جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ตอนที่ 2ความสุขอยู่ได้ไม่นานรถม้าคันใหญ่ประทับตราตระกูลหวังและตราสัญลักษณ์ของแม่ทัพใหญ่ของแคว้น เคลื่อนมาจอดอยู่หน้าบริเวณใจกลางเมืองหลวง อันเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลโคมไฟในทุก ๆ ปีบุรุษโดดเด่นองอาจชาติกำเนิดสูงส่งก้าวลงจากรถม้าเป็นคนแรก จากนั้นก็ยื่นมือขึ้นไปรับมือเรียวนุ่ม พร้อมกับช่วยร่างบอบบางให้ก้าวลงจากรถม้ามายืนบนพื้นได้อย่างมั่นคง กระทั่งรถม้าเคลื่อนตัวออกไปแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออก“พวกเราเข้าไปด้านในกันเถอะ” เสียงทุ้มนุ่มกล่าว พร้อมกับจูงมือของฮูหยินให้เดินเคียงข้างไปตามท้องถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาเฉินเสวี่ยไป๋แทบไม่ได้มองทาง เอาแต่ก้มลงมองมือหนาของคนตัวสูงที่กำมือของนางเอาไว้แทน สัมผัสอันอบอุ่นนี้เป็นครั้งแรกที่นางได้รับจากชายที่ขึ้นชื่อว่าสามี ถึงแม้ว่าการที่เขากลับมาทำดีด้วย จะเป็นเพราะซาบซึ้งในบุญคุณที่นางเคยช่วยชีวิตของเขา หาใช่ความรัก แต่มันก็ทำให้นางรู้สึกดีและมีความสุขมาก“ท่านพี่ ปล่อยมือข้าได้แล้ว ข้าเดินเองได้” แม้ปากจะบอกเขาไปแบบนั้น แต่ใจกลับปรารถนาให้เขาไม่ปล่อยมือของนางอีกแล้วก็เป็นเช่นนั้น เมื่อมือหนาไม่ได้คลายออกตามที่นางบอก แต่กลับกระชั

ตอนที่ 4ย้อนกลับคืนมา“คุณหนูยังไม่ตื่นอีกหรือ”“ยังเจ้าค่ะ ฮูหยินจะให้พวกเราเข้าไปปลุกหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ต้องหรอก ปล่อยให้นางนอนพักผ่อนไป ตื่นเช้าก็ใช่ว่าจะดี เดี๋ยวพวกเจ้าเข้าไปปลุกตอนนี้ นางตื่นมาอารมณ์เสีย จะพาลมาลงกับพวกเจ้าเอาได้”“หยุนหลี่ นั้นเจ้าจะไปไหน”“ข้าจะเข้าไปปลุกคุณหนู มีคุณหนูจวนใดบ้างที่ตื่นปลายยามซื่อ (11.00) เช่นคุณหนูของพวกเรา”“ข้าว่าเจ้าอย่าหาเรื่องใส่ตัวดีกว่า ถึงจะเป็นผู้ติดตาม ก็มีสิทธิ์ถูกลงโทษได้เช่นกัน ขนาดฮูหยินยังไม่ว่า เจ้าเป็นใครถึงมีสิทธิ์ไปเตือนเจ้านาย”บทสนทนาที่ดังอยู่ภายนอก ทำให้ร่างบางที่นอนนิ่งอยู่ภายใต้ผ้าแพรไหมชั้นเลิศ ได้สติกลับคืนในบัดดล เปลือกตาที่ปิดสนิทในตอนแรกพลันเบิกกว้างขึ้น ประหนึ่งถูกฉุดกระชากออกจากฝันร้าย หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะทะลุออกมาจากอก ยันตัวลุกขึ้นมานั่งหายใจหอบเหนื่อยความเจ็บปวดแสนสาหัสเหนืออกด้านซ้ายยังตราตรึงอยู่ในความรู้สึก จนมือเรียวต้องยกขึ้นมากุมตรงจุดที่ลูกธนูเคยปักคาอยู่ แต่กลับไม่มีสิ่งใดผิดปกติ บาดแผลหรือเลือดสักหยดก็ไม่มี“นี้มันเกิดอะไรขึ้น แล้วข้าอยู่ที่ไหน”ดวงตาหงส์เริ่มกวาดมองสำรวจไปรอบตัว ถึงได้รู้ว่านางน

ตอนที่ 6หนีหน้าไม่อยากพบเจอบริเวณระเบียงทางเดิน สาวใช้คนหนึ่งของเรือนชิงหลาน รีบวิ่งกระหืดกระหอบกลับมารายงานสาวใช้ขั้นหนึ่ง ที่ไหว้วานให้นางไปจับตาดูประตูทางเข้าจวนเอาไว้ หากเป้าหมายมาให้รีบมารายงานทันที“อย่างนั้นหรือ ขอบใจเจ้ามาก” หยุนหลี่รีบเข้ามาในห้องโถงที่ผู้เป็นนาย กำลังนั่งจิบชากับขนมหวานของโปรดอยู่ แล้วรายงานในสิ่งที่สาวใช้ขั้นสองวิ่งมาบอก “คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพมาแล้วเจ้าค่ะ”เรื่องที่ส่งคนไปสังเกตอยู่หน้าประตูจวน เดิมทีเป็นคำสั่งของคุณหนู เพื่อเฝ้าดูว่าแม่ทัพใหญ่หวังจะมาหาคุณหนูรองเมื่อใด คุณหนูของพวกนางจะได้ออกไปพบหน้าเขาได้ทัน ไม่อย่างนั้นท่านแม่ทัพจะต้องพยายามหลบหน้า ไม่อยากพบเจอเจ้านายของนาง ถึงแม้นางจะไม่เห็นด้วย ที่คุณหนูวิ่งตามบุรุษขนาดนี้ ก็ไม่สามารถขัดคำสั่งได้เพียงแค่ได้ยินชื่อว่าใครมาเยือนจวนเฉิน มือที่จับถ้วยน้ำชาก็เกิดอ่อนแรง ทำถ้วยชาที่ดื่มชาจนหมดเกลี้ยงไปแล้วตกพื้นแตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ“ว้าย! คุณหนู เป็นอันใดมากหรือไม่เจ้าคะ” หยุนหลี่รีบเข้ามาดู เกรงว่าผู้เป็นนายจะได้รับอันตราย ก่อนจะรีบสั่งให้สาวใช้เข้ามาเก็บกวาดเศษถ้วยน้ำชา“ข้าไม่เป็นอันใด หยุนหลี่

