Todos os capítulos de หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น: Capítulo 11 - Capítulo 20

๑๑เจ้าฮ่องเต้ทรราชนั่นไม่คู่ควร“ท่านอ๋องเพคะ ถึงจวนอ๋องแล้วเพคะ” จูซานเฉียวออกปากไล่อ๋องหนุ่มทันทีเมื่อรถม้าเทียบหน้าจวนอ๋อง เห็นความรีบร้อนไล่ตนเช่นนี้แล้ว เริ่มตั้งคำถามว่านางหลงใหลได้ปลื้มตนจริงหรือไม่“ไม่อยากอยู่กับเปิ่นหวางเพียงนี้”“อยู่ใกล้ท่านอ๋องหม่อมฉันไม่เป็นตัวของตัวเอง เชิญเสด็จท่านอ๋องลงจากรถม้าเพคะ ขออภัยที่หม่อมฉันไม่ได้ลงไปส่งท่านอ๋องด้วยตัวเอง”จูซานเฉียวบีบมือตัวเองแน่น พยายามไม่คิดถึงตอนที่ตนนั่งตักเขาแล้วสัมผัสสิ่งที่ไม่ควรได้สัมผัส“เปิ่นหวางไปก็ได้ กลัวเจ้าหักห้ามใจตัวเองไม่ได้”ทิ้งรอยยิ้มกวนโมโหให้หญิงสาวก่อนที่จะลงจากรถม้าเดินเข้าจวนไปโดยไม่หมุนตัวหันกลับมามองหญิงสาวอีก มีเพียงดวงตาคู่โตที่มองตามหลังเขาเข้าไป“คุณหนูเจ้าคะ...”เฉาเฉ่าเดินเข้ามาในรถม้า แสดงสีหน้าตื่นเต้นยิ่งกว่าเจ้านายที่ได้อยู่กับคนที่รักปักใจเพียงลำพัง“สนทนาอันใดกันบ้างเจ้าคะ นั่งรถม้าด้วยกันมาตั้งนานต้องมีความคืบหน้าใดบ้างกระมัง”“อย่ายุ่ง”จูซานเฉียวดุเฉาเฉ่า ออกคำสั่งให้คนบังคับรถม้าออกตัวได้ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ตอนที่รถม้าได้เคลื่อนจากไปแล้วนั้น ร่างแกร่งได้ย่างเท้าออกมาจากจวนอ๋อง มอ

๑๓เจ้าต้องช่วยเปิ่นหวาง องค์หญิงกงซุนหมิงจูตะลึงไปครู่หนึ่ง ท่าทางของเขาเหนือกว่าความคาดหมายของนางเล็กน้อย แต่ไม่เกินกว่าจะตั้งรับไม่ไหว มุมปากสีหวานผลิยิ้ม “หยุนไฮ้ พี่หญิงเข้าใจความกังวลของเจ้า ชื่อเสียงของฮ่องเต้ต้าอู่ไม่ดีนัก แต่มิได้แย่ถึงขั้นที่พี่หญิงจะอภิเษกกับพระองค์ไม่ได้” “หนานกงฮั่นมิใช่บุรุษที่พี่หญิงจะฝากใจเอาไว้ได้ เขาอำมหิต ทำได้ทุกอย่างเพื่ออำนาจ พี่หญิงทราบหรือไม่ เขาส่งคนแฝงตัวเข้ามาในวังหลวงของเรา ปล่อยข่าวข้าเสียหาย รวมถึงเรื่องค่ายกลอีกาก็คงไม่พ้นมาจากเขา” กงซุนหมิงจูส่ายหน้าไม่เข้าใจ “พระองค์จะทำเช่นนั้นไปเพื่ออันใด พี่หญิงหมายถึง เรื่องค่ายกลอีกา” “เพราะอันใดข้าไม่ทราบ แต่เขาไม่เหมาะกับพี่หญิง ข้าจะไม่ยอมให้การอภิเษกนี้เกิดขึ้นแน่” อ๋องกงซุนหยุนไฮ้หันหลังให้องค์หญิง ไม่ยอมรับฟังคำพูดใดจากนางอีก องค์หญิงรั้งไว้ไม่ทันจึงปล่อยเขาไป “องค์หญิง ท่านอ๋องกริ้วแล้วเพคะ จะทำอย่างไรดีเพคะ” หยางยี่เหรินร้อนใจแทนเจ้านายตรงข้ามกับเจ้าตัวที่ยังคงนิ่งสงบ “ปล่อยไปเถอะ เขากำลังตกใจอยู่ ไม่แปลกที่จะม

