Todos os capítulos de หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น: Capítulo 41 - Capítulo 50

๔๑มาคิดอยากเป็นคนดีอันใดตอนนี้จูซานเฉียวทานอาหารเย็นพร้อมอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ด้วยความอิ่มหนำ แม้จะอยู่ต่อหน้าบุรุษที่มอบใจให้ นางก็ไม่ได้สูญเสียความเป็นตัวเอง ทานข้าวหมดถ้วยจนได้รับคำชมจากอ๋องหนุ่มประหนึ่งว่านางเป็นเด็กเล็กที่มารดากึ่งบังคับให้ทานข้าว“เก่งมาก เปิ่นหวางเกลียดคนทานอาหารเหลือที่สุด วันนี้เจ้าได้คะแนนเพิ่มหลายแต้มแล้ว”จูซานเฉียวชะงักกึก!ความผิดพลาดที่กลายเป็นเรื่องดีเสียงั้น“เช่นนั้นนับว่าหม่อมฉันโชคดีมากเพคะ หากมื้อเที่ยงหม่อมฉันได้ทานสักหน่อยก็คงจะแกล้งทานเหลือ จะได้เหมือนคุณหนูเอวบางร่างน้อยคนอื่น”“หากเปิ่นหวางไม่ชอบ ต่อให้เอวเท่าไม้จิ้มฟัน เปิ่นหวางก็ไม่ชอบ ดังนั้นแล้วทานไปเถิด”ระบบพูดถูก หากคนเขาจะชอบอยู่เฉย ๆ เขาก็ชอบ ถ้าเช่นนั้น...“หม่อมฉันไม่หาวิธีพิชิตใจท่านอ๋องแล้วดีกว่า ไม่แน่ว่าหากหม่อมฉันอยู่เฉย ๆ ท่านอ๋องจะกระวนกระวายมากขึ้น เช่นช่วงที่หม่อมฉันหายไป เป็นท่านอ๋องที่ออกตามหาหม่อมฉันก่อนทุกครั้ง”จูซานเฉียวไม่ซ่อนความภูมิใจ ยื่นมือไปหยิบกุ้ยฮวาเกามาทานต่อ ปิดท้ายมื้อค่ำนี้ได้อย่างสมบูรณ์“อื้อ~อร่อย!”“เปิ่นหวางไม่ชอบหวานมากจึงสั่งให้คนทำแบบไม่หวาน เจ้าเอา

๔๓โรงเตี๊ยมยี่ซุ่นนัดพบคุณชายเหอจูซานเฉียวโดนบิดาในร่างมารขู่เอาว่า หากไม่มาดูตัววันนี้จะสั่งห้ามไม่ให้นางเข้าใกล้อ๋องกงซุนหยุนไฮ้อีกตลอดชีวิต แม้จะไม่เต็มใจแต่สุดท้ายก็ต้องประโคมแต่งกายงดงามเตรียมไปดูตัวกับคุณชายที่มีฐานะทัดเทียมกันจนได้ร่างงามเดินมาที่ห้องอาหารซึ่งมีมารดารออยู่“เสี่ยวเฉียว มาทานอาหารก่อนไป”จูซานเฉียวเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างมารดา กวาดตามองอาหาร แห้งสาม น้ำแกงหนึ่งและของหวานเป็นเผือกเชื่อมน้ำตาล“ท่านแม่ ข้าไม่ทานเจ้าค่ะ ไปโรงเตี๊ยมยี่ซุ่นก็ต้องทานอยู่แล้ว”“ลูกรักของแม่ หากเจ้าท้องหิวไปโรงเตี๊ยมยี่ซุ่นก็ทานเยอะจนคุณชายเหอตกใจนะสิ”เหออวี่เฟิ่นเป็นคุณชายสามจากจวนเจ้ากรมกลาโหมซึ่งมีบุตรชายอยู่ทั้งหมดสามคน คุณชายใหญ่และคุณชายรอง คนหนึ่งเป็นแม่ทัพ อีกคนเป็นราชครูที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ ส่วนคุณชายสามนั้นรักอิสระ ดนตรี เสียงเพลง ภาพวาด นิสัยอ่อนโยนดุจสายน้ำ สำคัญที่สุดคือไร้อนุอุ่นเตียง ชื่อเสียงดีงามไม่ข้องเกี่ยวกับสตรีคนใดนี่คือข้อมูลคร่าว ๆ ที่นางได้รับจากบิดาที่เห็นว่าบุรุษที่คู่ควรกับบุตรสาวตนต้องไม่มีเรื่องอันตรายเข้ามาข้องเกี่ยว แต่ในขณะเดียวกัน ครอบ

