Alle Kapitel von แม่ทัพเจ้าขาช่วยทอผ้าด้วยเจ้าค่ะ: Kapitel 11 – Kapitel 20

เด็กสาววัยแรกรุ่นคนหนึ่งชี้มาที่ผ้าเช็ดหน้าของนางด้วยดวงตาเป็นประกาย ผู้เป็นแม่ซึ่งกำลังเลือกซื้อผักอยู่แผงข้างๆ จึงหันมามองตาม นางคือแม่นางหลี่ ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้าน สตรีผู้มีฐานะค่อนข้างดีและเป็นที่นับหน้าถือตานางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ผ้าสีประหลาดนัก คงเป็นของจากในเมืองที่พวกพ่อค้าเอามาหลอกขายแพงๆ น่ะสิ อย่าไปยุ่งเลย”“แต่ข้าชอบนี่เจ้าคะท่านแม่” เด็กสาวยังคงอ้อนวอนชุนเซียงเห็นดังนั้นจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเอ่ยขึ้น “เรียนคุณนาย ผ้าผืนนี้ข้าย้อมด้วยตัวเองเจ้าค่ะ ใช้เพียงดอกไม้และใบหญ้าที่หาได้ในหมู่บ้านนี้เท่านั้น ไม่ใช่ของจากในเมืองแต่อย่างใด”คำพูดของนางทำให้สองแม่ลูกหยุดชะงัก แม่นางหลี่เดินเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยความไม่เชื่อสายตา นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด เนื้อผ้าแม้จะไม่ใช่ไหมชั้นเลิศ แต่ก็มีความนุ่มนวลอย่างประหลาด และสีชมพูอ่อนหวานนั้นก็ดูเป็นธรรมชาติ ไม่ฉูดฉาดเหมือนผ้าที่ย้อมด้วยสีราคาถูกที่มักจะตกและซีดจาง“เจ้า…ย้อมเองจริงๆ

คำพูดของป้าหยางอวี้แม้จะไร้สาระ แต่ก็ทำให้ชาวบ้านบางคนที่ได้ยินเริ่มลังเลใจ ป้าจ้าวยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ “ของแบบนี้ใช้ได้ไม่นานหรอก ซักไม่กี่ทีสีก็ซีดเป็นผ้าขี้ริ้วแล้ว สู้ผ้าสีครามที่ย้อมตามแบบโบราณของเราก็ไม่ได้ ทนทานใช้ได้ชั่วลูกชั่วหลาน” นางป่าวประกาศเสียงดังราวกับจะเยาะเย้ยชุนเซียงได้ยินทุกถ้อยคำ แต่ก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ นางรู้ดีว่าการโต้เถียงไม่ได้ช่วยอะไร มีเพียงผลงานเท่านั้นที่จะเป็นเครื่องพิสูจน์ทุกสิ่งได้ชื่อเสียงของชุนเซียงไม่ได้หยุดอยู่แค่ในตลาดเช้าอีกต่อไป แต่ได้ขจรขจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน จนกระทั่งวันหนึ่ง แม่นางหลี่ สตรีผู้เป็นลูกค้าคนแรกของนาง ได้เดินทางมาหาถึงหน้ากระท่อมด้วยตนเอง “แม่นางชุนเซียง ข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนเจ้า” นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “บุตรสาวข้ากำลังจะเข้าพิธีปักปิ่นในอีกสามวันข้างหน้า ข้าอยากได้ผ้าไหมสีแดงชาดสักหนึ่งพับสำหรับตัดชุดให้แก”สีแดงชาด…เป็นสีมงคลที่ย้อมได้ยากที่สุดสีหนึ่ง ต้องใช้ ‘รากหญ

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ชื่ออันสูงส่งนั้นซึมซับเข้าไปในความคิดของผู้ฟัง “ข้าย้อมมันขึ้นมาจากเปลือกของต้นหว้าแห้งที่ร่วงหล่นอยู่ริมลำธาร ผสมกับเกสรของดอกอัญชันป่าที่ทุกท่านอาจมองข้ามไป ข้าเพียงแค่เชื่อว่า ทุกสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้ล้วนมีคุณค่าซ่อนอยู่เสมอ รอเพียงแค่ใครสักคนจะมองเห็นมัน และมอบชีวิตใหม่ให้แก่สิ่งนั้นเท่านั้นเองเจ้าค่ะ” คำตัดสินไม่จำเป็นต้องมีอีกต่อไปแล้ว… ความงามอันบริสุทธิ์และสูงค่าของผ้าไหมสีม่วงราชันย์ได้พิชิตใจทุกคนในที่นั้นอย่างสิ้นเชิงผู้ใหญ่บ้านเดินกลับขึ้นไปบนเวที คว้าป้ายผู้ชนะมาถือไว้ในมือด้วยอาการที่ยังไม่หายจากความตกตะลึง “ข้าขอประกาศว่า…ผู้ชนะการประกวดผ้าทอประจำปี…คือ…แม่นางชุนเซียง!”เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังกึกก้องไปทั่วทั้งลานกว้างราวกับจะทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน ป้าจ้าวหน้าซีดเผือด นางจ้องมองชุนเซียงด้วยแววตาอาฆาตแค้น ก่อนจะสะบัดหน้าแล้วเดินฝ่าฝูงชนหายไปอย่างรวดเร็วชุนเซียงรับรางวัลซึ่งเป็นกี่ทอผ้าไม้เนื้อดีหลังใหม่มาไว้ในอ้อมแขน ลวดลายสลักเสลาบ

