ในโลกใหม่ ข้าคือผู้ช่วยวายร้าย のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

“ส่งคนเสร็จก็กลับไปได้แล้ว” คนถูกไล่เบิกตากว้างพลางยกมือทาบอก “เย็นชายิ่งนัก ครั้นเห็นกระหม่อมไร้ประโยชน์ก็ถีบหัวส่ง!” ฝ่ายชิงช่ายมองชายหนุ่มทั้งสองสลับกันไปมา คิดไม่ถึงเลยว่าแท้จริงแล้วคุณชายเหยาเป้ยชูก็เป็นคนของท่านอ๋องน้อยเช่นเดียวกัน “ทะ... ท่านอ๋องน้อย” “ข้าจะพานางไปพักผ่อน” ตงฟางฉีกวาดตามองผู้คนที่เหลือในห้อง ครั้นเห็นว่ามีบุรุษถึงสองคนกำลังเมามายไร้ได้สติ สีหน้าก็พลันอึมครึม “นำทางข้าไปยังห้องของนาง” “เอ่อ ข้าว่าข้ากลับก่อนดีกว่า” เหยาเป้ยชูส่งเสียงขึ้นบ้าง เดิมทีคิดจะอยู่ต่อเพื่อรอชมเรื่องสนุก แต่จากรูปการณ์แล้ว งานนี้หากเพ่นกลับก่อนย่อมได้เปรียบ คุณชายเหยากล่าวจบก็มุ่งหน้าจากไปโดยไม่จำเป็นต้องเรียกคนเดินไปส่งให้เสียเวลา ปล่อยให้ชิงช่ายทำหน้าที่รับมือต่อด้วยด้วยหัวใจอันหวาดหวั่น“ทางนี้เพคะ ท่านอ๋องน้อย” ชิงช่ายรวบรวมสติแล้วผายมือเพื่อนำทางตงฟางฉีไปยังห้องนอนของนายหญิงเมื่อชายหนุ่มส่งลี่หยวนจนถึงห้อง ชิงช่ายก็เตรียมที่จะรับไม้ดูแลต่อตามระเบียบ“เจ้าไปพักผ่อนเถิด”ผู้ฟังชะงัก ต่อให้รู้ดีว่านายหญิงของตนม

ม่านตาของลี่หยวนเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าที่คิดถึงในระยะประชิด ตงฟางฉีซึ่งบัดนี้ย่างเข้าอายุสิบเก้าดูต่างจากเดิมไปนิดหน่อย โครงหน้าองค์ประกอบต่างๆ ที่เดิมว่าหล่อเหลาอยู่แล้วยิ่งทวีความน่ามองยามเจือด้วยเสน่ห์ของความเป็นผู้ใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือแววตาราบเรียบไร้อารมณ์คู่นั้นที่เพิ่มความเฉียบคมราวกับสามารถมองผู้อื่นได้อย่างทะลุปรุโปร่งกว่าครึ่งปีที่ไม่ได้พบกัน เขากลับดูโตขึ้นมากถึงเพียงนี้... ไม่รู้เพราะเหตุใด นางจึงได้รู้สึกภูมิใจอยู่นิดๆ ราวกับได้มองลูกน้อยของตนที่เติบโตเสียอย่างไรอย่างนั้น เป็นไปได้ว่ามุมมองของนางมาจากคนอายุสามสิบห้าเมื่อชาติที่แล้ว ลี่หยวนอมยิ้ม อาการปวดหัวคล้ายมลายหายไปในธาตุอากาศตงฟางฉีดูแข็งแรงและปลอดภัยดีผู้คิดทาบมือเรียวลงบนแก้มสากอย่างนุ่มนวล “ทรงเติบโตขึ้นมากทีเดียว” ตงฟางฉีได้ฟังเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว เขาไม่ต้องการได้ยินคำนี้จากปากนางเสียหน่อย! “ขอโทษข้า” ท่านอ๋องน้อยตรัสสั่ง หญิงสาวเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจนักเขามาอยู่บนเตียงนางแล้วยังจะมาขอให้นางขอโทษอีกหรือ?

ก่อนหน้านี้นางอยู่เมืองหลวงไร้ที่พึ่งจึงจำเป็นต้องอ่อนน้อมและอาศัยเขา มาบัดนี้นางคือนายหญิงผู้มีอิทธิพลแห่งเมืองเยว่ฉีที่ชาวบ้านต่างพากันเกรงกลัวและยกย่องเชียวนะ! “ไม่อยากปล่อย...” เจ้าของร่างนุ่มนิ่มยิ้มยั่วยวน เปลี่ยนเป็นอ้าแขนใช้มือคล้องเข้าที่ลำคอแกร่ง “เช่นนั้นก็ห้ามปล่อยเด็ดขาดเชียวนะเพคะ”น้ำเสียงออดอ้อนที่กระซิบข้างใบหู ส่งผลให้คนตัวสูงถึงกับชะงัก ตัวเกร็งแน่นจนเห็นเส้นเลือดนูนเด่นจากเรียวแขนมาถึงฝ่ามือลี่หยวนหัวเราะนิดๆ หากให้นางเอาจริง... เกรงว่าความกล้าของสาวยุคใหม่จะทำให้ตงฟางฉีไปต่อไม่เป็น! เศรษฐีนีแห่งเมืองเยว่ฉีเจนตนาเป่าลมร้อนๆ ลงที่ใบหูของตงฟางฉี ใช้ฟันขบเม้มมันอย่างมันเขี้ยวแล้วตามด้วยการลิ้นเล็กลากไล้ผ่านอย่างแผ่วเบาตบท้าย หญิงสาวถือคติที่ว่าเล่นมาเล่นกลับไม่โกง ยั่วมายั่วกลับไม่ถือว่ามีความผิดเป็นอีกครั้งที่ลี่หยวนทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมาย หมอปีศาจที่อยากกลืนเจ้านกน้อยลงท้องกลับปล่อยมือออกจากเอวคอดมากำแน่น“ลี่...หยวน...” เสียงแหบต่ำเล็ดลอดจากริมฝีปากหนา ดั่งพญาราชสีห์ที่กำลังอดกลั้นอย่างสุดกำลัง “ผู้ใดสอน...เจ้ากัน”

