Todos os capítulos de หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น: Capítulo 31 - Capítulo 40

๓๑เปิ่นหวางให้โอกาสเจ้าพิชิตใจคุณหนูตระกูลใหญ่ต้องเชี่ยวชาญศาสตร์ทั้งสี่ ฉิน หมาก อักษร วาดภาพจูซานเฉียวร่ำเรียนศาสตร์ทั้งสี่โดยราชครูผู้เชี่ยวชาญศาสตร์ในแต่ละแขนง สิ่งที่นางถนัดสุดคือการวาดภาพ ไม่ถนัดสุดหมากล้อม ทว่าตอนนี้นางกำลังนั่งเล่นหมากล้อมกับอ๋องกงซุนหยุนไฮ้!หมากล้อมตัวสีดำจะเป็นฝ่ายได้เปิดก่อน จูซานเฉียวในฐานะที่ฝีมืออ่อนหัดจึงได้สีนี้ไปครอบครอง การศึกและการวางหมากเป็นของคู่กัน จูซานเฉียวรู้ดีว่าตนไม่อาจเอาชนะอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ได้ แต่นางจะพยายามเล่นให้ดีที่สุด เพื่อไม่ให้เขามองนางเป็นสตรีโง่งม จูซานเฉียวค้นพบว่า ภายใต้บุรุษที่ดูเลือดร้อน กลับเป็นคนใจเย็นยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้ากระดานหมาก ปลายนิ้วมือยาวที่คีบเม็ดหมากสีขาววางลงกระดานหินอย่างใจเย็นจูซานเฉียวพยายามรุกไล่ คิดว่าการบุกถี่จะดูฉลาด กว่าจะรู้ตัวว่าตนแสดงความใจร้อนเพียงใดก็ตอนที่โดนหมากสีขาวล้อมเอาไว้หมดแล้ว ใบหน้างามเงยขึ้นจากกระดานหมาก มองอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ด้วยสายตาตื่นตะลึง แต่เมื่อคิดได้ว่าคนตรงหน้าคือจอมทัพที่ต้องวางแผนร่วมกับกุนซือทั้งหลาย การเดินหมากย่อมเป็นทักษะหนึ่งที่ขาดไม่ได้ จากความตื่นตะลึงกลายเป็นชื่นชมแทน

๓๓อวดเก่งนักมิใช่หรืออ๋องกงซุนหยุนไฮ้ยืนกอดอกนิ่งมองหมู่ตะเกียงที่ถูกจุดขึ้นพร่างพราวรอบเรือนหนังสือ เมื่อรัศมีสุริยาดับแสงลง จันทราเริ่มฉายแสงนวลกระจ่างขึ้นแทนที่เหวยฮู่ที่เพิ่งกลับถึงจวน เตรียมรายงานข่าวสารเกี่ยวกับต้าอู่ แต่ก่อนเขาจะได้รายงานท่านอ๋องนั้น ได้รับการถ่ายทอดสารเรื่องคุณหนูจูจากจิ่งหรงก่อน นานทีนายเหนือหัวจะทำเรื่องให้น่าเย้าหยอก เขาจึงไม่พลาดโอกาสนี้“ท่านอ๋องทรงกำลังรอข่าวจากต้าอู่หรือว่าข่าวจากจวนไม่ใกล้ไม่ไกลเรานี้พ่ะย่ะค่ะ”หวีด~ฉึก!อ๋องกงซุนหยุนไฮ้อนุญาตให้ลูกน้องคนสนิทเย้าหยอกหรือไม่ ดูได้จากการกระทำเมื่อครู่ที่โดนปามีดสั้นเข้าใส่ ด้วยระมัดระวังกระบวนท่านี้อยู่แล้ว เหวยฮู่จึงหลบมีดสั้นทัน เขาเดินไปที่ต้นไม้ ดูความลึก พบว่าคมมีดฝังเข้าเนื้อไม้เกินครึ่ง “ท่านอ๋องทรงให้เกียรติกระหม่อมยิ่งแล้ว หากกระหม่อมหลบไม่พ้น เข้าเส้นเลือดใหญ่แน่พ่ะย่ะค่ะ”“หึ! หากเจ้าด้อยความสามารถเพียงนั้นก็ไม่สมควรติดตามเปิ่นหวางอีก มีเรื่องใดจะรายงานก็รายงานมา!”เหวยฮู่เดินเข้ามาหานายเหนือหัวพร้อมส่งมีดคืนให้ด้วย เมื่อมือหนารับมีดไปแล้วก็รายงานผลการแฝงตัว“คนของเราแฝงตัวเข้าพระราชวังต้