ตอนที่ 8สหายที่แสนดีในชาติก่อนนับจากวันนั้นเฉินเสวี่ยไป๋ก็เป็นคนดูแลเรื่องต้มยาที่ท่านหมอชราจดเทียบยาให้ท่านพ่อด้วยตัวเอง ส่วนบทลงโทษของเจี่ยนฮูหยินนั้น เนื่องจากไม่มีหลักฐานแน่นพอที่จะยืนยันว่า เจี่ยนฮูหยินรู้เห็นเป็นใจกับหมอปลอม จึงยังไม่ได้ปลดออกจากตำแหน่งฮูหยินเอก แต่ใช่ว่าเจี่ยนฮูหยินจะลอยตัว นางถูกยึดอำนาจทั้งหมดในการดูแลจวน ไม่ให้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อีก โดยบิดาได้มอบอำนาจในการดูแลจวนให้อนุเหวิน อนุภรรยาเพียงคนเดียวในจวนรับหน้าที่นี้แทน นอกจากนี้บิดายังห้ามไม่ให้เจี่ยนฮูหยินมาเหยียบที่เรือนหลัก ให้ขนข้าวของย้ายไปอยู่เรือนปีกตะวันออกแทนเจี่ยนฮูหยินในยามนี้ จึงเหลือแค่ตำแหน่งฮูหยินเอก แต่ไร้อำนาจที่จะยุ่งเกี่ยวภายในจวนได้ โดยเฉพาะบัญชีทรัพย์สินของตระกูลเฉิน ภาพลักษณ์ของฮูหยินผู้แสนดี แม่เลี้ยงที่รักลูกเลี้ยงมากกว่าลูกตัวเองจึงหายไป“นางเสวี่ยไป๋ แกไม่ได้ตายดีแน่ ฝากไว้ก่อนเถอะ ถึงคราวข้าเมื่อไร ข้าจะเหยียบเจ้าให้จมดิน คอยดู”หลังจากทำลายข้าวของในเรือนขนาดกลางจนเป็นที่พอใจแล้ว เจี่ยนอันหนิงถึงได้ยอมสงบใจ กลับมาทิ้งตัวลงนั่งกระดกน้ำชาดื่มหมดไปหลายถ้วย ปล่อยให้สาวใช้เข้

ตอนที่ 10เผชิญหน้ากันครั้งแรกด้วยความร้อนใจว่าโชคชะตาจะกลับไปเล่นตลกเหมือนในชาติก่อน เฉินเสวี่ยไป๋จึงตัดสินใจที่จะออกเรือน และตัวเลือกที่ดีก็มีแค่คนเดียวที่นางมั่นใจว่าเขาเป็นคนดี จะไม่มีวันทำร้ายนางเป็นอันขาดพักหลัง ๆ มานี้นางกับผู้ตรวจการหนุ่ม จึงไปมาหาสู่กันที่จวนมากยิ่งขึ้น พอเฉินหยวนเจี๋ยรู้ว่าบุรุษที่บุตรสาวคนโตอยากให้เขารู้จัก เป็นผู้ตรวจการหนุ่มมากความสามารถ บุตรชายคนโตของตระกูลชู ก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจ ไม่ว่าบุตรสาวจะเลือกใคร ผู้เป็นพ่ออย่างเขาล้วนสนับสนุน แล้วยิ่งเป็นบุรุษที่นิสัยดีอย่างชูจื้อเหยาด้วยแล้ว เขายิ่งหายห่วงที่บุตรสาวจะมีคนดี ๆ มาคอยดูแลในช่วงเช้าของวันหนึ่งชูจื้อเหยาแวะมาที่จวนเฉิน นำผลไม้ที่ทางจวนปลูกเอาไว้ มาฝากใต้เท้าเฉิน เฉินหยวนเจี๋ยจึงอนุญาตให้บุตรสาวคนโต พาแขกไปเดินชมรอบจวนได้“เชิญทางนี้เจ้าค่ะ” เฉินเสวี่ยไป๋พาชายหนุ่มเดินชมรอบจวนด้วยความเต็มใจ ใบหน้างามประดับไปด้วยรอยยิ้ม ทำให้หัวใจของผู้ตรวจการหนุ่มเต้นผิดจังหวะ เมื่อเผลอมองรอยยิ้มสดใสนั้น สายตาก็ไม่อาจหันไปมองสิ่งอื่นได้เลย ไม่รับรู้ว่าจวนเฉินกว้างขวางขนาดไหน สวนหย่อมกลางจวนตกแต่งไว้งดงามเพียงใด เ