All Chapters of สยบรักละลายใจ (Hate To Love): Chapter 31 - Chapter 40

อีกฝากหนึ่ง ชายหนุ่มคิ้วเข้มโดนนินทาก็จามต่อเนื่อง เกือบสามวันแล้วที่ออกมากับเรือสินค้าเดินทะเล ใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง โจนาสยกโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาใครบางคน[โจนาส: ทำอะไรอยู่][โจนาส: ?][โจนาส: ตอบ][โจนาส: ฉันรู้ว่าเธอเห็นแจ้งเตือน][โจนาส: มะเหมี่ยว]ในเมื่อไม่เปิดอ่านโจนาสจึงโทรไปหาเสียเลย รออยู่นานจนหงุดหงิดที่ปลายสายค่อยมีเสียงแหบแห้งแว่วมา“ทำไมไม่ตอบข้อความ”“นอน”“นอนตอนสองทุ่มเหรอ จะโกหกก็ดูหน่อยว่าพูดอยู่กับใคร”โจนาสดันลิ้นดุนกระพุงแก้ม นึกถึงค่ำคืนนั้นกับเธอก่อนจะออกมาส่งของก็อยากถามว่าเป็นยังไงบ้าง แต่ปากของเขามันไม่เชื่อฟัง สมองสั่งให้กวนประสาทหญิงสาวต่อไป“ทำอะไร ไม่ทักหาก่อนก็ไม่รู้จักส่งข้อความมาเลยนะ”มะเหมี่ยวไม่อยากคุย แต่เธอก็จำต้องฝืนทนตามใจอยู่ดี “นอน มีอะไรอีกไหม ไม่มีจะวาง”“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะนอน คุยด้วยหน่อยมันจะตายหรือไง ถ้ากล้าวางสายฉันจะหักเงินเธอ”“ไม่วาง จะพูดอะไรก็พูด ถ้าฉันไม่ตอบแสดงว่าหลับแล้ว”“เปิดกล้อง ไม่อย่างนั้นฉันไม่เชื่อ” หญิงสาวกดเปิดกล้อง เห็นเพียงใบหน้าซีดเซียวกับพื้นหลังเป็นเตียงของโรงพยาบาล“อยู่ที่ไหน”“โรงพยาบาล”“ไปทำอะไร ไ

"สบายตัวไหมคะ คุณผู้หญิงหุ่นดีมากๆเลยค่ะ ใส่ชุดไหนก็สวยไปหมด"ดีไซน์เนอร์มือหนึ่งกล่าวยกยอมะเหมี่ยวมาร่วมสองชั่วโมงแล้ว แต่หญิงสาวดูเหมือนจะไม่ประทับใจนัก เอาแต่ขยับหนีไม่ยอมให้สัมผัสตัว เสียงแหบแห้งขอร้องอยู่ตลอดทำเอาพนักงานที่มาช่วยกันจับเวทนาไปหมดว่าที่ภรรยาของเจ้านายคล้ายไม่เต็มใจจะเข้าพิธีวิวาห์โจนาส ธีโอบาลด์ เชียวนะ ลูกชายมหาเศรษฐีแนวหน้าของประเทศ หล่อรวยมีแฟนสวยกว่านี้ยังได้ ใครปฏิเสธเขาไม่เท่ากับสติฟั่นเฟือนเหรอ ต้องใช่แน่ๆ ผู้หญิงที่อาละวาดอยู่คนนี้จะต้องบ้าไปแล้ว"ขอโทษนะคะคุณผู้หญิง คุณโจนาสบอกว่าถ้าคุณผู้หญิงไม่ให้ความร่วมมือ ชุดที่ทำขาดทั้งหมดในวันนี้คุณผู้หญิงต้องเป็นคนรับผิดชอบค่ะ""อะไรนะ!" มะเหมี่ยวชะงักพร้อมทำหน้าเซ่อ ชุดหนึ่งราคาไม่ต่ำกว่าห้าหกล้าน เธอดิ้นจนขาดไปสิบชุด มูลค่าความเสียหายน่าจะซื้อประสาททองสักหลังได้แล้ว ไอ้คนผีเข้าผีออกนั่นเป็นบ้าอะไร อยู่ๆก็พาเธอมาตัดชุดแต่งงาน หรือว่าคำพูดวันนั้น เขาตั้งใจจะทำให้มันเป็นจริง"คุณผู้หญิงอยู่นิ่งๆนะคะ ไม่เอาค่ะอย่าเท้าสะเอว อย่างอหลังด้วยนะคะ"คนห้าคนช่วยกันรุมแต่งตัวให้มะเหมี่ยว เสร็จเรียบร้อยหญิงสาวก็ถูกเชิญอย่างพ