๓๕อยากได้สมรสพระราชทานหรือไม่กงซุนหยุนไฮ้เดินเยื้องหลังพระเชษฐามาที่ห้องทรงอักษรเพื่อสนทนาเรื่องงานบ้านเมือง ระหว่างทางฮ่องเต้กงซุนเทียนชานจึงตรัสถามเรื่องส่วนตัว“บรรยากาศรอบกายเจ้าเหมือนคนไม่ได้ดั่งใจ เพราะเรื่องของพี่หญิงหรือเรื่องของใคร”คิ้วเข้มมุ่นเข้าหากัน หงุดหงิดตนเองเล็กน้อยที่ในหัวผุดใบหน้าจูซานเฉียวขึ้นเป็นคนแรก แม้ไม่อยากยอมรับนัก แต่ก็ไม่คิดปิดบังพระเชษฐาโดยเฉพาะเรื่องนี้“ฝ่าบาททรงคิดว่า จะมีครอบครัวสตรีคนใดมองไม่เห็นกระหม่อมบ้าง”“มีด้วยหรือ! ไม่ว่าจะด้วยราชสกุล ตำแหน่งทางราชวงศ์หรือตำแหน่งทางการทหารเจ้าล้วนพรั่งพร้อม ยังไม่นับรูปกายภายนอก…หรือยังมีคนรูปโฉมล้ำเลิศกว่าเจ้า ครอบครัวฝ่ายนั้นถึงไม่ยอมรับ”อ๋องกงซุนหยุนไฮ้หายใจแรงขึ้น เพราะคิดว่าตนมีพรั่งพร้อมทุกอย่างแล้ว เว้นแต่ว่าบุรุษที่จูกังเจิ้งมองเอาไว้ให้จูซานเฉียวจะมีรูปโฉมที่เลิศล้ำยิ่งกว่า“ไม่ว่าอันใดก็ตาม กระหม่อมจะไปสนทนากับบิดานางให้เข้าใจในวันนี้ ฝ่าบาทมีรับสั่งใดกับกระหม่อมเร่งเถิดพ่ะย่ะค่ะ ไม่ว่างานราษฎร์งานหลวง กระหม่อมจะไม่บกพร่องเป็นอันขาด”ท่าทางเช่นนี้ เห็นทีจะไม่คิดคัดค้านงานอภิเษกของเสด็จพี่หญิงแล้

๓๗เปิ่นหวางเป็นจวิ้นอ๋องต่อเพื่อเจ้าก็ได้ “จูซานเฉียว เปิ่นหวางนั่งอยู่ตรงหน้าเจ้าไม่เห็นหรือ”...ลืมคำพูดตัวเองที่คิดพิชิตใจกันแล้ว อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ละคำพูดด้านหลังเอาไว้ในใจ ด้วยอุปนิสัยส่วนตัวแล้ว เขาไม่มีทางกล่าวคำพูดนี้ออกไปแน่ “ท่านอ๋องประทับอยู่ตรงหน้า หม่อมฉันจะไม่เห็นได้อย่างไรเพคะ” จูซานเฉียวถามพาซื่อ ทำเอาดวงตาคู่คมวาววับด้วยความหมายมาด “เช่นนั้นเจ้าก็ดูให้ดี เปิ่นหวางบกพร่องตรงไหน ฐานะ ความสามารถ รูปลักษณ์ มีข้อด้อยจุดใดที่ใต้เท้าจูไม่พอใจบ้าง ความสมบูรณ์แบบอยู่ตรงหน้า เจ้ายังต้องมองหาอีกหรือ” จูซานเฉียวในที่สุดก็เข้าใจอารมณ์ของชายหนุ่ม พยายามซ่อนรอยยิ้มเพื่อไม่ให้เขาเสียหน้า “ท่านพ่ออาจคิดว่าท่านอ๋องดีเกินไปเพคะ บุตรเขยที่ท่านพ่อตามหา ต้องเป็นคนที่ท่านพ่อข่มได้หนึ่งขั้น เพื่อการแย่งหลานมาเป็นทายาทในอนาคต” จูซานเฉียวกล่าวติดตลก ทว่าชายหนุ่มไม่ตลกด้วย สีหน้ามืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม “เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นคนแบบใต้เท้าจู คงกลัวเปิ่นหวางจะข่มเจ้ามากกระมัง” “ถือว่าท่านพ่อมองขาดเพคะ เพราะท่านอ๋องข่

๓๙เปิ่นหวางเพียงอยากให้พวกเขาตัดใจจูซานเฉียวกำลังนั่งชมธรรมชาติ มองต้นไม้ ดูกระรอกน้อยวิ่งขึ้นลง แข็งกันหาอาหาร บนโต๊ะมีตำราว่าด้วยวิธีการเดินหมากล้อม ข้างกันนั้นมีน้ำชาและขนมที่สาวใช้นำมาให้ ซึ่งยังไม่ถูกนางแตะต้องแม้แต่ชิ้นเดียวโต๊ะที่นางนั่งอยู่นับว่าร่มรื่น ต้นไม้บดบังแดดเล็กน้อย ฤดูหนาวให้ความอบอุ่น ฤดูกาลอื่นที่หนาวน้อยลงมาก็นับว่าไม่ร้อนเกินจะนั่งกลางแจ้ง“คุณหนูจู…”นางละสายตาจากกระรอกน้อย หันไปมองต้นเสียงก็เห็นว่าสองรองแม่ทัพเดินเคียงคู่กันออกมาจากห้องหนังสือกำลังเดินเข้ามาหานาง มือนุ่มผายมือเชิญทั้งสองให้นั่งร่วมโต๊ะ หยิบถ้วยชามาสองถ้วย เทน้ำชาบริการทั้งสอง“คุณหนูมีน้ำใจแล้ว”อูต้าหลีหยิบชาขึ้นดื่มดับกระหาย เหวยฮู่เองก็เช่นกัน เพียงแต่เขาไม่เอ่ยด้วยคำพูด ทำเพียงผงกศีรษะแทนคำขอบคุณ จูซานเฉียวสำรวจสีหน้าแม่ทัพทั้งสอง แต่ไม่ได้เอ่ยถามอันใด อูต้าหลีสงสัยในท่าทีของนาง ไม่ซ่อนเร้นความสงสัย“คุณหนูไม่ถามเราสองคนหรือว่าท่านอ๋องทรงเรียกหาด้วยเรื่องใด”“หากเล่าได้ ท่านรองแม่ทัพทั้งสองคงระบายให้ข้าฟังแล้ว คงไม่ได้กระมัง”อูต้าหลีถอนหายใจ ส่วนเหวยฮู่ส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธว่าเรื่องนี้