หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น

๒สดุดีทหารกล้า ไม่เบาเลยเจ้า ประโยคนี้ก้องในหูจูซานเฉียวซ้ำ ๆ แม้ร่างสูงจะเดินลับขึ้นบันไดไปไกลแล้ว นางก็ยังสลัดประโยคเมื่อครู่ไปจากหัวไม่ได้ เอ่ยทวนคำพูดนั้นอีกครั้ง “ไม่เบาเลยเจ้าเช่นนั้นหรือ ท่านอ๋องคงไม่ได้หมายถึงตัวข้ากระมัง” จูซานเฉียวยืนนิ่ง สีหน้าเริ่มย่ำแย่ บีบแก้ม เอว แขนตัวเองที่แตะหรือสัมผัสจุดใดก็นุ่มนิ่ม “วันนี้ข้าจะไม่กินขนมหวานอีกแล้ว ฮือ~ขายหน้าที่สุด เหตุใดท่านอ๋องไม่ปล่อยให้ข้าตกบันไดไปเลย” จูซานเฉียวจวนเจียนจะร้องไห้ ในหัวคิดหาวิธีมากมายขจัดส่วนเกินในร่างกาย ทว่าในตอนนั้นเองที่เสียง หยางยี่เหรินนางกำนัลคนสนิทองค์หญิงใหญ่อีกคนหนึ่งดังขึ้น เรียกนางให้กลับมาอยู่กับสถานการณ์ปัจจุบัน “ซานเฉียว องค์หญิงทรงเรียกหา” “หะ! อ๊ะ อ้อ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” จูซานเฉียวยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย ก้าวเท้าขึ้นบันไดไปชั้นสามของหอคอยซึ่งเป็นชั้นที่องค์หญิงใหญ่ประทับอยู่ แน่นอนว่าจำนวนบันไดหลายขั้นนี้ทำนางหายใจหอบหนัก แผ่นหลังร้อนผ่าวเริ่มมีเหงื่อซึม “แฮ่ก ๆ เหนื่อย...อยากได้ของหวาน”

๔กระหม่อมมีผลงานมากพอแล้ว อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ถวายความเคารพฮ่องเต้กงซุนเทียนชานเต็มพิธีการ และลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยไม่รอให้ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยอนุญาตก่อน “หลายปีก่อนเป็นเช่นไร ตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น หากมิใช่เพราะเจ้าเพิ่งกระทำคุณต่อแผ่นดิน เจิ้นสั่งลงโทษเจ้าแล้ว อยู่ชายแดนนานจนลืมพิธีการแล้วหรือ” “กระหม่อมเชื่อว่าฝ่าบาทไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับน้องชายตัวเองอยู่แล้ว ขี่ม้ามาเหนื่อย ๆ หอแห้งนัก น้ำขนมไม่มีมาต้อนรับเลยหรือ” หวู่กงกงได้ยินเช่นนั้นก็ไม่กล้ารอช้า รีบเดินออกจากห้องทรงอักษรให้คนรีบเอาน้ำชากับขนมมาให้ท่านอ๋อง กงซุนหยุนไฮ้เห็นเช่นนั้นก็หลุดหัวเราะเสียงแผ่ว “หึ! ทีนี้รีบได้สักที เป็นข้าหลวงอยู่ในวังสบายเกินไป จะต้องโดนกระตุ้นบ่อย ๆ จะได้กระตือรือร้น” ฮ่องเต้กงซุนเทียนชานสูดหายใจเข้าลึก ไม่พอพระทัยที่อนุชากระทำการเอิกเกริกต่อหน้าตนเช่นนี้ พระหัตถ์ทุบโต๊ะเสียงดังตึง “เจิ้นถามเจ้า ค่ายกลอีกาใช่ฝีมือเจ้าหรือไม่!” อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ยิ้มที่พระเชษฐาเข้าประเด็นไม่อ้อมค้อม ห่างจากเมืองหลวง ขุนนาง พิธีการมานานทำให้เ

๖เปิ่นหวางไม่ชอบเอ็นดูคำนี้ จูซานเฉียวจับข้อมือนางกำนัลชั้นรองเดินมาที่อุทยานหลวงให้ห่างองค์หญิงให้ได้มากที่สุด อาซวงที่ตอนแรกประหวั่นพรั่นพรึงอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ มายามนี้กำลังกริ่งเกรงเพราะโดนนางกำนัลประจำพระองค์พ่วงตำแหน่งญาติผู้น้ององค์หญิงบีบข้อมือแน่น ยิ่งเดินไกลยิ่งลงแรงกว่าเดิม “เหนื่อยแล้ว สนทนากันที่นี่เลย”อาซวงเป็นอิสระเพราะจูซานเฉียวเริ่มเหนื่อยเดินแล้ว นางสูดหายใจเข้าลึกพยายามควบคุมจังหวะหายใจ “แม่นางจูมีเรื่องใดจะสนทนากับข้าหรือเจ้าคะ” “อาซวง บอกข้ามาตามตรง เหตุใดเจ้าหวาดกลัวท่านอ๋องเพียงนั้น ข้าศึกยำเกรงหรือชาวเมืองหวั่นในชื่อเสียงอ๋องปีศาจเราควบคุมสถานการณ์นี้ไม่ได้ แต่ต้องมิใช่กับคนในตำหนักองค์หญิงที่เอ็นดูท่านอ๋องที่สุด” “ฮึก! แม่นางจู~” จูซานเฉียวในตอนนี้คือหัวหน้านางกำนัลตัวร้ายที่เหล่านางกำนัลหวาดผวา เมื่ออาซวงโดนด้านนี้ของนางเล่นงานก็น้ำตาซึม เสียงสั่นในทันใด “ว่าอย่างไร จู่ ๆ ก็หวาดกลัวท่านอ๋องขึ้นมา ต้องมีต้นสายปลายเหตุแน่ บอกมูลเหตุแก่ข้ามาบัดเดี๋ยวนี้” “ข้าจะบอกแล้วเจ้าค่ะ เหตุการณ์

