บททั้งหมดของ ในโลกใหม่ ข้าคือผู้ช่วยวายร้าย: บทที่ 111 - บทที่ 120

ยิ่งได้เห็นเด็กชายผู้นี้ปกป้องตงฟางฉี ลี่หยวนก็ยกมือกอดอกตอบคนตัวเตี้ยกว่าอย่างยั่วเย้า “ถ้าใช่แล้วจะทำไมรึ” “เจ้า!” ฮั่นอู่เทียนเบิกตาโต เขาไม่เคยเห็นสตรีหรือคุณหนูบ้านไหนกล้าต่อปากต่อคำกับตนมาก่อน “คุณชาย” เด็กสาวคลี่ยิ้ม ความงอแงของเด็กน้อยยังถือว่าน่าเอ็นดูกว่าพวกคนในวังเป็นไหนๆ “หากจะพูดคุยเสวนา มิสู้แนะนำตัวให้รู้จักกันเสียก่อน” ตงฟางฉีพยักหน้าก่อนจะก้มลงพูดกับเด็กชายข้างกาย “เจ้าเป็นบุรุษ ควรให้เกียรติสตรี รีบแนะนำตัวเสีย” “ข้ามีนามว่าฮั่นอู่เทียน ขอทราบชื่อของแม่นาง” ฮั่นอู่เทียนแนะนำตัวด้วยสีหน้าไม่เต็มใจนัก แต่การวางตัวนับว่าเหมาะสมอยู่ เด็กสาวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ สกุลฮั่นแม้จะไม่ใช่ขุนนางขั้นสูงเทียบเท่าพ่อบุญธรรมของนาง แต่ก็ถือว่าเป็นขุนนางที่มีหน้ามีตาและเป็นที่รู้จักในวงกว้าง “ข้า ลี่หยวน ยินดีที่ได้พบคุณชายฮั่น” “ลี่หยวน?” คุณชายน้อยแห่งสกุลฮั่นทำหน้านึก นัยน์ตาเรียวกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเบิกตาโต “ใช่คนเดียวกับคุณหนูลี่ที่พี่ชายฉีไปค้างแรมอยู่หลายวันเพื่อรักษาอาการป่ว

23ที่ชื่นชอบในวังหลังเวลาที่เดินอย่างไม่หยุดนิ่งประดุจสายน้ำที่หลั่งไหลไม่หวนกลับ ยิ่งวันแห่งการพิพากษาใกล้เข้ามามากเท่าไร ลี่หยวนก็ยิ่งกดดันและเคร่งเครียดมากขึ้นจนผู้คนในวังอ๋องล้วนสังเกตเห็น “หรือคุณหนูลี่จะเหงา?” หลายคนต่างมีความเห็นเช่นนั้น สิ่งที่ทำให้คุณหนูในห้องหอมีสีหน้าไม่สดใสคงหนีไม่พ้นอาการซึมเศร้าเพราะคิดถึงบ้าน “แม่นางชิง” นายทหารผู้หนึ่งที่ร้องเรียกจากด้านหลัง ส่งผลให้ชิงช่ายซึ่งกำลังยกของว่างมาให้นายของตนหันหน้าไปมองอย่างงงวย “พี่ชายทหารท่านนี้ มีธุระอันใดกับข้าน้อยหรือเจ้าคะ” นางถามกลับอย่างสุภาพ นายทหารแห่งวังอ๋องยกมือเกาแก้ม ในมือของเขามีหอบผ้าหอบใหญ่ สายตาของชายหนุ่มเหล่ไปยังพุ่มไม้ข้างทางซึ่งมีทหารมากมายแอบอยู่ ครั้นเห็นสหายทำสัญญาณมือพยักเพยิด เขาก็ยื่นของดังกล่าวให้แก่ชิงช่าย “ข้าเพิ่งเก็บลูกแตงโมมาเมื่อเช้า กำลังสดใหม่ เจ้านำไปแบ่งกับนายของเจ้าเถิด”“ตะ...แต่” ชิงช่ายอยากรับน้ำใจของเขาไว้ก็จริง ทว่ายามนี้นางกำลังถือของว่างด้วยมือสองข้าง จะเอามือใดมาหิ้วแตงโ

