Todos os capítulos de หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น: Capítulo 21 - Capítulo 30

๒๒เสี่ยวซานไม่ควรเป็นคำเรียกคนสนิท “อ๊ะ! ท่านอ๋องปล่อยหม่อมฉันเพคะ” จูซานเฉียวผละมือออกจากหน้าผากแล้ว ทว่าเป็นเขาที่กลับยื่นมือมาโอบเอวนางแล้วรั้งเข้าหาตัว “เป็นเจ้าที่สัมผัสร่างกายเปิ่นหวางก่อน ยั่วยวนก่อนเช่นนี้จะโทษเปิ่นหวางไม่ได้” คิดเองเออเอง เอาแต่ใจตัวเองที่สุด “หม่อมฉันขออภัยที่เป็นห่วงท่านอ๋องมากเกินไปจนเผลอยื่นมือไปวัดไข้ให้ คราวหลังต่อให้จะเป็นห่วงท่านอ๋องมากเพียงใด หม่อมฉันก็จะไม่ยื่นมือไปสัมผัสหน้าผากท่านอ๋องเช่นครั้งนี้อีกแล้วเพคะ” อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ดันตัวหญิงสาวออกห่างเพื่อจะดูแววตาของนางที่มองตนในตอนนี้ “งอนหรือ” จูซานเฉียวไม่ตอบ แต่ดันตัวออกจากวงแขนแกร่งเพื่อเลี่ยงข้อครหา นางไม่กลัวเป็นขี้ปากคนในวัง แต่กลัวสหายหยิบยกเอาประเด็นนี้มาหยอกล้อดีว่าครั้งนี้อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ว่าง่าย ยอมปล่อยให้นางรักษาระยะห่างโดยไม่แสดงท่าทางใด “ได้ยินจากองค์หญิงว่าท่านอ๋องทรงเรียกหาหม่อมฉัน มีอันใดให้หม่อมฉันรับใช้หรือเพคะ” อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ไม่กล่าวสิ่งใดนอกจากมองหน้าหญิงสาวนิ่ง ๆ จูซานเฉียวเห็น

๒๔มารยาสตรีมีต้องใช้จูซานเฉียวเป็นคนที่ เมื่อกำลังสนใจเรื่องใดจะพุ่งความสนใจไปที่เรื่องนั้นจนไม่เผื่อใจสนใจเรื่องใดอีก ยิ่งเป็นชุดอภิเษกที่องค์หญิงของนางให้ความสนพระทัยมากที่สุด นางจึงทุ่มเทสรรพกำลังกายกำลังใจช่วยปักชุดแต่งงาน ลืมไปแล้วว่าอ๋องกงซุนหยุนไฮ้เพิ่งกำชับเรื่องใดกับนางไปยามนี้จูซานเฉียวกำลังจดจ่ออยู่กับการเดินดิ้นทองกุ๊นขอบแถบผ้า เพื่อนำไปประดับรับกับขอบสาบเสื้อ คอเสื้อ และปลายแขน สีทองอร่ามที่ตัดกับอาภรณ์สีแดงสดนั้น ช่วยขับเน้นให้ชุดดูวิจิตรเพริศแพร้ว เสริมสง่าราศีให้ผู้สวมใส่ดูทรงพลังดั่งนางพญา“ซานเฉียว...”หยางยี่เหรินที่กำลังทำงานชิ้นเดียวกันอยู่เรียกขานสหายเบา ๆ ทว่านางตอบรับในลำคอเท่านั้น ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่ปลายเข็ม ไม่พลาดแม้แต่ฝีเข็มเดียว“ตั้งใจอันใดเพียงนั้น”จูซานเฉียวถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นมองสหาย“ไม่ตั้งใจได้หรือ มีอันใดว่ามา”หยางยี่เหรินเมื่อได้รับความสนใจจากสหายแล้วก็ไม่รอช้า รีบเข้าเรื่องในทันที“รอยบนคอเจ้าหายแล้ว”คำพูดสั้น ๆ แต่ดึงความสนใจทั้งหมดจากจูซานเฉียวได้โดยพลัน เพราะคำพูดนี้ทำให้นางหวนนึกถึงคำพูดของอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ ‘หายแล้วก็รีบส่งข่าวมา’“

๒๕หม่อมฉันจะไม่ร้องขอตำแหน่งนั้นกองภูษามาลาอยู่ห่างจากตำหนักจูหรานไม่ใกล้ไม่ไกล จูซานเฉียวจึงเลือกเดินแทนที่การนั่งเกี้ยว ระหว่างทางนางเฝ้าคิดคาดเดาท่าทางหยางยี่เหริน กว่าจะรู้ตัวว่าขบวนเสด็จฝ่าบาทผ่านมาทางนี้ก็ตอนที่ได้ยินเสียงราชองครักษ์กล่าวเตือน“คุณหนูจู ฝ่าบาทกำลังเสด็จ”ด้วยอยู่ในวังมาตั้งแต่เด็ก น้อยคนนักที่จะไม่มีใครทราบตำแหน่ง ฐานะของนาง ราชองครักษ์ก็ไม่เว้นจูซานเฉียวส่งยิ้มขอบคุณเขาบางเบา แต่กลับได้รับรอยยิ้มพิมพ์ใจมาแทน“คุณหนูเชิญทางนี้”จูซานเฉียวพยักหน้ารับ หลบขบวนเสด็จฮ่องเต้กงซุนเทียนชานด้านข้าง คุกเข่าลงเช่นเดียวกับนางกำนัลชั้นรองคนอื่น ส่วนราชองค์รักษ์เดินนำขบวนเกี้ยวตามตำแหน่งการจัดวางขบวนอารักขา บริเวณนี้เงียบสนิท ไร้ผู้คนเปล่งเสียงสนทนา เมื่อเกี้ยวเคลื่อนมาใกล้ก็ก้มหน้าลง จูซานเฉียวไม่เงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์โดยตรง ทั้งยังไม่ถือตนว่าเป็นพระญาติองค์หญิงใหญ่ด้วยการทำตัวเหนือกว่านางกำนัลขันทีคนอื่น“หยุด~”สุรเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยอำนาจดังขึ้น จูซานเฉียวถือวิสาสะเหลือบตาขึ้นมองเหตุการณ์ด้านหน้าตน รีบหลุบตาลงเช่นเดิมเมื่อดวงตาสบเข้ากับพระเนตรคมปราบ“คุณหนูจู”ระบุนา

