Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ตอนที่ 22ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนเจี่ยนอันหนิงพยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นมา นางกล้าดีอย่างไรถึงให้นางคุกเข่าให้ ทั้ง ๆ ที่นางถือเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในจวนเฉิน แต่เพื่อแผนการต่อไป นางจะระเบิดอารมณ์ออกมาตอนนี้ไม่ได้ จำต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ ภาวนาอยู่ในใจ ให้คนที่นางอยากให้มา รีบมาตอนนี้เลย ก่อนที่นางจะต้องคุกเข่าจริง ๆจังหวะที่นางขยับออกห่างจากโต๊ะ เพื่อให้มีที่ว่างในการคุกเข่าลงนั้น ก็มีเสียงดังมาจากด้านนอกพอดี“เชิญทางนี้เจ้าค่ะ คุณชาย” เป็นเสียงคนงานของโรงเตี๊ยมที่นำแขกมายังห้องส่วนตัวตามคำสั่งของเจี่ยนอันหนิง ไม่นานนักบานประตูก็เปิดออก พร้อมกับบุรุษร่างสันทัดก้าวเข้ามาภายในห้องชูจื้อเหยาโค้งศีรษะให้เจี่ยนฮูหยินเล็กน้อยตามมารยาท ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะอยู่กับสตรีที่นัดเขาให้มาพบด้วย ก่อนจะหันมาสนใจสตรีอีกคน ทันทีที่ได้เจอหน้าอีกฝ่ายอีกครั้ง ประกายตาของเขาวูบไหวอยู่บ้าง หัวใจยังคงกระเพื่อมไหวแต่ไม่มาก แม้จะยังรู้สึกกับอีกฝ่ายเหมือนในตอนแรก ก็ทำใจและเข้าใจดี ว่าตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์คิดเกินเลยกับหญิงสาวได้แล้ว จึงรีบหลุบสายตาลงต่ำ กล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“คุณหนูเฉิน ไม่ได้

ตอนที่ 24เหตุการณ์ร้ายหวนกลับมาอีกครั้งหนึ่งเดือนต่อมา เฉินเสวี่ยไป๋กับหวังห่าวเทียนใช้ชีวิตฉันสามีภรรยาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขมากขึ้น พูดคุยกัน ยิ้มให้กัน แม้จะยังไม่ได้มีอะไรเกินเลย ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี แม้เฉินซือหยาจะมาก่อกวนอยู่เป็นระยะ ๆ ทั้งสองก็หาได้สนใจ ยังคงใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขกระทั่งมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ถึงกองโจรจำนวนมากที่รวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ ออกอาละวาดใกล้เขตเมืองเสียนหลิง คอยปล้นฆ่าผู้คน เผาคลังเสบียงของหลวง และคอยดักปล้นเส้นทางคมนาคมหลัก ที่พ่อค้าแม่ค้าใช้ลำเลียงสินค้ามาค้าขายที่ต่างเมือง โดยที่เจ้าเมืองและขุนนางในท้องที่ไม่อาจจัดการได้ จึงส่งฎีกามาที่เมืองหลวง กราบทูลฮ่องเต้ให้ทรงวินิจฉัยจัดการเรื่องนี้ฮ่องเต้ได้อ่านฎีกาแล้ว จึงมีพระราชโองการให้แม่ทัพใหญ่สหายสนิท นำทัพออกไปปราบโจรเหล่านั้นด้วยตนเองแม่ทัพหวังห่าวเทียรับคำสั่งไม่รอช้า สั่งให้หงหลงไปเตรียมทัพนำกำลังทหารไปรออยู่หน้าประตูเมือง ส่วนเขาออกจากวังกลับมาที่จวน เพื่อแจ้งเรื่องนี้ให้มารดากับฮูหยินทราบในห้องโถงใหญ่ซ่งฮูหยินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแววกัง

ตอนที่ 26ป้อนยาด้วยปาก“บุกเข้าไป จัดการมันให้ได้”หงหลงควบม้านำกำลังทหารกลุ่มใหญ่ที่ซ่อนตัวรอเวลา ออกมาล้อมกลุ่มคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่ พร้อมออกคำสั่งให้ทหารทุกนายจัดการกลุ่มโจรให้หมด ไม่ว่าจะจับเป็นหรือจับตายก็ได้ทั้งนั้น ส่วนตัวเขานั้นบังคับม้าให้วิ่งไปประจันหน้ากับหัวหน้าโจร ปกป้องท่านแม่ทัพกับฮูหยินเอาไว้กลุ่มโจรกับกลุ่มทหารปะทะฝีมือกันผ่านไปสักพัก คราวนี้กองกำลังโจรทั้งหมดไม่อาจสู้ได้ ล้มตายไปจำนวนไม่น้อย ส่วนที่เหลือก็ตัดสินใจวางอาวุธยอมแพ้แต่โดยดีคงจะมีก็แต่หงหลงกับหัวหน้ากลุ่มโจรที่ต่อสู้กันอยู่บนหลังม้า ด้วยฝีมือที่ค่อนข้างสูสี จนกระทั่งหงหลงสามารถทำให้หัวหน้ากลุ่มโจรตกจากหลังม้าได้ แล้วกระโดดลงไปต่อสู้อยู่ด้านล่าง เขาถึงได้เปรียบจัดการปลดอาวุธของหัวหน้ากลุ่มโจรเอาไว้ได้สำเร็จ“คุมตัวมันไว้ให้ดี” เอ่ยสั่งลูกน้องเสร็จ ก็รีบวิ่งไปดูอาการของผู้เป็นนาย เขากับทหารอีกนายช่วยกันหิ้วปีกพาท่านแม่ทัพไปขึ้นรถม้าที่ฮูหยินเฉินนั่งมา แล้วพากันเดินทางกลับเมืองเสียนหลิงในทันทีพอมาถึงเมืองเสียนหลิง หมอประจำค่ายทหารของแม่ทัพ ก็เป็นฝ่ายเข้ามารักษา นำลูกธนูที่ปักแผ่นหลังออก“โชคยังดีที่ท่าน

