All Chapters of สยบรักละลายใจ (Hate To Love): Chapter 11 - Chapter 20

เวลาเดียวกันที่โรงแรมเซนจูรี่ งานการกุศลของคุณหญิงกิ่งมาลาก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว บรรยากาศด้านในคึกคักดาษดื่นไปด้วยคนในวงสังคมไฮโซ บ้างพูดคุยสานสัมพันธ์ธุรกิจ บ้างหาคู่ให้ลูกๆ คึกคักเป็นอย่างมากคุณหญิงกิ่งมาลาพาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างนทีเดินไปทั่วทั้งงาน ทำความรู้จักคนนั้นคนนี้ เล่าให้คุณนายทั้งหลายฟังถึงความเก่งกาจของเขา นทีได้แต่ยิ้มไปอย่างนั้น เขาอยากให้เพื่อนมาเร็วๆ เหลือเกินจะได้หนีจากวงล้อม“แม่ดูนั่น ครอบครัวไอ้โจมาแล้ว แม่ไปต้อนรับเขาสิ”“เจ้าลูกคนนี้ ไอ้อะไรกัน เรียกเพื่อนให้ดีๆ หน่อย ตามแม่มา”“ผมปวดท้อง ไปห้องน้ำก่อนนะ เมื่อกี้พึ่งกินกุ้งแช่น้ำปลาแกล้มมะระ” พูดจบก็เผ่นแนบไม่เห็นฝุ่น เขารู้ว่าแม่จะเกี้ยวพาน้องสาวเพื่อนมาให้ ตอนนี้อยู่ในระยะพักใจ ไม่ขอเจอคนใหม่ใดๆ ทั้งสิ้นคุณหญิงกิ่งมาลาแทบจะรักษาภาพพจน์อ่อนโยนไม่ได้ เกือบด่าลูกชายจอมก่อเรื่อง ไปห้องน้ำก็ไปสิ จะมาบอกว่ากินของแสลงเลยอยากไปทิ้งทุ่นทำไม โอ๊ย! แล้วสาวบ้านไหนจะมาแลล่ะแบบนี้“ท่านริชมอนด์ คุณพี่จันทร์เจ้า สวัสดีค่ะ เป็นเกียรติของดิฉันที่ทั้งสองท่านมาร่วมงานในครั้งนี้ อุ๊บ! เจสันกับหนูเจนน่าก็มาด้วย ยิ่งโตยิ่งหล่อสวย

มะเหมี่ยวตบะไม่แข็งแกร่งพอจึงหาทางหลบไปหายใจ โจนาสก็ไม่ได้ห้ามเธอ เขาคุยกับเพื่อนต่อแค่กำชับให้รีบกลับมา“พี่โจนาส แม่ยากคุยด้วยค่ะ พี่ๆ คะเจนขอตัวพี่ชายสักครู่นะคะ” เจนน่าเป็นตัวแทนมาเรียกพี่ชายไปพบแม่ ตอนมะเหมี่ยวอยู่ด้วยไม่อยากให้คนนอกมองว่าหล่อนเป็นที่ยอมรับจึงไม่มีใครเดินมาหา“อืม เดี๋ยวกูมา”โจนาสตามหลังน้องสาวไป พอครอบครัวพร้อมหน้าเขาก็ไม่ได้ทักทายอะไรมาก เอาแต่จิบน้ำผลไม้ต่างเหล้าเพื่อรอเวลาเท่านั้นผู้เป็นแม่โกรธจนหน้าเขียว แต่ก็ไม่อาจดุด่าอาละวาดกลางงานคนอื่น จำต้องข่มอารมณ์แล้วกล่าวตักเตือน“โจนาส แกพานังผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้านั่นมาด้วยทำไม แกจะทำให้ฉันอับอายขายหน้าไปถึงไหน อีกไม่กี่เดือนพ่อแกก็จะวางมือส่งต่อธุรกิจแล้ว แทนที่จะเข้าบริษัทช่วยแบ่งเบาภาระงานจากพี่ชาย กลับทำตัวสำมะเลเทเมาคั่วอยู่กับนังคนชั้นต่ำ แกอยากให้ฉันอกแตกตายใช่ไหม”“แม่ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ อย่าโมโหเลย พี่โจ ผู้หญิงคนนั้นเป็นของเล่นก็พอได้ แต่พี่จะเอาหล่อนมาออกหน้าออกตาเกินไป เจนว่ามันไม่สมควรนะคะ ผู้หญิงดีๆ มีอีกเยอะ พี่น่าจะคบหาคุณหนูสักบ้านที่ฐานะเท่าเทียมกับเราหน่อย”ชายหนุ่มแววตาสีหม่นไม่ได้มีปฏิกิริยาม

