บททั้งหมดของ ในโลกใหม่ ข้าคือผู้ช่วยวายร้าย: บทที่ 121 - บทที่ 130

ขณะเดียวกัน สถานการณ์ภายในท้องพระโรงการไต่สวนผ่านพ้นมานานกว่าหนึ่งชั่วยามแล้วและลู่ทางในการรอดชีวิตของฟางอวี้และฉินเหมินที่ริบหรี่เป็นทุนเดิมก็เหมือนจะมอดดับหลังจากเสร็จสิ้นการไต่สวนคนจากตลาดมืดและสายจากแคว้นกู่ฉินเหมินกัดริมฝีปากจนโลหิตไหลซึม เขาเลี้ยงอสรพิษที่ขายข่าวให้แก่แคว้นศัตรูไว้ข้างกายมานานถึงเพียงนี้ย่อมสมควรตาย แต่ผู้บังคับบัญชาของเขาไม่สมควรต้องมาจบชีวิตลงเพราะความผิดพลาดและความโลภของเขา!นัยน์ตาที่คับแค้นและสิ้นหวังจับจ้องไปยังร่างกำยำงามสง่าบนบัลลังก์ทองคำ“ฝ่าบาท...”ทหารดีมากฝีมือนั้นหายากเปรียบดั่งผืนน้ำในทะเลทราย ทว่าทหารมากความสามารถและภักดีนั้นหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร“พอได้แล้ว” ฟางอวี้เอ่ยปรามลูกน้อง “พวกเราทำผิดก็ต้องยอมรับในความผิด บุรุษชาติทหารไม่ใช่พวกขี้ขลาดตาขาว การตายของเราย่อมมีความหมาย”ท่านโหวรู้ดีว่าเขากับลูกน้องจำเป็นต้องตายเพื่อเป็นเยี่ยงอย่างมิให้ผู้อื่นกล้าทำผิดซ้ำรอย ครั้นจะขอร้องให้องค์เหนือหัวไว้ชีวิตก็ไร้ประโยชน์ฉินเหมินกัดฟันกรอด “แล้วพระองค์จะต้องเสียพระทัย...”เนื่องจากผู้คนในท้องพระโรงต่างปิดปากเงียบไม่พูดไม่จา เสียงอันแผ่วเบาของฉิ

บัดนี้ขั้วอำนาจระหว่างองค์รัชทายาทกับองค์ชายสี่ได้เสียสมดุลไปแล้ว เดิมทีคิดว่าจะให้คนจากสกุลลี่แต่งเป็นชายาของซุนจื่อหมิงเพื่อดึงลี่ชิวหม่าให้เปลี่ยนฝ่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากลี่หยวนตั้งครรภ์ทว่าตัวหมากที่ทรงหวังจะใช้หลังจากนี้กลับเคลื่อนไหวอย่างที่ไม่ทรงคาดคิดมาก่อนเสียได้ “ลี่หยวน” ชายวัยกลางคนกัดฟันกรอด “เจ้ารู้ความผิดของตนเองหรือไม่!” เสียงตวาดดังลั่นสะท้อนกึกก้องภายในห้องเล็กที่มีเพียงพญามังกรกับเด็กสาววัยสิบสี่ ลี่หยวนพยายามควบคุมน้ำเสียงมิให้สั่น “ฝ่าบาท หม่อมฉันเป็นเพียงคนส่งสารแทนฮูหยินฟาง หากก็รู้ดีว่าตนมิใช่ว่าไร้ควมผิด ทว่าเบื้องบนมีตา ขอฝ่าบาททรงเมตตาหม่อมฉันที่บังอาจทำเรื่องดังกล่าวเพื่อช่วยเหลือครอบครัวที่ตนเองรักด้วยเถิด” ผู้ฟังสีหน้าอึมครึมเป็นอย่างยิ่ง นางมีข้ออ้างอันใดกันแน่ “ช่วยเหลือครอบครัวอันใดของเจ้า!” “ทะ...ทูลฝ่าบาท... หม่อมฉัน มิกล้าเพคะ” เด็กสาวโขกศีรษะลงพื้น “ฮึ! เจ้ากล้าบุกเข้ามาในท้องพระโรงแล้วใช้ป้ายหยกพระราชทานขอละเว้นชีวิตนักโทษประหาร...” ซุนฉืออิ่นยิ้มเหี้ยม เจ้