“ท่านแม่ใหญ่ ต่อให้ที่วังอ๋องจะดีอย่างไรก็ไม่เหมือนบ้าน” นางรีบเดินเข้ามาหาอีกฝ่ายแล้วมองด้วยแววตาอันแสนคิดถึง “ท่านแม่ใหญ่... ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน”ลี่หยวนเพิ่งรู้ตัวว่า ชาติที่แล้วนางควรเอาดีทางด้านการแสดงมากกว่าการเป็นสตั๊นแมน“ข้าเองก็คิดถึงรอยยิ้มของเจ้าเช่นกัน” ซ่งหรู่ฮวายกยิ้มอบอุ่น หลังจากนั้นก็หันไปยังสาวใช้อีกสามคนที่รั้งอยู่ด้านหลัง “เมื่อวานคนจากวังอ๋องมาแจ้งว่าอีกสองวันเจ้าจะเข้าวัง ในฐานะมารดาแล้ว ข้าย่อมต้องมาดูแลบุตรสาวให้พร้อมที่สุด” ลี่หยวนกำมือ ครั้นรู้ความจริงแล้วว่าฮูหยินใหญ่ต้องการใช้นางเป็นเครื่องมือ ไม่ว่าจะน้ำเสียงหรือแววตา เด็กสาวก็ล้วนแต่คิดว่ามันน่ารังเกียจไปหมด! “ท่านแม่ใหญ่คอยห่วงใยข้าอยู่เสมอ” แม้ในใจแทบอยากเดินหนี แต่ลี่หยวนยังคงแสร้งยิ้ม “หลายวันที่ผ่านมาอากาศประเดี๋ยวร้อนประเดี๋ยวหนาว ท่านแม่ใหญ่สบายดีใช่ไหมเจ้าคะ” “เจ้าเป็นเด็กกตัญญูนัก” ฮูหยินยิ้มหวาน ใช้มือมากุมมือของนางไว้หลวมๆ ออกแรงตบเบาๆ พลางถอนหายใจ “ดูอย่างอาชิว รายนั้นมัวแต่เล่นสนุกอยู่ที่ตำหนักบูรพา ไม่ยอมกลับมาบ้านเสียที”

24การตัดสินในที่สุดวันแห่งการตัดสินก็มาถึง ลี่หยวนตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเข้าวังหลวงอย่างเป็นทางการ นางสวมชุดที่ซ่งหรู่ฮวาเตรียมไว้ให้ แต่ละทิ้งเครื่องประดับทั้งหมดแล้วใช้เพียงผ้าสีเดียวกันมาผูกประดับ ถักรวมเป็นเปียข้าง ใบหน้าผ่องใสถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมบางเบา เสริมให้เด็กสาวดูแจ่มใสสมวัย สาวใช้ผู้ทำหน้าที่แต่งกายให้นายหญิงมองภาพสะท้อนของอีกฝ่ายบนบานกระจกทองเหลืองด้วยความปลาบปลื้ม คุณหนูของนางยิ่งนับวันก็ยิ่งบานสะพรั่งอย่างงดงามไร้ที่ติ “ชิงช่าย ป้ายหยก” “เจ้าค่ะ” ชิงช่ายวางหวีแล้วหันไปหยิบของที่ลี่หยวนรักษาอย่างดีมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ลี่หยวนรับวัตถุขนาดใหญ่ท่าฝ่ามือจากคนสนิท ไล้มือไปตามเนื้อหยกสีขาวอมเขียวด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ขอให้วันนี้ผ่านพ้นไปด้วยดีด้วยเถิด... นางแตะป้ายหยกลงที่หน้าผากพลางอธิษฐานในใจ ครั้นลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็มองภาพสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลือง ดวงตากลมโตฉายแววมุ่งมั่นแน่วแน่ “คุณหนู ตอนนี้ยังมีเวลาเหลือ กินอ

“เสด็จพ่อ”ภายในท้องพระโรงต่างเงียบกริบเมื่อซุนเวยอี้กล่าวขัดขึ้นมาอย่างอาจหาญทว่าผู้ที่ถูกเรียก... กลับเมินเฉยเสมือนว่าอีกฝ่ายนั้นไร้ตัวตน“ลูก...” องค์ชายแปดเหงื่อแตกพลั่ก ประสานพระหัตถ์คล้ายต้องการตรัสบางสิ่ง ทว่าพระราชบิดากลับยกมือห้ามอย่างเหลืออดบัดนี้กำลังอยู่ในระหว่างการพิจารณาคดี ต่อหน้าขุนนางมากมาย เจ้าลูกอกตัญญูผู้นี้ยังคิดจะทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าผู้อื่นอีกรึ!“เวยอี้ เจ้าทำให้เราผิดหวังนัก!” ซุนฉืออิ่นถอนหายใจอย่างหนักหน่วง “การที่เราให้เจ้าเข้าร่วมประชุมครั้งนี้ก็ถือเป็นการให้เกียรติเจ้ามากแล้ว ยังไม่รู้จักสำนึกตน! เมื่อไรจะโตเสียที!”ซุนเวยอี้สะดุ้งโหยง รีบคุกเข่าอย่างลนลาน “ลูกผิดไปแล้ว ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่เมตตา ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่เมตตา!”“ฮึ” ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้าหยัดยิ้มมุมปาก “เจ้าเป็นถึงบุตรผู้เลือดเนื้อเชื้อไขของเราแต่กลับทำงามหน้า โยนงานทั้งหมดให้ตงฟางฉี เจ้าคิดว่าเราไม่รู้หรืออย่างไร ทหาร! นำตัวองค์ชายแปดออกไป!”สุรเสียงขององค์เหนือหัวประดุจอสนีบาต ราชองครักษ์สองนายซึ่งยืนประจำประตูท้องพระโรงก็ตอบสนองในทันที“พ่ะย่ะค่ะ!”“เสด็จพ่อ... เสด็จพ่อ...!”ร่างที่ร้องเ