All Chapters of มิอาจหลง(ลืม)รัก: Chapter 1 - Chapter 3

บทนำกลางป่าลึกที่ในยามกลางวันเละกลางคืนต่างก็เงียบสงัดไม่ต่างกัน ทว่าวันนี้ท่ามกลางความเงียบสงบดังเช่นทุกวันกลับมีเสียงฝีเท้าของคนนับสิบ กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วร่างหนึ่งที่อาภรณ์ชุ่มโชกไปด้วยคราบโลหิตพยายามควบคุมฝีเท้าให้เบาแสนเบาเท่าที่จะพอทำได้ ทว่าบาดแผลฉกรรจ์ ทั่วกาย ก็เป็นอุปสรรคใหญ่ที่ส่งผลให้การประคองตัวก้าวเดินในแต่ละย่างก้าวเป็นไปอย่างยากลำบาก แม้ว่าสติที่หลงเหลืออยู่จะเลือนรางเต็มทน หากแต่เพื่อเอาชีวิตรอดจำต้องฝืนตนเองกัดฟันข่มความเจ็บปวดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“พวกเจ้าแยกย้ายออกไปตามหาให้เจอ อย่าให้มันมีชีวิตรอดกลับไปได้” หนึ่งในคนชุดดำที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าตะโกนออกคำสั่ง จากนั้นเสียงฝีเท้ามากมายก็กระจายแยกกันไปคนละทิศคนละทางอย่างรวดเร็วเพื่อเร่งค้นหาใครบางคนฝ่ายผู้ได้รับบาดเจ็บและกำลังตกเป็นเป้าหมายของการไล่ล่าครั้งนี้ กลับมีสีหน้าท่าทางไร้แววหวาดหวั่นเกรงกลัว ดวงตาสีรัตติกาลนิ่งสงบกำลังจับจ้องไปยังหนทางเบื้องหน้า ไม่คิดเวลาหันกลับไปมอง แม้ว่าหูจะได้ยินเสียงของคนกลุ่มนั้นกระชั้นชิดเข้าใกล้มาทุกทีดั่งโชคเข้าข้างและสวรรค์ยังเมตตา เบื้องหน้าไม่ไกลมีพุ่มไม้ที่ใหญ่พอจะให้ร

บทที่สาม“เป็นเพราะท่านข้าจึงสายเช่นนี้” เสียงบ่นปนต่อว่าดังอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่กระท่อมกลางเขาจนกระทั่งลงมาถึงเชิงเขาก็ยังคงเป็นเช่นนั้นสาเหตุมาจากการนอนตื่นสายของเจ้าตัวในวันสำคัญ ทั้งที่หมายมั่นเอาไว้ว่าต้องไปให้ทันก่อนเที่ยงทว่ายามนี้ใกล้ถึงเวลาแล้วแต่เขายังไม่ไปไม่ถึงร้านของเถ้าแก่เจียง นั่นเป็นเพราะปัญหาเพียงเล็กน้อยระหว่างเขาและจิวหลิงหลังจากที่เผลอรับปากอีกฝ่ายเรื่องการย้ายมานอนด้วยกันภายในห้องนอนแคบ ๆ จากนั้นก็เกิดข้อพิพาทเรื่องการนอนอยู่บ่อยครั้ง ต่างคนต่างไม่ยอมด้วยเหตุผลต่าง ๆ นานาจิวหลิงมักจะหาข้ออ้างอย่างไร้เหตุผลเพื่อหว่านล้อมให้เขาไปนอนด้วยทุกคืน แม้รู้ดีว่าเป็นเพียงคำหลอกล่อทว่าเขาก็ยอมทุกครั้ง เพียงแต่เมื่อคืนเกิดเหตุนิดหน่อยจึงทำให้กว่าจะได้พักผ่อนก็เกินเวลาไปมากแล้ว คนหนึ่งที่อยากนอนพื้นส่วนอีกคนอยากให้นอนร่วมเตียง กลายเป็นเขาอีกเช่นเคยที่เป็นฝ่ายยอมแพ้ คลานขึ้นไปนอนบนเตียงพร้อมกับหันหลังให้คนที่เอาแต่ใจตลอดทั้งคืนอาจจเป็นเพราะเมื่อบุรุษสองคนนอนใกล้ชิด จึงเกิดเป็นความอบอุ่นจนทำให้เขาหลับสบายทั้งคืน กระทั่งรู้สึกตัวอีกทีก็ช่วงสายของวัน แต่สาเหตุที่เขาไม่พอใจอย