แม่ทัพเจ้าขาช่วยทอผ้าด้วยเจ้าค่ะ

 กลิ่นหอมสะอาดของใบหม่อนสดผสมกับกลิ่นดินจางๆ จากสีย้อมธรรมชาติลอยอวลไปทั่ว "หอสุ่ยเซียน" เรือนทำงานริมสระบัวอันเป็นหัวใจของจวนตระกูลซู เสียงกี่กระตุกไม้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเสียงดนตรีขับกล่อม บรรยากาศทั้งหมดอบอวลไปด้วยความสงบสุขและความภาคภูมิใจ

ซูเหยียนหรูในวัยสิบหกปีบริบูรณ์กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้จันทน์ขัดมัน นางไม่ได้จับพู่กันเขียนบทกวีเช่นคุณหนูตระกูลอื่น แต่ในมือนางคือพู่กันถ่านที่กำลังตวัดวาดลวดลาย "ผีเสื้อหยอกโบตั๋น" ลงบนกระดาษซวนจื่อเนื้อดีอย่างคล่องแคล่ว ปลายนิ้วเรียวงามของนางเคลื่อนไหวอย่างมั่นคงทว่าอ่อนช้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใสจดจ่ออยู่กับผลงานเบื้องหน้าอย่างมุ่งมั่น

“ลวดลายเส้นสายของเจ้าเฉียบคมขึ้นมากนะ เหยียนหรู”

เสียงอ่อนโยนของผู้เป็นมารดาดังขึ้นจากด้านหลัง คุณนายซูนั่งลงข้างบุตรสาวอย่างแช่มช้อย แม้นางจะมีสุขภาพที่ไม่แข็งแรงนักจนใบหน้าดูซีดเซียวอยู่เสมอ แต่รอยยิ้มและแววตาที่มองบุตรสาวนั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด

“ท่านแม่ ท่านดูสิเจ้าคะ ข้าลองเปลี่ยนองศาของปีกผีเสื้อให้ดูราวกับกำลังต้องลมจริงๆ”

เหยียนหรูอธิบายอย่างกระตือรือร้น

คุณนายซูพยักหน้ารับช้าๆ

    “งดงามมากลูก...แต่จำที่แม่เคยสอนได้หรือไม่ หัวใจของผ้า ไม่ได้อยู่ที่ลวดลายที่วิจิตรเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ความใส่ใจของผู้ทอมานี่สิ วันนี้แม่จะสอนเคล็ดวิชาที่ยากที่สุดของตระกูลเราให้ ‘การปักด้ายซ่อนเงา’”

สองแม่ลูกใช้เวลาช่วงบ่ายร่วมกันอย่างมีความสุข เหยียนหรูเรียนรู้เคล็ดวิชาใหม่ด้วยความตั้งใจ ส่วนคุณนายซูก็ถ่ายทอดทุกสิ่งที่นางรู้ให้แก่บุตรสาวเพียงคนเดียวอย่างไม่ปิดบัง

ตกเย็น ขณะที่ทั้งสองกำลังพักจิบชาอยู่นั้น ซูไท่เหวินผู้เป็นเจ้าของตระกูลก็เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอันอบอุ่น เขาคือบุรุษวัยกลางคนที่ดูซื่อสัตย์และใจดี สายตาที่มองภรรยาและบุตรสาวนั้นเปี่ยมไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง

“โอ้โฮ...วันนี้หอสุ่ยเซียนของเรามีผลงานชิ้นเอกชิ้นใหม่แล้วรึ” เขาเอ่ยแซวเมื่อเห็นภาพร่างบนโต๊ะ

“ท่านพ่อ!”

เหยียนหรูกุลีกุจอเข้าไปรินชาให้บิดา

ซูไท่เหวินลูบศีรษะบุตรสาวอย่างเอ็นดู

“ดีแล้วๆ เรียนรู้ไว้ให้มากเถิดลูกพ่อ”

เขามองหน้าบุตรสาวอย่างจริงจัง

“สักวันหนึ่ง...ป้ายหอผ้าซูฟางนี้จะเป็นของเจ้า พ่อฝันเสมอว่าจะได้เห็นเจ้าสืบทอดกิจการของเรา ทำให้ชื่อเสียงของตระกูลซูขจรไกลไปทั่วหล้าด้วยความซื่อสัตย์และคุณภาพที่เรายึดมั่นเสมอมา”

ค่ำคืนนั้น…จวนตระกูลซูอบอวลด้วยไออุ่นแห่งความสุข ใต้ศาลาริมสระบัว แสงจันทร์ทอดเงาลงบนผืนน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ซูเหยียนหรูนั่งประสานขาเล็กเรียว เล่นหมากล้อมกับบิดา เสียงหัวเราะใสสดดังขึ้นทุกครั้งที่หมากสีดำของนางปิดล้อมฝ่ายตรงข้ามได้สำเร็จ คุณนายซูผู้เป็นมารดานั่งปักผ้าอยู่ไม่ไกล ดวงตาอ่อนโยนที่ทอดมองสามีและบุตรสาวเต็มไปด้วยความรัก

“ท่านพ่อแพ้ข้าอีกแล้วนะเจ้าคะ”

เหยียนหรูยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกาย

ซูไท่เหวินหัวเราะ ลูบเคราตัวเองอย่างเอ็นดู

“ลูกพ่อช่างเก่งกาจนัก เอาเถิด พรุ่งนี้พ่อจะหาพู่กันขนหางสุนัขจิ้งจอกชั้นเลิศมาเป็นรางวัล”

บรรยากาศครอบครัวอบอุ่นงดงามและสมบูรณ์แบบที่สุดเป็นภาพสุดท้ายของความสุขที่พวกเขามิอาจรู้เลยว่าจะไม่มีวันหวนกลับคืนมาอีก

จนกระทั่งเสียงกลองและเสียงประกาศของขันทีหลวงดังแหลมก้องหน้าจวน กองทหารราชองครักษ์เรียงแถวสง่า แสงตะเกียงสะท้อนเกราะเหล็กวับวาว ความสุขพลันแปรเป็นความกดดันอันหนักอึ้ง

ซูไท่เหวินรีบพาภรรยาและบุตรสาวออกมาคุกเข่ารับราชโองการ เหยียนหรูประสานมือเล็กแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก

“…ด้วยพระเมตตาแห่งองค์จักรพรรดิ ตระกูลซูทำการค้าผ้าไหมสร้างคุณูปการต่อแผ่นดิน บัดนี้มีราชโองการพระราชทานสมรสแก่คุณหนูซูเหยียนหรู บุตรีซูไท่เหวิน กับแม่ทัพใหญ่หลินหวินจื่อ ผู้พิทักษ์ชายแดนเหนือ กำหนดพิธีมงคลในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า… จบราชโองการ!”

สายฟ้าฟาดลงกลางใจนาง

“หลินหวินจื่อ”

แม่ทัพปีศาจผู้ไร้พ่าย ตำนานแห่งสนามรบ บุรุษที่ห่างไกลราวฟ้ากับดิน ไม่ใช่คู่ในฝันของคุณหนูหอผ้า

เหยียนหรูเหลือบมองบิดามารดา ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความกังวล น้ำเสียงขันทีสิ้นสุดไปแล้ว แต่ก้องสะท้อนอยู่ในใจไม่หยุด นี่มิใช่พระเมตตา หากคือโซ่ตรวนการเมืองที่พันธนาการตระกูลซูไว้กับฝ่ายทหาร

ความฝันเรื่องคู่ครองผู้เข้าใจศิลปะและการสืบทอดหอผ้าซูฟางแตกสลายสิ้น