บททั้งหมดของ แม่ทัพเจ้าขาช่วยทอผ้าด้วยเจ้าค่ะ: บทที่ 21 - บทที่ 30

หลินหวินจื่อหยุดชะงักปลายกระบี่กลางอากาศ หันขวับมามองนางด้วยสายตาเย็นชา “แล้วสตรีเช่นเจ้าเล่า? การหมกตัวอยู่กับกลิ่นเหม็นเน่าเป็นคุณสมบัติใหม่ของกุลสตรีรึ? ช่างเป็นสตรีที่ปากกล้าและไร้มารยาทโดยสิ้นเชิง!”คำพูดของเขาแทงใจดำจนชุนเซียงหน้าชาไปชั่วขณะ แต่นางก็เชิดหน้าขึ้นสู้ “ดีกว่าคุณชายเจ้าสำอางที่ไม่เคยทำงานทำการอะไร! อย่างน้อยกลิ่นของข้าก็มาจากหยาดเหงื่อแรงงาน ไม่ใช่กลิ่นน้ำปรุงที่พวกท่านใช้กลบเกลื่อนความเกียจคร้าน!”หลินหวินจื่อก้าวเข้ามาประชิดรั้ว ดวงตาคมกริบจ้องนางเขม็ง “ปากดีนักนะ! สตรีที่ดีควรรู้จักรักนวลสงวนคำ ไม่ใช่มาแผดเสียงปาวๆ ราวกับแม่ค้าปากตลาด! ช่างไร้ความเป็นกุลสตรีสิ้นดี!”ทั้งสองยืนจ้องหน้ากันเขม็งผ่านรั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ ไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศรอบตัวราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างลงมาอย่างต่อเนื่อง โดยไม่รู้เลยว่าการปะทะคารมครั้งนี้ได้ตกอยู่ในสายตาของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญเสียแล้วป้าหยางอวี้และสตรีอีกสองนางแอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลนัก ดวงตาของพวกนางเบิกกว้างเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

การพักรบชั่วคราวสิ้นสุดลงเร็วกว่าที่คิด สงครามเย็นข้างรั้วไม้ไผ่ยังคงดำเนินต่อไปในทุกๆ วัน แม้จะไม่มีการปะทะคารมกันซึ่งๆ หน้า แต่ทั้งสองฝ่ายต่างก็หาทางเอาคืนกันเล็กๆ น้อยๆ อยู่เสมอหากวันไหนหลินหวินจื่อฝึกกระบี่เสียงดังเป็นพิเศษ เช้าวันรุ่งขึ้นชุนเซียงก็จะต้มสีย้อมผ้าสูตรที่กลิ่นรุนแรงที่สุดเป็นการตอบโต้ หากวันไหนชุนเซียงตากผ้าจนบังลมเกือบทั้งหมด เช้าวันต่อมาเว่ยฉีก็จะสับฟืนเสียงดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ข้างรั้วบ้านแต่เช้ามืดมันเป็นความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาด… น่ารำคาญ… แต่ก็อดที่จะทำให้มุมปากของแต่ละฝ่ายยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวไม่ได้แล้ววันแห่งหายนะก็มาถึงเป็นครั้งที่สอง…วันนั้นชุนเซียงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ นางเพิ่งจะคิดค้นเทคนิคการย้อมสีแบบใหม่ได้สำเร็จ มันคือการย้อมสลับสีให้เกิดเป็นลายคลื่นน้ำบนผืนผ้าไหมสีเขียวหยก ผลงานที่ได้งดงามและมีราคาแพงยิ่งกว่าผ้าผืนก่อนที่ถูกทำลายไปเสียอีก นางนำมันไปตากไว้บนราวไม้ไผ่ด้วยความภาคภูมิใจในเรือนข้างๆ หลินหวินจื่อกำลังหงุดหงิดอย่างถึงที่สุด เขาเพิ่งจะได้รับสาส์นจากเมืองหลวงที่เร่งรัดให้เขารายงานความคืบหน้าเรื่องการตามหาฮูหยินที่หายไป เขาจึงระบายความขุ

