจากโต๊ะผ่าตัดอย่างปลอดภัยแน่นอน”หมอไร้จรรยาบรรณที่เคยผ่าตัดให้ฉันมองซ่งอวี่โหรว แล้วก็มองฉันที่นอนอยู่บนเตียง เหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่พูดคงสงสารที่ฉันกำลังจะถูกควักจนหมดตัวหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ฉันถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด ยาสลบฉีดเข้าไป เข้าสู่ความว
ฉันนั่งดูละครน้ำเน่าเรื่องนี้ผ่านหน้าจออย่างสบายใจเหยียนสวินโทรมาหาฉัน น้ำเสียงเขาดูอ่อนแรงแปลก ๆ “ยังมีอะไรให้ผมช่วยอีกไหม? คิดรวมในแพ็กเกจหย่าแล้ว ไม่คิดเงินเพิ่ม”ฉันคิดดูดีๆ ว่ายังมีอะไรค้างอยู่ “อืม…หลังฉันตาย ฝากนายเอาเถ้ากระดูกฉันไปโปรยทะเลนะ อย่าให้ฮั่วเหวินจิงกักฉันไว้ ฉันไม่อยากเข้าไปอยู่สุสานตระกูลฮั่ว”ปลายสายเงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “อันนี้ผมรับปากไม่ได้ เพราะผมอาจตายก่อนคุณ”“ทำไม?” ฟังดูแปลกมาก เขาจะตายก่อนฉันได้ยังไง“โรคหัวใจ มีชีวิตไปวัน ๆ” น้ำเสียงเขาสบายๆ เหมือนคนไม่กลัวตายฉันถอนหายใจ “งั้นก็อยู่ให้นานกว่านี้หน่อยนะ ถ้าวันไหนฉันไม่ไหว ฉันจะบริจาคหัวใจให้คุณ”ตอนนี้ฉันก็เหลือแค่หัวใจที่ยังพอใช้ได้ ถือว่าเป็นการขอบคุณที่เขายอมรับคดีของฉันปลายสายเงียบไปนานมาก ไม่พูดอะไรเลยประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออกกะทันหัน ฮั่วเหวินจิงเดินเข้ามา สีหน้าไร้ชีวิตฉันรีบตัดสายทันทีฉันคิดว่า หลังจากเปิดโปงเรื่องพวกนั้น เขาน่าจะโกรธจนเสียสติ แล้วเราคงไม่ต้องเจอกันอีกแต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรมาก ยังคงเฝ้าอยู่ข้างเตียงฉันเหมือนเดิม เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ถ้
ฮั่วเหวินจิงเหมือนไม่ได้ใส่ใจคำพูดเย็นชาของฉันเลยสักนิดเขาจับมือฉันไว้ หยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วสวมลงบนนิ้วนางฉันแน่น น้ำเสียงอ่อนโยน “ยัยโง่ ถ้าขาดเงินทำไมไม่มาหาฉันล่ะ ต่อไปอย่าเอาของสำคัญแบบนี้ไปขายอีกนะ ได้ไหม?”ฉันกลั้นอารมณ์ ฝืนลุกขึ้นนั่งบนเตียง ไม่สนว่าอีกมือยังเสียบเข็มน้ำเกลืออยู่ ฉันดึงแหวนที่เขาสวมให้ ออกมา แล้วโยนทิ้งสุดแรง“ฮั่วเหวินจิง ฉันจะหย่ากับนาย! ฉันจะหย่า นายฟังไม่รู้เรื่องหรือไง!”เข็มที่หลังมือเริ่มมีเลือดไหลย้อน ความเจ็บแบบนี้…ฉันชินไปนานแล้ว หลายปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอยู่กับความเจ็บปวดมาตลอดจนกระทั่งผู้ชายคนนี้…มอบความเจ็บที่ร้ายแรงที่สุดให้ฉันมันเจ็บจนเหมือนจะตาย ฉันถึงขั้นเริ่มเฝ้ารอความตายด้วยซ้ำฉันกระชากเข็มออกจากมือ มองเขาอย่างเย็นชา แล้วถามเรียบๆ “ฮั่วเหวินจิง ถ้าฉันตาย นายจะยอมปล่อยฉันไหม”เขามองเลือดที่ซึมออกจากหลังมือฉัน ดวงตาสั่นไหวราวกับแตกสลาย เสียงกดต่ำหนักแน่น “ห้ามพูดคำนั้นอีก เธอจะต้องอายุยืน ฉันจะไม่ยอมให้เธอจากฉันไป”อายุยืนเหรอ…เป็นไปได้เหรอฉันหลับตาลง นอนนิ่ง ไม่อยากมองเขาอีกผ่านไปนานมาก ฉันถึงได้ยินเสียงเขาเปิดป