คบชู้? มีเขาคนเดียวไม่พอ?เดี๋ยวก่อนนะ นี่มันคำพูดไร้สาระที่สุดเท่าที่เคยได้ยินเลย ทำเหมือนตัวเองเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธออยู่ได้ สถานะระหว่างพวกเราคือเจ้าหนี้ลูกหนี้เข้าใจไหม กับเรื่องส่วนตัวที่ไม่จำเป็นต้องอธิบาย ล้ำเส้นตลอดต้องการอะไรเหรอคนพี่คิดว่าเธอเป็นต้นเหตุให้น้องชายทะเลาะกับพ่อแม่ ส่วนคนน้องก็โมโหเธอเพราะอยู่ที่ลับตาสองต่อสองกับพี่ชายพวกเขาไม่เคยโทษกันและกัน ทุกๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตต่างโยนปัญหาทั้งหมดมาที่ถังขยะถังนี้อย่างเดียวมะเหมี่ยวนอนหน่ายใจอยู่บนโซฟา ไม่ดิ้นไม่ขยับ ข้อมือทั้งซ้ายและขวาถูกชายหนุ่มจับขึงตรึง เธอแค่อยากจะพูดสักครั้ง แม้ว่ามันจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นก็เถอะ“พี่ชายนายบังเอิญมาเจอฉัน อีกอย่างพวกเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน อย่าเที่ยวพูดไปเรื่อยว่าฉันคบชู้ นายไม่ใช่แฟนของฉัน สักวันหนี้ระหว่างเราจะต้องชดใช้หมด ฉันไม่เบี้ยวไม่หนี วันนี้ก็ไม่ได้มีอะไรทั้งนั้น”‘ไม่เกี่ยวข้องกัน ไม่ใช่แฟน สักวันจะใช้หนี้หมด’ คำพูดพวกนี้กระตุ้นต่อมโมโหได้ดีกว่าตอนเห็นเธออยู่กับพี่ชายเสียอีก โจนาสปล่อยข้อมือบาง กระชากเสื้อสูทตัวนอกโยนออกไป“หุบปากไปดิ! คิดว่าหนี้ที่เหลืออยู่มันน้อยหร

ผู้หญิงในชุดสูทสตรีสีฟ้าอ่อนถอดแว่นกันแดดออก แววตาเย่อหยิ่งมองไปรอบๆ ด้วยความนึกรังเกียจ ร้านชานมตกแต่งน่ารักไม่มีจุดไหนสกปรกเลย แต่วิธีการแสดงออกทั้งหมดของคนๆ นี้ทำเหมือนเชื้อโรคจะคลานตามขาไปยังสมอง“ฮึ!ในร้านนี้มีเก้าอี้สะอาดบ้างไหม”ต่อหน้าผู้มีอำนาจ ไม่เต็มใจบริการ ร้านของรุ่นพี่คงซวยไปด้วย มะเหมี่ยวเลื่อนเก้าอี้ตัวหนึ่งให้ผู้มาเยือน รีบนำผ้าเช็ดโต๊ะไปเก็บแล้วล้างมือ“รับอะไรดีคะ”“ฉันดูเหมือนคนที่จะมากินของพวกนี้เหรอ ฉันต้องการคุยกับเธอ ยังจะยืนค้ำหัวผู้ใหญ่อีก ไร้มารยาท ไม่เคยมีคนอบรมสั่งสอน”มะเหมี่ยวนั่งลงแต่สีหน้าไม่ค่อยยินดี ตลอดสี่ปีที่อยู่ข้างกายโจนาส แม่ของเขาไม่เคยมาหาเธอเลย ต่อให้สื่อช่องทางต่างๆ เล่นข่าวคึกโครม ครอบครัวผู้ดีนี้ก็ราวกับไม่แยแสไปออกงานสังคมครั้งเดียวตกเป็นเป้าโจมตีเสียแล้วเรา“หน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่เพราะเธอไม่มีหัวนอนปลายเท้า เป็นคนชั้นต่ำที่คิดจะไต่เต่าขึ้นที่สูง รกหูรกตาจนฉันสะอิดสะเอียน ฉันจะไม่พูดมาก ไสหัวไปจากโจนาสซะ สะใภ้ตระกูลธีโอบาลด์เธอไม่มีวันคู่ควร อีกไม่นานคนที่เหมาะสมกับลูกชายของฉันจะกลับมาจากต่างประเทศแล้ว ถึงตอนนั้นถ้าเธอยังไม่ร

ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้าห้างก่อนจะถึงคอนโด พาหญิงสาวอารมณ์ไม่ดีไปกินของอร่อยตอนเย็น เธอไม่พูดไม่จา บางทีท้องอิ่มอาจจะเลิกงี่เง่าก็ได้มะเหมี่ยวโดนโอบไหล่เดินเข้าไป ในใจอยากจะโยนเช็คเงินใส่หน้าเขาตอนนี้เลยไม่ติดว่าไอ้คนบ้านี่ผีเข้าผีออก เธอคงระเบิดความอัดอั้นแล้ว ให้รู้ไม่ได้ว่าเช็คเงินนี่มาจากแม่ของเขา ไม่อย่างนั้นคงห้อตะบึงไปทะเลาะกันแล้วหวยมาออกที่เธอ ไม่คิดดีๆ จะเจอศึกสองด้านถึงร้านชาบูคนแน่น พนักงานสาวที่มารับออเดอร์มองโจนาสจนดวงตาแทบจะแปะติดอยู่บนตัวเขา ถ้าไม่พกแฟนมาด้วยก็คงชวนคุยดี๊ด๊าแล้ว“กินอะไร เลิกงอนสักทีได้ไหมวะ ไม่งั้นหักเงินนะ”“ไม่กิน” ท้องของมะเหมี่ยวทรยศด้วยการแผดเสียงร้อง ไม่ไว้หน้าเธอสักนิด“ไม่หิว?”“อืม”คนชอบแกล้งสั่งของกินมาล้นโต๊ะ แต่ละอย่างชวนให้น้ำลายสอทั้งนั้นมะเหมี่ยวใจแข็งอดทนต่อความหิว กระทั่งภาพเบื้องหน้าพร่ามัวเธอจึงหลับตาพิงไปที่พนักข้างๆ เลือดกำเดาค่อยๆ ไหลเป็นทางหยดลงมา“อร่อยว่ะ ของดีนะเนี่ย กินไม่กิน ฉันให้โอกาสเธออีกครั้ง เฮ้ย!มะเหมี่ยว เป็นอะไรวะ?”โจนาสทิ้งตะเกียบ รีบถอดเสื้อออกมาอุดจมูกที่มีแต่เลือดของมะเหมี่ยว โรคเก่ากำเริบอีกแล้ว ทำงานหนักทีไ