ตอนที่ 28ทุ่งดอกเหมยนี้เพื่อเจ้าแสงอาทิตย์สีทองอาบย้อมท้องฟ้าในยามเย็น ขบวนทัพที่เคลื่อนตัวออกจากเมืองเสียนหลิงเมื่อหลายวันก่อน ใกล้จะเดินทางถึงเขตประตูเมืองหลวง แต่อยู่ ๆ บุรุษที่ควบอาชาตัวใหญ่ก็ประกาศเสียงดังให้ได้ยินกันทั่ว“หยุด”ทั้งขบวนหยุดตามคำสั่ง หวังห่าวเทียนบังคับม้าให้วิ่งย้อนกลับมาทางรถม้าที่หยุดอยู่กับที่ เสียงทุ้มนุ่มจงใจพูดกับคนที่อยู่ด้านใน“ฮูหยินลงมาเถิด ข้ามีที่หนึ่งที่อยากให้เจ้าได้เห็น”เฉินเสวี่ยไป๋ประหลาดใจ แต่ก็ยอมมุดผ่านม่านประตูออกมา โดยที่ร่างสูงรีบกระโดดลงมาจากหลังม้าเอื้อมมือมารอรับ นางจึงยื่นมือส่งไปให้มือหยาบกร้านกอบกุมเอาไว้ ก้าวลงจากรถม้าลงไปยืนเคียงข้างเขา“จะพาข้าไปไหนหรือเจ้าคะ”“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง รับรองว่าเจ้าต้องชอบ”หวังห่าวเทียนอุ้มร่างบางให้ขึ้นไปนั่งบนหลังม้าได้สำเร็จ ก็กระโดดขึ้นไปนั่งด้านหลังของหญิงสาว วงแขนโอบรอบร่างบางจับสายบังเหียนเอาไว้ ทำให้แผ่นอกอุ่นแนบสนิทกับแผ่นหลังของร่างบาง ความรู้สึกร้อนวูบวาบก่อเกิดขึ้น เขาพยายามไม่สนใจ อย่างไรเสียค่ำคืนนี้ก็จะได้ร่วมหอกับฮูหยินแน่ แม่ทัพหนุ่มบังคับม้าให้พุ่งทะยานไปตามทางที่แยกออกจากถนนสายหลั

ตอนที่ 30คนร้ายตัวจริงคือ“แหวะ ๆ”เสียงอาเจียนดังขึ้นภายในเรือนเหมยหลิว เป็นเสียงที่สาวใช้ทุกคนจะได้ยินในช่วงเช้าของทุกวัน เนื่องจากสตรีเจ้าของเรือนกำลังตั้งครรภ์บุตรของท่านแม่ทัพได้สามเดือนแล้ว เพียงแต่เป็นท้องแรกหน้าท้องจึงยังไม่เห็นเด่นชัด คงจะมีก็แต่อาการแพ้ท้องให้เห็นเท่านั้น“ไหวหรือไม่ ให้พี่ตามท่านหมอมาอีกจะดีกว่าไหม”หวังห่าวเทียนช่วยลูบหลังภรรยาที่โก่งคออยู่เหนือกระโถนอาเจียนเอาอาหารเช้าออกมาเกือบหมด สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ หากเป็นไปได้ เขาอยากจะแพ้ท้องแทนฮูหยินของตน นางจะได้ไม่ต้องทรมานเช่นนี้หลังจากอาเจียนจนรู้สึกดีขึ้นมาก เฉินเสวี่ยไป๋ก็รับขันน้ำที่สาวใช้คนสนิทส่งมาให้ยกขึ้นมาดื่มน้ำเข้าไปแล้วกลั้วปากกลั้วคอให้สะอาด ก่อนจะบ้วนทิ้งใส่กระโถน จากนั้นถึงนำผ้าสะอาดมาเช็ดปากเช็ดใบหน้าอีกทีหนึ่ง“ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่อย่าได้กังวลไป คนท้องก็มีอาการเช่นนี้ทุกคน ท่านแม่บอกข้าแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวบอกกล่าวให้สามีคลายความกังวลลง กังวลมากจนแทบจะไม่ไปทำการทำงานอยู่แล้ว “ท่านพี่ไปทำงานเถิดเจ้าค่ะ”หวังห่าวเทียนฮึดฮัด นางก็พูดง่ายสิ จะไม่ให้เขาเป็นกังวลเป็