"เดี๋ยวน้ำปั่นช่วยพยุงไปห้องนอนดีกว่าค่ะ โซฟายังไงก็ไม่สบายเท่าเตียง" น้ำปั่นถือวิสาสะพาโจนาสไปส่งถึงเตียงนอน ช่วยถอดรองเท้าให้เขา ยังถามกับมะเหมี่ยวว่ามีผ้าขนหนูผืนเล็กไหมมะเหมี่ยวมองรุ่นน้องสาวด้วยสายตาแปลกใจ ระหว่างนั้นคนร่างใหญ่บนเตียงก็งัวเงียยื่นมือมาดึงแขนของน้ำปั่น"ทำยังไงเธอถึงจะเข้าใจว่าฉันชอบเธอวะ""พี่โจนาสคะ?" น้ำปั่นทำหน้างง โจนาสจึงดึงเธอลงมานอนบนเตียง เหมือนว่าทั้งคู่จะมีเรื่องคุยกันโดยที่คนนอกไม่ควรยุ่ง เห็นดังนั้นมะเหมี่ยวก็เปิดประตูออกไป คว้ากระเป๋าสะพายลงไปข้างล่างเพื่อหาที่สงบให้ตัวเองดีมาก ดีจริงๆ น้องรหัสของเธอไม่โวยวายขอให้ช่วยก็คงหมายความว่าทั้งสองสมยอม เธอมีเงินคืนเขาแล้วไม่ต้องทำหน้าที่ขัดขวางสาวๆที่เขาพาขึ้นห้องอีก บนเตียงนอนกลิ่นหอมคุ้นเคย หลังจากกดร่างบอบบางลงมาอยู่เบื้องล่าง ฤทธิ์ของสุราก็ทำให้ดวงตาของโจนาสพร่ามัวหญิงสาวอ่อนหวานเหมือนขนมนุ่มฟูกำลังกอดรัดเขาโดยไม่ต้องให้บังคับ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยาก ปกติส่วนล่างจะตื่นตัวหนักมากหากว่าเธอดิ้นรนต่อสู้ ทำไมวันนี้แปลกไปชายหนุ่มลูบหน้าเรียกสติ คนที่พยายามเอาร่างกายมาเสียดสีเขาอยู่นี้กลิ่นน้ำหอมฉุน