๔๔คุณชายเหอรูปงามปานพานอันเฉาเฉ่าดวงตาเป็นประกาย ในยามที่เห็นเหออวี่เฟิ่นปาดนิ้วไปบนเส้นสายกู่ฉิน ด้วยท่าทางอ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ แข็งแรงแต่ไม่แข็งกร้าวรูปลักษณ์คุณชายที่มีความอ่อนโยนกำจายอยู่รอบตัวเรียกสายตาของสาว ๆ ชั้นหนึ่งให้หันมามอง ทว่าเสียงดนตรีของเขาต่างหากที่ดึงดูดสายตาของทุกคนไม่จำกัดเพศให้อารมณ์ไหลไปกับเสียงดนตรีดึงอารมณ์ ดึงความรู้สึกนึกคิดของผู้คนให้จมอยู่กับเรื่องราวในอดีตที่เคยหอมหวนแม้แต่เฉาเฉ่าที่ไม่เข้าใจภาษาดนตรียังคล้อยตามไปด้วย ไม่ต้องพูดถึงจูซานเฉียวที่ในหัวไม่คิดถึงเรื่องใด นอกจากมองปลายนิ้วและสีหน้าของเขาในยามที่กำลังบรรเลงเครื่องดนตรีที่นางโปรดปราน“เฉาเฉ่า คุณชายเหอเรียกลมได้หรือ ไยปอยเส้นผมตรงหน้าสะบัดได้ถูกเวลายิ่ง”เฉาเฉ่าไม่สนใจตอบคุณหนู จนกระทั่งเห็นจังหวะที่ดวงตาแบ่งชั้นชัดเจนช้อนขึ้นมองด้านบน เมื่อมองตามแล้วเห็นสายตาคู่นั้นจับจ้องมายังคุณหนูของตนก็เอื้อมมือมาเขย่าแขนจูซานเฉียวเบา ๆ“คุณหนู! คุณชายเหอมองคุณหนูเจ้าค่ะ”จูซานเฉียวยังไม่ทันกล่าวอันใดก็มีเสียงสตรีไม่ทราบนามดังขึ้น“หลงตัวเอง คุณชายเหอมองโดยรวมต่างหาก”เฉาเฉ่าตวัดสายตาไปมองสตรีเจ้าของคำพู

๔๖รบกวนคุณชายเหอแจ้งแก่บิดามารดาอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ไม่คิดว่าชาตินี้ตนจะคิดได้เพราะคำพูดของหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งในเมื่อใจไม่เป็นสุขที่นางอยู่กับบุรุษอื่น เขาที่ไม่คิดจะเป็นคนดีตั้งแต่แรกก็เดินลงจากชั้นสามของโรงเตี๊ยมมาที่โต๊ะอาหารจูซานเฉียวเหออวี่เฟิ่น“กระแอม!”จูซานเฉียวที่กำลังคีบชิ้นเนื้อไก่ใส่ถ้วยให้เฉาเฉ่า ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองด้านข้าง เพียงเสียงกระแอมเท่านั้น นางก็ทราบแล้วว่าเป็นใคร“ท่านอ๋อง…”“เปิ่นหวางเปลี่ยนใจแล้ว อยากร่วมโต๊ะกับเจ้าด้วย” หันไปมองเหออวี่เฟิ่น “คุณชายเหอไม่ว่าอันใดกระมัง”เหออวี่เฟิ่นยังคงยิ้มอย่างสุภาพ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ผายมือเชิญอ๋องหนุ่มให้นั่งลงตรงเก้าอี้ว่าง ก่อนที่จะยกมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์ ขอถ้วยกับตะเกียบเพิ่มอีกหนึ่งชุด เห็นเหอวอวี่เฟิ่นยังมีรอยยิ้มพลันคิดในใจ…หึ ช่างไม่รู้อันใดบ้างเลย“คุณชายเหออัธยาศัยดี มีรอยยิ้มติดใบหน้าเช่นนี้ เคยโกรธใครบ้างหรือไม่”จูซานเฉียววางตะเกียบลง กันตัวเองออกจากวงสนทนาเพื่อหาความจริงต่อ“เกิดเป็นมนุษย์ย่อมมีอารมณ์ รัก โลภ โกรธ หลง เสียงดนตรีที่กล่อมเกลากระหม่อมช่วยบรรเทาอารมณ์ดังกล่าวให้เบาบางลงพ่ะย่ะค่ะ ดังนั้นคนที่ท

๔๘ประชุมเรื่องเร่งด่วน (ที่สุด)เมื่อนางยอมเปิดเผยใจผ่านถ้อยคำ โอกาสอันล้ำค่าจึงตกอยู่ในมือของเขา!อ๋องกงซุนหยุนไฮ้มาส่งหญิงสาวที่จวนตระกูลจูแล้วขอตัวกลับทันที จูซานเฉียวยังไม่เข้าจวน มองส่งอ๋องหนุ่มจนกระทั่งขบวนเดินทางอีกฝ่ายลับตา นางถึงเอ่ยขอคำปรึกษาสาวใช้คนสนิทอีกครั้ง“เฉาเฉ่า ตอบข้าทีนี่มันคืออะไรกัน”เฉาเฉ่ายิ้มพิมพ์ใจ “ยังจะหมายความอย่างไรได้อีกเจ้าคะ ท่านอ๋องก็ต้องเตรียมตัวพิชิตใจคุณหนู ครานี้เป็นฝ่ายคุณหนูตั้งรับบ้างแล้วเจ้าค่ะ”ง่ายเพียงนี้เชียวหรือเฉาเฉ่าเห็นคุณหนูยืนงงอยู่ก็ดันตัวหญิงสาวเข้าจวน พูดประโยคที่นางตระหนกได้มากกว่า“เรามาหาทางตั้งรับนายท่านกันเจ้าค่ะคุณหนู”“จริงด้วย เรื่องนี้ต่างหาก ด่วนที่สุด”ณ จวนอ๋องเหวยฮู่ อูต้าหลีเดินเคียงคู่กันเข้ามาในจวนอ๋องเมื่อได้รับการเชิญตัวให้มาที่นี่ด้วยอ๋องกงซุนหยุนไฮ้มีเรื่องหาลือเร่งด่วน บรรยากาศในจวนน่ากระอักกระอ่วนเพราะองครักษ์เห็นอ๋องหนุ่มหน้าเครียด กอปรกับนายเหนือหัวเรียกรองแม่ทัพมาหารือเรื่องเร่งด่วน ยิ่งทวีความตึงเครียดสองร่างเดินเข้ามาในห้องหนังสือ ทำความเคารพด้วยท่าทางเคร่งขรึมเช่นยามที่อยู่ในสนามรบอ๋องกงซุนหยุนไฮ้