๒๗หากเปิ่นหวางถอดเสื้อบ้าง“ใส่เหยื่อที่ตะขอนี้ แล้วก็โยนตะขอลงน้ำ จับคันเบ็ดให้มั่นเล่า มิใช่โยนลงไปทั้งคัน”จูซานเฉียวจับจ้องวิธีการตกเบ็ดจากอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ตาไม่กะพริบ พอเขาพยักพเยิดหน้าให้นางทำตาม นางพลันลังเลที่จะหยิบเนื้อสดในถ้วย แสร้งถามนั่นถามนี้ คำถามมากมายเต็มไปหมด“เอ่อ สายเบ็ดทำมาจากอันใดเพคะ”“ขนหางม้า ถักเข้าด้วยกัน”“อ้อ แล้วไม้ไผ่นี่เป็นคันเบ็ดกระมัง”“ใช่ เจ้าจะถามด้วยหรือไม่ว่านี่เนื้ออันใด”จูซานเฉียวยิ้มเจื่อน สุดท้ายก็ฝืนใจยื่นมือไปจับเนื้อสดทำเป็นเหยื่อปลา อ๋องหนุ่มเห็นท่าทางเช่นนั้นก็เดาออก แย่งคันเบ็ดจากนาง เอาเหยื่อใส่ขอเบ็ดให้พร้อม หย่อนเบ็ดให้ด้วยเลยจูซานเฉียวยิ้มกว้าง ปรบมือชมเขาว่าเก่งไม่ขาดปาก คนถูกชมแม้จะรู้ว่านางแกล้งชมเพราะไม่อยากจับเนื้อสด...แต่ก็ไม่อาจห้ามมุมปากที่กระตุกขึ้นสูงได้“หึ! อย่าเพิ่งดีใจไป ปลากินเบ็ดเมื่อไรจะชมว่าเก่งก็ไม่สาย ทำให้หมดทุกอย่างเช่นนี้แล้ว แค่ถือคันเบ็ดไว้คงไม่ยากเกินไปกระมัง”จูซานเฉียวรับคันเบ็ดมาถือเอาไว้ไม่เกี่ยงงอนทว่าเมื่อหันไปมองข้างตัวแล้วเห็นอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ไม่ได้ถือคันเบ็ดค้างเอาไว้จึงตั้งคำถามอีกครั้ง“ไยท่านอ๋

๒๙การกระทำคนรักสถานะคลุมเครือโชคดีที่จูซานเฉียวนั่งรถม้าเพียงคนเดียวตลอดทั้งขาไปและขากลับ นางจึงถอดชุดตัวนอกที่เปียกออก ร่างกายเหลือเพียงกระโปรงเกาะอกลาดไหล่เปลือยเปล่า แม้บุรุษที่อยู่ในขบวนเดินทางด้วยอย่างอ๋องกงซุนหยุนไฮ้จะควบม้าอยู่ด้านนอก ทว่านางหวั่นโดนกลั่นแกล้งจึงใช้ผ้าคลุมตัวนอกสีดำคลุมตัวเอาไว้ฮัดชิ่ว!จามครั้งที่หนึ่งยังไม่มีการเคลื่อนไหวจากด้านนอก แต่พอจามครั้งที่สอง นางก็ได้รับการแสดงความห่วงใยที่ดังขึ้นข้างหน้าต่าง“จูซานเฉียว ไม่สบายหรือ”จูซานเฉียวยังไม่ตอบเพราะจามอีกครั้ง ตอนนั้นเองที่หน้าต่างรถม้าเลื่อนออกโดยฝีมืออ๋องหนุ่ม“อย่าเงียบไปจูซานเฉียว เปิ่นหวางจะเผลอคิดว่าเจ้าตายแล้ว”จูซานเฉียวสูดจมูก คิดถูกที่ใช้ผ้าสีดำคลุมไหล่เอาไว้ เขาไม่แกล้งนางก็จริง แต่ไม่ได้คำนึงเลยว่านางกำลังโป๊เปลือยอยู่หรือไม่“หม่อมฉันยังอยู่ดีเพคะ…อ้อ! แต่จามหลายครั้งติดเพียงนี้ เป็นไปได้ว่าจะเป็นหวัดแล้ว”“ช่วยไม่ได้แล้วสิ ตอนแรกเปิ่นหวางจะไปส่งเจ้าที่วังหลวง แต่เห็นทีต้องไปให้หมอจวนอ๋องตรวจอาการดูเสียหน่อยแล้ว”ตึง!“ตรงไปที่จวนอ๋องเลย ไม่ต้องแวะวังหลวง”“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”จูซานเฉียวกะพริบ