30เก็บได้ระหว่างเมา“ฮัดเช้ย!”ชิงช่ายซึ่งกำลังเตรียมน้ำชาสำหรับผู้คนในเรือนและแขกคนพิเศษถึงกับยกมือปิดปากจาม อาการขนลุกแปลกๆ ทำเอาเจ้าตัวสังหรณ์ใจไม่ดี ทว่านางก็เลือกที่จะเชื่อว่ามันคงเป็นเพราะอากาศยามเช้าค่อนข้างหนาวจึงมีอาการเช่นนี้แต่ว่า...ภาพของผู้เป็นนายกับท่านอ๋องน้อยบนเตียงยามรุ่งสางนั่นก็ร้อนแรงไม่หยอก บ่าวผู้ภักดีดีใจยิ่งนักที่ช่วงหลังตนได้ขยันส่งข่าวให้ทางวังอ๋องเสมอมาน้ำชาแก้อาการเมาค้างส่งกลิ่นหอมกรุ่น ภายในเรือนกลางที่ใช้เป็นห้องอาหารและพบปะพูดคุยดูเงียบเหงาในเทศกาลวันหยุดหากเป็นช่วงเวลาปกติ รับรองว่านายหญิงจะต้องมาที่นี่แต่เช้าเพื่อพูดคุยเรื่องกิจการต่างๆ กับพวกฟู่เฉิงกับกัวหง“ตกลงทรงมาที่นี่ได้อย่างไรเพคะ”เสียงหวานที่ดังแว่วมาแต่ไกล ดึงดูดชิงช่ายออกจากห้วงคิด หลังจากเตรียมชาเรียบร้อย เจ้าตัวก็รีบตรงไปต้อนรับนายที่หน้าประตู“อรุณสวัสดิ์เพคะท่านอ๋องน้อย อรุณสวัสดิ์นายหญิง”ร่างกลมกลึงที่เดินนำหน้าหันมามอง แต่มันก็แค่ชั่วขณะเดียวก่อนที่เจ้าตัวจะเบนสายตากลับไปหาผู้ที่เดินรั้งอยู่ด้านหลัง“ข้าเบื่อที่จะเป็นฝ่ายรอแล้ว”ตงฟางฉียิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี ไม่นำพาต่อรอยข่วนจางๆ

ฟู่เฉิงหันขวับมามองหญิงสาวแล้วชี้นิ้วไปยังคนแปลกหน้า “นายหญิง นั่นใคร” “อย่าได้สนใจ” ลี่หยวนเห็นว่าการป่าวประกาศต่อหน้าผู้อื่นว่า มีราชนิกุลมานั่งจิบชาอยู่ในเรือนคงรังแต่จะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายเสียเปล่าๆ จึงตอบไปแบบไม่ใส่ใจนัก “ก็แค่...บุรุษที่ข้าบังเอิญเก็บได้ระหว่างเมา” ฝ่ายผู้ปรึกษาฟังแล้วถึงกับร้องหา ดวงตากะพริบปริบๆ เขารู้จักลี่หยวนมาพักหนึ่งแล้ว ยังไม่เคยเห็นนางเก็บผู้ชายกลับมาจวนเลยสักครั้ง นอกจากการเป็นนายจ้างแล้ว ฟู่เฉิงก็มองนางเสมือนน้องสาวคนหนึ่ง หรือนางจะถึงช่วงวัยที่อยากรู้อยากเห็น? อยากลอง...มีสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามอย่างลึกซึ้ง?โธ่... นางยังเด็กอยู่เลยแท้ๆความรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียน้องสาวอันไร้เดียงสา ส่งผลให้หัวใจคนมองเจ็บปวดยิ่งนัก ในขณะที่ฟู่เฉิงอ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดอะไรต่อ สายลมวูบหนึ่งก็พัดผ่านจากด้านหลัง เป็นกัวหลงที่ใต้ตาคล้ำคล้ายนอนไม่พอมายืนอยู่ประจำด้านหลังลี่หยวน “นั่นใคร” ลี่หยวนถอนหายใจ คำถามของกัวหลงเหมือนที่ฟู่เฉิงเคยถามไม่ผิดเพี้ยน หากเ