โจนาสเขวี้ยงแก้วในมือแตกกระจาย อารมณ์ร้ายของเขาทำเอามะเหมี่ยวรู้สึกกลัว เธอลุกขึ้นคว้ากระเป๋าสะพายเตรียมออกจากห้อง“นายนอนให้สร่างเมาก่อนพวกเราค่อยคุยกันอีกที ฉันจะไปนอนหอเพื่อน” ขืนอยู่ต่อมีหวังเอาชีวิตไม่รอดแน่“ฉันให้เธอไปเหรอวะ!”มะเหมี่ยวเร่งฝีเท้าเร็วๆ ไปยังทางออก แต่พึ่งจะแง้มเปิดประตูก็โดนมือใครบางคนผลักให้ปิดสนิทเหมือนเดิมชายหนุ่มกลิ่นเหล้ารุนแรงก้าวมาประชิดแผ่นหลังพร้อมกับพลิกให้หันไปหา เขาโน้มตัวฉกจูบลงมา บดขยี้กลีบปากอ่อนนุ่มของเธออย่างมูมมามเหล้ารสขมผสมกับนมรสหวานที่มะเหมี่ยวพึ่งดื่ม ทันทีที่ร่างกายของเธออ่อนเปลี้ยเพลียแรง ลิ้นสากก็ฉวยโอกาสกวาดล้างรุกเร้าเข้าไปเสื้อยืดบนร่างอรชรขาดหลุดลุ่ย กางเกงวอร์มสำหรับใส่นอนร่นลงไปกองที่ข้อเท้า โจนาสขบกัดก้อนเต้าหู้อวบจนแดงเถือกจึงพลิกกดศีรษะมะเหมี่ยวแนบประตู“โจนาสปล่อยฉันนะ ฉันมีเงินมาคืนนายแล้ว อย่ามายุ่งกับฉัน โอ๊ย!”สิ่งที่เข้ามาเติมเต็มเบื้องล่างมีขนาดใหญ่จนมะเหมี่ยวสะอึกจุก สองมือของเธอค้ำยันประตู หอบหายใจประหนึ่งกำลังจะขาดอากาศตาย“เป็นของของฉัน อย่าริจะไปหาไอ้เวรตัวไหน เธอเป็นของฉัน ได้ยินชัดไหม”เขายกขาข้างหนึ่งที่หญิงสา

มะเหมี่ยววางแก้วแล้วหันไปตักเค้กมาชิม หลังจากเคี้ยวคำนี้เสร็จ เธอจะพูดเรื่องที่ควรพูดแล้วและจังหวะนั้นของแข็งบางอย่างก็กระทบกับฟัน หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่มาปิดปากก่อนจะคายออกมา รูปทรงช่างคุ้นตา กลายเป็นว่ามีแหวนเพชรเม็ดงามวงหนึ่งเกือบไหลลงไปติดลำคอ“แต่งงานกันนะ ฉันจะดูแลเธอเอง” โจนาสกล่าวอย่างเป็นทางการ“ไม่ นายเอาแต่ใจตัวเองกับฉันตอนนี้ไม่ได้”“ฉันไม่ได้เอาแต่ใจ ฉันชอบเธอไง เธอไม่มีใครแล้วฉันจะดูแลเธอเอง”เข้าใจยากจัง มีผัวรวยแถมหล่อขนาดนี้ยังมองไม่เห็น เธอทำให้เขาขาดความมั่นใจจริงๆ“ฉันไม่ได้ชอบนาย ฉันไม่อยากแต่งงาน นายหยุดเถอะนะ”โจนาสคลายเน็กไทที่อุตส่าห์แต่งมาอย่างดีออก เขาดื่มไวน์โดยไม่รินใส่แก้ว กรอกล้นปากจนหกเลอะออกมารดเสื้อ“ทำไมวะ?เพราะพ่อแม่ฉันเหรอ เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจด้วยซ้ำ เป็นคนของฉันไม่มีใครยุ่งกับเธอได้ เรื่องชอบไม่ชอบนั่นอีก อยู่ๆ กันไปเดี๋ยวก็ชอบเองไหมวะ”“เกือบสี่ปี แต่ฉันไม่เคยชอบนาย เวลาขนาดนั้นพอแล้ว”“นั่นเพราะเธอไม่เปิดใจไง”ชายหนุ่มผู้ดื้อรั้นเริ่มขึ้นเสียง ทั้งๆ ที่พยายามควบคุมอารมณ์ให้มั่นคง แต่คำตอบของเธอก็กระตุ้นให้เขาสติแตกอยู่ดีไม่ชอบเหรอ พูดจา