ที่นี่คือกระท่อมหลังเล็กในหมู่บ้านชิงเหอ…มีเพียงเสียงกี่ทอผ้าที่เงียบงันและกองเส้นไหมที่รอการถักทอ…ไม่ใช่หอผ้าซูฟางที่โอ่อ่าแต่บัดนี้ได้ล่มสลายไปแล้ว…นางยังคงปลอดภัยดี…แต่ความเจ็บปวดในฝันกลับยังคงสมจริงราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เองชุนเซียงกอดตัวเองไว้แน่น พยายามข่มความสั่นเทาที่แล่นไปทั่วร่าง นางลุกจากแคร่เดินไปยังอ่างน้ำดินเผาแล้ววักน้ำขึ้นล้างหน้า หวังให้ความเย็นจะช่วยขับไล่ภาพอันโหดร้ายออกไปได้บ้าง นางมองเงาสะท้อนของตนเองในผิวน้ำ ใบหน้าของหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา มีร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่ก็ฉายแววเด็ดเดี่ยวข้าคือชุนเซียง…ไม่ใช่ซูเหยียนหรู นางบอกตัวเองซ้ำๆ ในใจ เปลือกนอกที่นางสร้างขึ้นมาอย่างยากเย็นตลอดสี่ปี กำลังปริแตกเพราะฝันร้ายเพียงครั้งเดียวแสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาผ่านช่องหน้าต่าง อาบไล้ร่างของนางที่ยืนอยู่กลางห้องเพียงลำพัง ณ หมู่บ้านอันแสนสงบแห่งนี้ นางได้สร้างชีวิตใหม่ขึ้นมาแล้วก็จริง…แต่นางก็เป็นเพียงสตรีตัวคนเดียวที่เก็บงำอดีตอันขมขื่นไว้เต็มหัวใจ โดยไม่รู้เลยว่า อีกไม่นาน โชคชะตาที่นางพยายามวิ่งหนีมาตลอดสี่ปี…กำลังจะตามหานางจ

ท่าทีของเขาเหมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟ!“เงินรึ?” ชุนเซียงหัวเราะหยัน “ท่านคิดว่าทุกอย่างในโลกนี้ใช้เงินซื้อได้หมดรึอย่างไร คุณค่าของมันไม่ได้อยู่ที่ราคา แต่อยู่ที่หัวใจที่ข้าใส่ลงไป! คนอย่างท่านที่วันๆ คงเอาแต่เดินกรีดกรายไปมาจะไปเข้าใจอะไร!”คำพูดของนางทิ่มแทงใจหลินหวินจื่ออย่างจัง คนอย่างเขาน่ะรึเอาแต่เดินกรีดกราย! เขาเพิ่งจะเอาชีวิตเข้าแลกในสนามรบมาหมาดๆ“ปากดีนักนะแม่นาง!” เขาเริ่มขึ้นเสียงบ้าง “ข้าก็บอกแล้วว่าขออภัยและจะชดใช้ให้ จะเอายังไงอีก!”“ไม่ต้อง! เก็บเงินของท่านไปเถอะ ข้าไม่อยากได้!คราวหน้าคราวหลังก็หัดใช้ตามองทางให้ดีกว่านี้ด้วย อย่าให้ความสูงใหญ่ของท่านต้องเสียเปล่า!”นางพูดจบก็เดินกระทืบเท้าปึงปังเข้าไปในกระท่อม ปิดประตูดังปัง! ทิ้งให้แม่ทัพใหญ่แห่งต้าหรงยืนอึ้งอยู่กับที่ด้วยความโมโหระคนประหลาดใจเว่ยฉีที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ รีบวิ่งเข้ามาหา “นายท่าน…จะให้ข้าเข้าไปจัดการหรือไม่ขอรับ?”หลินหวินจื่อยกมือขึ้นห้าม ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แต่ในดวงตากลับมีประกายบางอย่างวาบขึ้นมา “ไม่ต้อง…”เขากล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไป