บททั้งหมดของ ในโลกใหม่ ข้าคือผู้ช่วยวายร้าย: บทที่ 131 - บทที่ 140

มันนับว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความยากลำบาก...แต่ก็ถือว่าเป็นการเหนื่อยซึ่งให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าผู้ช่วยคนแรก มีนามว่า ฟู่เฉิง เป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบสี่ผมสีน้ำตาลเทา รับหน้าที่เป็นที่ปรึกษาเรื่องการค้าขาย บุรุษผู้นี้เคยเป็นอดีตบุตรชายของเถ้าแก่ที่มั่งมีแห่งเมืองเยว่ฉีทว่าถูกโจรป่าฆ่าปล้นฆ่าชิงทรัพย์ระหว่างเดินทางจนเหลือเขามีชีวิตรอดอยู่เพียงคนเดียว เมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบว่าทรัพย์สินถูกยึดและคฤหาสน์ถูกเผา ดังนั้นเขาจึงตกลงทำงานให้ลี่หยวนโดยที่หญิงสาวสัญญาว่า หากตนแข็งแกร่งเมื่อใดจะช่วยเขาล้างแค้นให้แก่ครอบครัวคนที่สองและคนที่สามเป็นพี่น้องฝาแฝดชายหญิงวัยยี่สิบ กัวหลง กับกัวหง สองพี่น้องคู่นี้หนีมาจากต่างแคว้นเพราะน้องสาวจะถูกบิดาจับคลุงถุงชนและซมซานมายังหน้าเรือนของนาง เนื่องจากพี่ชาย กัวหลงมีวรยุทธ์ยอดเยี่ยมสูงส่ง ลี่หยวนจึงให้เขารับหน้าที่คอยคุ้มกันอารักขา ส่วนน้องสาวกัวหง มีความสามารถทางด้านคำนวนและความจำ ลี่หยวนจึงให้อีกฝ่ายดูแลเรื่องบัญชีโดยมีนางคอยตรวจการอย่างละเอียดอีกทอดหนึ่งนอกจากนี้แล้ว ลี่หยวนยังนำเงินส่วนหนึ่งไปลงทุนร่วมกับพ่อค้าท้องถิ่นบางราย นางรู้ว่าพวกเขาล้วนแล้วแต่เป็นคนดี

เดิมทีหญิงสาวไม่เคยสนใจหรอกว่าเหยาเป้ยชูจะแต่งงานมีลูกแล้วหรือยัง แต่ในฐานะที่เขาจะมาร่วมหุ้น นางก็ควรสืบชีวิตส่วนตัวเขาอย่างลงลึกถึงรายละเอียดไว้เสียหน่อย หากมิระวังตัวนางอาจเสียเงินลงทุนนั้นไปโดยเปล่าประโยชน์“แล้วแม่นางลี่เล่า” บุรุษเจ้าสำราญยักคิ้วหลิ่วตานางหันไปสั่งกัวหลงให้รินน้ำชาเพิ่ม เสร็จแล้วค่อยหันมาเอ่ยถาม “ข้าทำไม?”“ท่านจะฉลองปีใหม่กับผู้ใดรึ จะกลับบ้านหรือไม่”ลี่หยวนไม่นำพาต่อรอยยิ้มยี่ยวนของเหยาเป้ยชู “ข้าจะฉลองกับครอบครัวของข้าที่นี่”“หืม” คู่สนทนายื่นหน้าเข้ามาใกล้เกินงาม กัวหลงซึ่งทำหน้าที่อารักขานายหญิงทำหน้าบึ้งตึง มือใหญ่แนบลงบนสันดาบที่ห้อยอยู่ข้างเอว“กัวหลง ไม่เป็นไร” หญิงสาวปรามด้วยสีหน้าเรียบเฉย แค่บุรุษผู้หนึ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้หาใช่เรื่องที่ต้องกังวล หมาเห่าย่อมไม่กัด “ครอบครัวของข้าล้วนแล้วแต่อยู่ที่นี่ เมืองเยว่ฉีก็คือบ้านของข้า”“ฉลองร่วมกับลูกน้องจะไปสนุกได้อย่างไร” บุตรชายคนรองของตระกูลพ่อค้าใหญ่เอามือกอดอก “เอาอย่างนี้เถิด เห็นแก่ที่พวกเราเป็นหุ้นส่วน ข้าขอเชิญท่านไปร่วมฉลองพร้อมข้ากับสหาย”“ไม่ล่ะ”“อึก!”การปฏิเสธโดยไม่ยั้งคิด ส่งผลให้เหยาเป้ยชู