หากเปรียบฮ่องเต้ดุจพญามังกรอันสูงส่งและดุร้าย บุรุษตรงหน้านางยามนี้ก็คงเป็นยอดอสรพิษที่พร้อมจะรัดนางให้กระดูกแหลกเหลวอย่างปราศจากความลังเล“โอ้ย!” ลี่หยวนส่งเสียงร้องเมื่อมือของตนถูกอีกฝ่ายคว้าหมับอย่างไม่ออมแรง “เจ้าเห็นตัวเองเป็นอมตะหรืออย่างไร” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเข้มลอดไรฟัน นัยน์ตาคมกริบราวกับมีเปลวเพลิงลุกโหมอยู่ภายใน “เรื่องใหญ่เช่นนี้ ไยจึงไม่ปรึกษาข้าก่อน!” ตงฟางฉีโกรธมากจนแทบจะบีบแขนนางให้แหลกคามือ ลี่หยวนไม่โทษเขา นางรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้มีความเสี่ยงอย่างใหญ่หลวง แต่นางเลือกแล้ว... เลือกที่จะใช้วิธีนี้เสี่ยงตายเพื่อพาตนเองออกจากวังวนแห่งความวุ่นวาย “ทรงเป็นอาจารย์กำมะลอของหม่อมฉัน” เด็กสาวหันไปส่งยิ้มอ่อนหวาน “แต่มิใช่เจ้าชีวิตเพคะ” ลี่หยวนไม่ได้ตั้งใจให้เสียงของตนเองฟังดูเย็นชาห่างเหิน แต่มันก็เป็นเช่นนั้นไปแล้ว“เจ้าชีวิตของหม่อมฉันและท่านอ๋องน้อย ล้วนเป็นขององค์ฮ่องเต้ ท่านอ๋องน้อยเคยตรัสกับหม่อมฉันเช่นนั้นมิใช่หรือ” “เจ้า...” “หม่อมฉันทราบดีว่าท่า

เดิมทีก็รู้อยู่แล้วว่าตงฟางฉีมีเสน่ห์ที่ร้ายกาจ แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่ชายหนุ่มจะดึงมันออกมาใช้อย่างเต็มที่ แม้ข้างในนางจะเป็นสตรีวัยสามสิบห้า ทว่าสวรรค์ช่างโหดเหี้ยม ส่งบุรุษผู้ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่อันตรายที่สุดมาใกล้ชิดนางแบบนี้ หรือนี่จะเป็นด่านทดสอบสุดท้าย... ก่อนที่นางจะได้รับอิสระกันแน่นะ “อาจเหมือนกับที่ท่านอ๋องน้อยเคยตรัส” ลี่หยวนยิ้มอย่างยอมจำนน “ท่านอ๋องน้อยทรงเป็นคู่คิดที่ดี หากเป็นคู่หมาย... ก็คงเป็นคู่หมายที่เหมาะสม”“คู่คิดที่ดี คู่หมายที่เหมาะสม? ” ชายหนุ่มกำลังยิ้ม ทว่าช่างเป็นรอยยิ้มที่ขื่นขมยิ่งนัก “ลี่หยวน เจ้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นหรอก” “ท่าน...” “คำพูดก็แค่ลมปาก การกระทำต่างหากที่สะท้อนความคิด หากเจ้าหมายความดังที่พูดจริง เจ้าจะไม่มีทางตัดสินใจทำเรื่องเช่นนี้” ตงฟางฉีใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่พันกันของนางอย่างเบามือ “เจ้าตัดสินใจแบกรับความผิดทั้งหมดและจากไปตามลำพัง ลี่หยวน... นั่นหมายความว่าหัวใจของเจ้าไม่เคยมีข้าอยู่เลย!”ผู้ฟังถึงกับจุกจนพูดอะไรไม่ออกตงฟางฉีไม่ได้โกรธที่นางเลือกทิ้งฐาน

เดิมทีนางไม่ได้คิดบังคับให้ชิงช่ายไปกับตน แต่ในเมื่อเป็นความสมัครใจของสาวใช้คนสนิท นางก็ไม่คิดขัดขืนอย่างไรเสีย สองหัวก็ย่อมดีกว่าหัวเดียว“ได้ ชิงช่าย ข้าตกลงให้เจ้าเดินไปทางพร้อมกับข้า”คำอนุญาตจากลี่หยวนเรียกรอยยิ้มดีใจจากผู้ฟังได้เป็นอย่างดี “คุณหนูเจ้าคะ ขอบ...!”“แต่มีข้อแม้” อดีตคุณหนูสกุลลี่เปรยขึ้นมา ส่งผลให้ชิงช่ายรีบปิดปากเงียบเพื่อรอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดอย่างตั้งใจ “ข้อแรก ห้ามเจ้าเรียกข้าว่า ‘คุณหนู’ ” นางต้องการไปเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยทิ้งฐานะเดิมให้หมดเพื่อตัดปัญหา “แล้วข้าน้อยต้องเรียกท่านว่าอะไรเจ้าคะ” ลี่หยวนใช้นิ้วแตะริมฝีปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งค่อยเอ่ยปาก “นายหญิง” นางพึมพำ “ไม่ก็คำว่า ‘ลูกพี่’ ก็ได้” “ละ...ลูกพี่? ” ชิงช่ายมีสีหน้าอึกอักอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้เลยว่าเด็กสาวไปเรียนรู้สรรพนามที่ใช้สำหรับชาวยุทธ์นี้มาจากไหน แต่ที่แน่ๆ นางจะไม่ยอมเรียกคุณหนูผู้งดงามเป็นจอมยุทธ์โดยเด็ดขาด! “นายหญิง” ลี่หยวนหัวเราะพลางยืดอกนิดๆ มีคนเรียกนางเช่นนี้สร้างความรู้สึกฮึกเห