ครึ่งเดือนต่อมา ในบ่ายวันหนึ่ง ฉันมาตั้งหลักอยู่ที่เมืองเล็กๆ ริมทะเลเรียบร้อยแล้วฉันขายแหวนแต่งงานไป ได้เงินก้อนใหญ่ ใช้ชีวิตกินของอร่อย ดูวิวสวย ๆ ทุกวันบางครั้งร่างกายก็ยังปวดแปลบ ๆ เป็นระยะ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน เลยใช้ทุกวันเหมือนเป็นวันสุดท้ายนอนเอนอยู่บนเก้าอี้ชายหาด ฟังเสียงคลื่นซัดฝั่ง ตลอด 27 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยใช้ชีวิตได้อิสระและสบายใจแบบนี้มาก่อนเลยมีเงาคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉันบนชายหาด เขาคือทนายหย่าของฉัน — เหยียนสวินได้ยินว่าในวงการเรียกเขาว่า “เทพเจ้าแห่งโชคลาภ” แค่จ่ายเงินถึง คดีใครก็รับและก็คงมีแค่เขานี่แหละที่กล้ารับคดีหย่าของฉันผู้ชายคนนี้ดูเจ้าสำราญนิด ๆ หน้าตาหล่อสวยยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสองเม็ดบนตลอด ดูเหมือนทนายไม่เอาไหนเขาล้วงกระเป๋ากางเกง มองฉันแล้วพูดเรียบๆ “ผมคุยให้แล้วนะ คุณชายฮั่วไม่ยอมหย่า ต่อให้คุณไม่เอาทรัพย์สินสักบาท เขาก็ไม่ยอม”“ตอนนี้เขาไม่ไปบริษัทแล้ว ตามหาคุณแทบจะเป็นบ้า ผมกว่าจะหนีเขามาเจอคุณได้ก็ยากนะ ดูเหมือนคุณจะสำคัญกับเขามากเลย”“หึ” ฉันหัวเราะเบา ๆ “เขาแค่เก่งเรื่องแสดงละคร จริงๆ ก็แ
แม่ฉันจัดโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูที่ “ซ่งอวี่โหรว” ชอบ เพื่อฉลองที่เธอตั้งครรภ์ซ่งอวี่โหรวปิดจมูก บอกว่าไม่ค่อยอยากอาหาร ฮั่วเหวินจิงเลยเสนอจะส่งพี่เลี้ยงที่บ้านไปทำอาหารให้เธอซ่งอวี่โหรวอมยิ้มเล็กน้อย ชี้มาที่ฉัน “ไม่ต้องหรอกนะ ดูหนิงหนิงเหมือนไม่ค่อยพอใจ ฉันไม่อยากให้พวกเธอทะเลาะกันเพราะฉัน”แม่ฉันขมวดคิ้ว ดุฉันทันที “แกก็ไม่ได้ท้อง มีมือมีเท้าทำไมดูแลตัวเองไม่ได้เหรอ ตั้งแต่เด็กจนโตเห็นแก่ตัวตลอด ให้ทำอะไรนิดหน่อยก็โอดโอย!”แม่คลอดฉันมาเพื่อเอาเลือดสายสะดือไปรักษาพี่สาว ในสายตาเธอ ฉันเป็นแค่เครื่องมือรักษาโรค ห้ามขัดขืนแม้แต่นิดเดียวฉันไม่อยากเถียง วางตะเกียบลง แล้วตั้งใจจะกลับไปนั่งสงบใจในห้องเล็ก ๆ ของตัวเอง แต่กลับพบว่ามันกลายเป็นห้องเก็บของไปแล้วน้ำตาร่วงลงมาโดยไม่รู้ตัว ฉันรีบปาดออกลวกๆ“งอนเหวินจิงอยู่เหรอ? ดูเหมือนเธอยังไม่รู้ที่ของตัวเองนะ ความสัมพันธ์ของฉันกับเหวินจิงมาหลายปี ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะมาแทรกได้” ซ่งอวี่โหรวเดินตามเข้ามา น้ำเสียงหยิ่งยโสเหมือนเมียหลวงสั่งสอนเมียน้อยฉันหัวเราะเยาะ “งั้นทำไมเธอไม่แต่งงานกับเขาไปล่ะ?”รอยยิ้มเธอลึกขึ้น “ของที่ไม่ได้มาน่ะดี