เขานึกย้อนไปถึงผ้าไหมผืนนั้น…สีเขียวหยกที่งดงามราวกับมีชีวิต…ลวดลายคลื่นน้ำที่พลิ้วไหวราวกับของจริง…มันไม่ใช่แค่ผ้าธรรมดา แต่มันคืองานศิลปะ คือสิ่งที่นางสร้างขึ้นมาจากหัวใจและสองมือ‘ศักดิ์ศรีของข้าไม่ได้มีไว้ให้ท่านใช้เงินฟาดหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า!’คำพูดของนางยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา ในวินาทีนั้นเอง หลินหวินจื่อก็ได้ตระหนักรู้อย่างชัดเจน…ว่านางแตกต่างจากสตรีทุกคนที่เขาเคยพบเจอมาโดยสิ้นเชิง นางไม่ได้อ่อนหวานว่าง่าย ไม่ได้ทำตัวบอบบางน่าทะนุถนอม แต่กลับมีความแข็งแกร่ง ความทระนงองอาจ และความภาคภูมิใจในฝีมือของตนเองอย่างเต็มเปี่ยมความรู้สึกรำคาญใจที่เคยมีต่อ “สตรีชาวบ้านปากร้าย” ผู้นี้…บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกทึ่งและความสนใจอย่างลึกซึ้งโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวเขาเดินไปที่หน้าต่าง มองลอดผ่านรั้วไม้ไผ่ไปยังกระท่อมข้างๆ เห็นนางกำลังนั่งทำงานอยู่หน้ากี่ทอผ้าด้วยท่าทีที่สงบนิ่งและมุ่งมั่น ภาพของสตรีร่างเล็กที่กำลังต่อสู้กับโชคชะตาด้วยสองมือของตนเองอย่างไม่ยอมแพ้…มันช่างเป็นภาพที่สลักลึกลงไปในหัวใจของแม่ทัพหนุ่มหลายวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ผ้าไหมล่มสลายครั้งที่สอง บรรยากาศระหว่างกระท่

รุ่งอรุณของวันใหม่มาถึงพร้อมกับความโกลาหล หมู่บ้านชิงเหอค่อยๆ ฟื้นคืนจากฝันร้ายในค่ำคืนที่ผ่านมา ชาวบ้านต่างออกมาช่วยกันซ่อมแซมบ้านเรือนที่เสียหายและดูแลผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ เสียงร้องไห้ยังคงดังแว่วมาเป็นระยะ แต่ก็แฝงไปด้วยความโล่งใจที่รอดชีวิตมาได้ภายในเรือนพักของหลินหวินจื่อ บรรยากาศกลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด อาเหมยคอยดูแลเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ชุนเซียงอย่างใกล้ชิด ส่วนตัวชุนเซียงนั้น แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนเพลีย แต่จิตใจกลับสงบลงมากอย่างน่าประหลาด คำสัญญาที่หนักแน่นดุจขุนเขาของบุรุษผู้หนึ่งได้กลายเป็นเกราะป้องกันความหวาดกลัวในใจของนางนางนั่งพิงหัวเตียงเงียบๆ สายตาทอดมองออกไปยังโถงด้านนอก ที่ซึ่งหลินหวินจื่อกำลังยืนสั่งการเว่ยฉีและกลุ่มชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านให้จัดเวรยามและช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างแข็งขัน ทุกท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและความน่าเกรงขาม“พี่ชุนเซียง” อาเหมยกระซิบเบาๆ “ดูแขนของคุณชายหลินสิเจ้าคะ!”ชุนเซียงมองตามสายตาของเพื่อนรักไป ก็เห็นรอยดาบยาวบนแขนเสื้อข้างหนึ่งของหลินหวินจื่อซึ่งบัดนี้มีเลือดสีเข้ม

หลายสัปดาห์ผ่านไป หมู่บ้านชิงเหอได้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง แต่เป็นความสงบสุขที่มาพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ กองทหารฝีมือดีที่แม่ทัพหลินเรียกมาได้ทำการ "ล้างภูเขา" กวาดล้างโจรป่าจนสิ้นซาก สร้างความปลอดภัยและความเชื่อมั่นให้แก่ชาวบ้านอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แม้จะไม่มีใครรู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังปฏิบัติการครั้งนี้ แต่ทุกคนก็รู้สึกขอบคุณในความช่วยเหลือจากเบื้องบนชีวิตในกระท่อมท้ายหมู่บ้านของชุนเซียงก็กลับมาดำเนินไปอย่างราบรื่นอีกครั้ง กิจการของนางไม่ได้หยุดชะงักลงเพราะเหตุการณ์ร้าย แต่กลับรุ่งเรืองยิ่งขึ้นไปอีก! ข่าวเรื่องฝีมือการย้อมผ้าและปักผ้าอันน่าทึ่งของนาง ประกอบกับวีรกรรม (ที่ถูกแต่งเติมสีสันโดยป้าหยางอวี้) ในคืนนั้น ทำให้ชื่อเสียงของ "แม่นางชุนเซียง" ขจรไกลไปจนถึงเมืองข้างเคียงกระท่อมเล็กๆ ที่เคยซอมซ่อ บัดนี้กลายเป็นโรงทอผ้าขนาดย่อมที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ชุนเซียงตัดสินใจจ้างสตรีในหมู่บ้านอีกสองสามคนมาเป็นลูกมือ ช่วยในงานที่ไม่ซับซ้อนนัก ส่วนนางกับอาเหมยจะรับผิดชอบในส่วนที่ต้องใช้ฝีมือชั้นสูง “พี่ชุนเซียง! ท่านดูสิเจ้าคะ! นี่คือรายรับของเดือนนี้!” อาเหมยยื่นสมุดบั