แม้จะอยู่เรือนเดียวกัน แต่ปกติแล้วฟู่เฉิงมักจะเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง วันนี้เขาออกไปตรวจดูเรื่องการก่อสร้างที่ตลาด คาดว่าพอกลับถึงก็มุ่งหน้ามาหานางทันที ชิงช่ายเดินไปเปิดประตูตามที่นายหญิงสั่งบุรุษผมสีน้ำตาลอมเทาในชุดสีทึมก้าวเข้ามา ดูจากสภาพแล้วอีกฝ่ายไม่ได้แวะล้างหน้าเลยด้วยซ้ำ“นายหญิง! อะ...เอ่อ...”มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่มีโอกาสได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของลี่หยวน ฟู่เฉิงเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ทว่าจนป่านนี้แล้วเขาก็ยังไม่ชินกับมันเสียที“ฟู่เฉิง มีเรื่องอะไรหรือ”“นายหญิง” บุรุษเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอมเทาได้สติรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เอาการเอางานตามเดิม “คนงานที่เราจ้างมาก่อสร้างตลาดกำลังประท้วงขอรับ”“อะไรนะ!” ผู้ที่กำลังเตรียมตัวเข้านอนผุดยืนขึ้น “พวกเขาประท้วงเรื่องอะไร”ฟู่เฉิงมีสีหน้าเบื่อหน่ายติดจะรำคาญ “เรื่องเดิม พวกเขาอยากให้ขึ้นค่าแรง”“ไม่ใช่ว่าครั้งก่อนก็ขึ้นไปหนหนึ่งแล้วหรอกหรือ” ลี่หยวนโบกมือเป็นสัญญาณให้ชิงช่ายไปเตรียมน้ำชา วันปีใหม่ใกล้มาถึงแล้ว นางต้องรีบจัดการปัญหานี้เพื่อให้การก่อสร้างเสร็จก่อนที่คนงานจะกลับบ้านในช่วงเทศกาลวันหยุดยาว“นายหญิง เดิมทีไม่

คนสนิทกลับส่ายหน้า “นายหญิง ทรัพย์สมบัติและเงินทอง พวกเราถือว่ามีมากจนสามารถอยู่ได้อย่างสบายไปชั่วชีวิตอยู่แล้ว” ลี่หยวนผินหน้าหนี สองเรียวแขนปัดปอยผมที่เกาะอยู่ตามใบหน้า “วันนี้นึกครึ้มใจอะไรจึงได้พูดแบบนี้ หืม” “เพราะข้าน้อยมองออก นายหญิงแค่อยากทำงาน เพื่อไม่ให้ตนเองมีเวลาว่างคิดถึงสิ่งอื่น...” ชิงช่ายกุมมือเรียวบางของลี่หยวนซึ่งบัดนี้หยาบกว่าแต่ก่อน “ข้าน้อยอยู่ข้างกายนายหญิง แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่ท่านจะยิ้มออกมาจากใจจริง นายหญิง... ทุกวันนี้ท่านมีความสุขหรือไม่เจ้าคะ” ลี่หยวนกำมือแน่นพลางแนบมันลงที่หัวใจของตนเอง ความรู้สึกโหวงๆ ในอก ราวกับมีบางสิ่งขาดหายเป็นนางเองที่ดิ้นรนให้ตนเองหลุดพ้นจากชีวิตในเมืองหลวง นางวางแผนและเดินพันทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งอิสรภาพจากการผูกมัดด้วยโชคชะตาในนิยาย นางเคยเป็นมนุษย์เงินเดือนที่หาเช้ากินค่ำและใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว แต่หลังจากได้เกิดใหม่เป็นลี่หยวนในชาตินี้ นางกลับรู้สึกพอใจกับวิถีชีวิตแบบนี้มากกว่า แม้ทุกวันต้องขบคิดเพื่อเอาตัวรอด แม้ทุกย่างก้าวต้องไตร่ต

ผู้ถูกตำหนิเบะปาก วันนี้ชิงช่ายช่างดุเสียจริง นี่ใช่วิธีปลอบใจคนอกหักหรือ?“ข้าไม่พูดกับเจ้าแล้ว” สตรีผู้เมามายคว้าจอกเหล้าอีกจอกหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่าเป็นของใครมาดื่มจนหมด หลังจากนั้นก็เดินเซไปยังบานประตูที่ปิดสนิท “ข้าจะออกไปรับลมเสียหน่อย...” ตงฟางฉี หมอเทวดาที่ชาวบ้านพูดถึง จะใช่ท่านหรือเปล่านะ? นางคิดพลางหัวเราะเยาะให้กับความเพ้อฝันของตนเอง นึกไม่ถึงว่านางจะกลายเป็นคนอ่อนแอแบบนี้ ไหนเล่าที่เคยบอกว่าจะไม่หลงรักผู้อื่น ไหนเล่าที่เคยพร่ำบอกว่าจะไม่ปล่อยให้ตนเองเสียใจกับความรู้สึกที่ไร้ประโยชน์ ลี่หยวนผู้นี้ช่างมีโชคชะตาที่เอน็จอนาถเหลือเกิน นางกระโจนออกจากตัวโง่งมที่หลงรักวายร้ายของเรื่อง มาตกหลุมรักตัวละครสีเทาอย่างหมอปีศาจเข้าเสียได้ แต่กว่านางจะรู้ตัว... ก็สายไปเสียแล้ว หรือชีวิตของลี่หยวนถูกลิขิตมาแล้วว่าจะต้องชอกช้ำในรัก และตายจากไปตามลำพัง? “บ้าบอสิ้นดี!” หญิงสาวตะโกน นางอยากดึงตนเองออกจากสภาพนี้แต่ก็เศร้าเกินกว่าที่จะทำได้ ชิงช่ายบอกนางว่าหากคิดถึงเขาก็ให้ไปหา แ