๘ทั้งที่เตือนแล้วแท้ ๆ เพียะ! ใบหน้าเสี่ยวอู่หันไปอีกฝั่งหนึ่งเมื่อโดนมือนิ่มของจูซานเฉียวประทุษร้าย สองมือจับใบหน้าตนข้างที่โดนตบก่อนที่จะค่อย ๆ หันหน้ามามองจูซานเฉียวด้วยแววตาที่หญิงสาวกำลังรออยู่ แววตาแห่งความโกรธแค้น! “โกรธล่ะสิ คิดว่าข้าทำเกินกว่าเหตุ ในใจร่ำให้ตบหน้าข้าคืนแล้วกระมัง” แววตาเคียดแค้นของเสี่ยวอู่หายไป แทนที่ด้วยน้ำตาหยดโตที่ไหลจากหางตาผ่านใบหน้า “แม่นางจูได้ระบายความเกลียดแค้นบนใบหน้าข้าแล้ว คงสบายใจขึ้นมากแล้วสินะเจ้าคะ” “ตบหน้าเจ้าหนึ่งครั้งแลกกับความโทมนัสของท่านอ๋องนับเป็นอันใดได้” “ข้าเพียงพูดไปอย่างสนุกปากเท่านั้น ไม่ได้คิดลึก คิดไปไกลว่าเรื่องนี้จะกระทบกับพระทัยท่านอ๋อง จะให้ข้าทำอย่างไรถึงจะล้างความผิดนี้ได้เจ้าคะ” ตุบ! เสี่ยวอู่ในที่สุดก็คุกเข่าลง เสียงร้องไห้ของนางเรียกให้นางกำนัลคนอื่นมองอย่างโจ้งแจ้ง แต่เมื่อจูซานเฉียวตวัดสายตาไปมองก็รีบพากันเข้าเรือนนอนไป จูซานเฉียวทราบว่าทุกคนยังคงผึ่งหูรอฟังความเคลื่อนไหวของนางอยู่จึงตั้งใจกล่าวให้ได้ยินกันเ

๑๐เปิ่นหวางดีใจที่เจ้าปากแข็ง จูซานเฉียวแม้จะมีใจให้อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ แต่องค์หญิงก็เป็นญาติผู้พี่ของนางพ่วงตำแหน่งเจ้านายที่ต้องรักษาความลับเอาไว้ สะกดจิตตัวเองในใจ ไม่ได้นะจูซานเฉียว เจ้าจะใจอ่อนเพื่อบุรุษแล้วหักหลังองค์หญิงไม่ได้ “ท่านอ๋องทรงเข้าพระทัยผิดแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่ได้สำคัญถึงขนาดเก็บความลับขององค์หญิงได้ ไม่ไหวหวั่น ไม่ใจอ่อน ไม่ยอมคายความลับออกไปเป็นอันขาด” จูซานเฉียวกล่าวเสียงแข็งทั้งยังบอกหัวใจตัวเองให้แข็งตามด้วย นางคิดว่าตนยืนกรานเสียงแข็งเช่นนี้แล้วอ๋องกงซุนหยุนไฮ้จะยอมล่าถอยไป...แต่ไม่เลย! “ไม่ยอมคายความลับออกไปเป็นอันขาดเช่นนั้นหรือ ไหนว่าตนไม่สำคัญพอจะเก็บความลับของพี่หญิงได้” กึก! จูซานเฉียวชะงักไป ย้อนความคิดกลับไปเมื่อครู่ “หม่อมฉันพูดแบบนั้นออกไปหรือเพคะ ท่านอ๋องทรงฟังผิดแล้วเป็นแน่” “เปิ่นหวางไม่ได้หูเพี้ยน แล้วเจ้าก็พูดชัดเจนพอที่เปิ่นหวางจะจับคำพูดนั้นได้” จูซานเฉียวหันหน้าไปอีกฝั่ง ตีปากตัวเองเบา ๆ “ไม่น่าพูดเสียงแข็งทั้งที่ใจยังไม่แข็งเลย ท่องไว้จ