๑๕หยุนไฮ้ส่งเจ้ามาหรือจูซานเฉียวเข้าวังในยามซื่อ[1]ระหว่างทางไม่มีสิ่งใดให้ทำ ในหัวจึงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เริ่มกลุ้มใจว่าจะช่วยท่านอ๋องเรื่องนี้อย่างไรดี“ข้าไม่ถนัดใช้สมองส่วนนี้เสียด้วยสิ”สุดท้ายนางก็คิดไม่ออกจึงต้องใช้ตัวช่วย กดนิ้วกางอากาศเพื่อถามระบบพิเศษของตน เพียงนับหนึ่งถึงสามในใจ หน้าต่างสีชมพูก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า“ช่วยด้วยระบบ ช่วยข้าคิดได้หรือไม่ ทำอย่างไรถึงจะเปลี่ยนความคิดขององค์หญิงได้ ไม่ให้องค์หญิงอภิเษกกับฮ่องเต้แคว้นต้าอู่”ระบบของนางรับคำสั่ง ภาพประมวลผลที่เป็นหิมะโปรยลงพื้นกลายเป็นตุ๊กตาหิมะหนึ่งตัว...จากหนึ่งเป็นสอง... จากสองเพิ่มเป็นสาม!“เหตุใดนานนัก”คำถามที่ตอบนางได้ช้ากว่าทุกครั้งทำหญิงสาวลุ้นระทึก ใจเต้นตึกตักเฝ้ารอกับคำตอบ สุดท้ายกลางอากาศก็ขึ้นตัวอักษรทีละคำ‘ใช้ความจริงใจ’“หา! ให้ข้ารอคำตอบแสนนาน แต่ความยาวเพียงเท่านี้หรือ เจ้าระบบสิ้นคิด หากต่อไปข้าสั่งให้เจ้าช่วยชีวิตจะทันช่วยข้าหรือไม่”จูซานเฉียวกดนิ้วกลางอากาศปิดระบบที่อยู่กับนางมาตั้งแต่เกิด ระบบที่นางจะขอความช่วยเหลืออันใดก็ได้วันละหนึ่งครั้ง รวมถึงขอความช่วยเหลือในยามคับขันด้วยตึง!ระบบพิเศ

๑๗นี่คือท่าทางของเปิ่นหวาง(ที่เจ้าอยากได้) “เช่นนั้นเปิ่นหวางต้องทำให้เจ้าได้งานด้วยสินะ อยากได้ท่าทางจากเปิ่นหวางเช่นนั้นหรือ…” พรึบ! อุ้มหญิงสาวขึ้นจนเท้าลอย พานางไปวางที่โต๊ะหนังสือ วางตัวนางลงแล้วกักขังนางไว้ด้วยวงแขน “นี่คือท่าทางของเปิ่นหวางที่เจ้าอยากได้” “ท่านอ๋อง ทรงทำอันใดเพคะ” จูซานเฉียวหายตกใจ ได้สติในเวลาต่อมา “เปิ่นหวางอยากให้เจ้าได้งาน ได้ความไปถวายรายงานพี่หญิง เปิ่นหวางจะฝังรอยจุมพิตไว้ที่ข้างซอกคอเจ้า พี่หญิงจะได้โกรธเปิ่นหวางที่กระทำเช่นนี้ต่อเจ้า แต่ก็ไม่คิดรับเจ้าเป็นพระชายา ดูสิว่านางจะยังคิดอภิเษกกับฮ่องเต้ทรราชนั่นอยู่อีกหรือไม่!” จะ จุมพิต ไม่นะ จูซานเฉียวส่ายหน้าระรัว ยื่นมือดันอกแกร่ง คิดพาตัวเองไปจากตรงนี้ แต่มือใหญ่กลับกุมมือนางเอาไว้แล้วดันตัวเองเข้ามาชิดใกล้ ฝังใบหน้าลงซอกคอขาวที่เจ้าของลำคอระหงรีบหดกายหนี ต่อให้จะหนีไม่พ้น แต่เป็นการแสดงท่าทีว่านางกำลังต่อต้าน “ไม่เพคะท่านอ๋อง” จูซานเฉียวตัวสั่นแม้ริมฝีปากเขาจะยังไม่แตะต้องสัมผัสผิวเนื้อนาง ใบหน้าห

๑๙เจ้าเข้าข้างหยุนไฮ้ได้เต็มที่เลยจูซานเฉียวเข้าเฝ้าองค์หญิงถวายรายงานภารกิจที่ได้รับมอบหมาย แต่ความสนใจขององค์หญิงกงซุนหมิงจูมิใช่ผลของภารกิจ แต่เป็นรอยสีกุหลาบที่อยู่ข้างซอกคอนาง“ฝีมือใคร หยุนไฮ้ใช่หรือไม่!”จูซานเฉียวร่างชา คำอธิบายที่เตรียมเอาไว้ยังไม่ได้ใช้เลยแม้แต่ประโยคเดียว“ฝีมือหยุนไฮ้จริงด้วย เขาตั้งใจสร้างรอยนี้มาเพื่อยั่วยุเปิ่นกงจู่ใช่หรือไม่”จูซานเฉียวจะพูดสิ่งใดได้ ในเมื่อองค์หญิงของนางตรัสถูกต้องทุกอย่าง“ท่านอ๋องไม่ได้ทำอันใดหม่อมฉันมากไปกว่านี้เพคะ นี่คือท่าทีของท่านอ๋อง พระองค์จะทำทุกอย่างไม่ให้องค์หญิงอภิเษกกับฮ่องเต้ต้าอู่เพคะ”องค์หญิงกงซุนหมิงจูถอนหายใจ ก่อนที่จะยื่นมือไปแหวกเสื้อจูซานเฉียวที่นั่งอยู่ตั่งตัวเดียวกันให้ออกกว้างขึ้น ขนาดรอยที่กว้าง บ่งบอกว่าผู้กระทำไม่เพียงจุมพิตเพียงครั้งเดียวเท่านั้นดูเกินตั้งใจจนข้ามขั้นไปถึงหลงใหล!“ซานเฉียว เปิ่นกงจู่อายุใกล้สามสิบหนาวแล้ว ไม่ใช่เด็กสาวใสซื่อ พอจะดูสิ่งใดออก…รอยพวกนี้ เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าเขาทำเพราะประชดประชันจริง ๆ”“หากมิใช่เพราะเหตุนี้จะเป็นเพราะอันใดเพคะ”จูซานเฉียวกะพริบตาปริบ ๆ ไม่อยากเข้าข้างตัวเอง