All Chapters of ในโลกใหม่ ข้าคือผู้ช่วยวายร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

ว่าแล้วก็พยายายามเค้นเอาความทรงจำจากการระลึกชาติออกมา หวังจะหาวิธีเอาตัวรอดให้ตนเองที่ดันมาเกิดในนิยายที่อ่านจบไปแล้วบ้ารึเปล่า! เนื้อในของนางในยามนี้ไม่ใช่เด็กน้อยอายุสิบสี่ แต่เป็นสาวใหญ่อายุสามสิบห้าแล้วนะ เรื่องอะไรจะปล่อยให้ตัวเองต้องมาตายเพราะผู้ชายคนเดียว นางต้องมีชีวิตที่หยัดยืนได้ด้วยลำแข็งของตนเองอย่างมั่นคงต่างหาก!ช่างพระเอก ช่างนางเอกไป!นางต้องรอด ปลอดภัยและมีชีวิตที่แสนสุขสบายในชาตินี้ให้จงได้!ดวงตาสีน้ำหมึกของลี่หยวนฉายแววมุ่งมั่นจริงจัง ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสมอบความทรงจำเก่าให้แก่นาง นางก็จะหาวิธีหลบเลี่ยงเหตุการณ์แย่ๆ ในเรื่อง กลับร้ายให้กลายเป็นดีเพื่อไม่ให้ตนเองต้องไปพัวพันกับเรื่องเส็งเคร็งพรรคนั้นอีก!เป้าหมายนี้แหละดี... ดีที่สุดแล้ว!บุตรีบุญธรรมของท่านเสนาบดีหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ใบหน้าที่เชิดขึ้นน้อยๆ ด้วยความมั่นใจ ส่งผลให้รัศมีโดดเด่นน่าจับตา กลิ่นอายดูสงบนิ่งและลึกลับนั้น ทำเอาชิงช่ายซึ่งรับใช้อย่างใกล้ชิดมาเนิ่นนานถึงกับกะพริบตาปริบๆ“คุณหนูเจ้าคะ ท่านตื่นเต้นที่วันนี้ ‘ท่านผู้นั้น’ จะมาร่วมงานอวยพรวันเกิดของท่านใช่หรือไม่”บ่าวผู้โง่งมผู้ยังคิดว่านา

องค์ชายสี่แห่งราชวงศ์ซุนยกมือไพล่หลัง หมุนกายเดินจากไป“น้อมส่งองค์ชายสี่” ลี่หยวนทำความเคารพอย่างชดช้อยตามที่ได้รับการฝึกฝน อบรมกิริยามารยาทของคุณหนูตระกูลผู้ดีมาอย่างดี“คุณหนู องค์ชายสี่ทรงตรัสชมเชยอาภรณ์ที่คุณหนูสั่งตัดเพื่อให้ทันงานเลี้ยงด้วยเจ้าค่ะ” ชิงช่ายซึ่งยืนเยื้องอยู่ด้านหลังมีสีหน้าปลาบปลื้มยินดี คุณหนูของนางปักใจรักมั่นใจตัวองค์ชายสี่มาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เดาว่าป่านนี้คงดีใจจนใบหน้าแดงก่ำดุจลูกท้อไปแล้วกระมังสาวใช้คนสนิทคิดพลางยกมือขึ้นมาปิดแก้มที่ร้อนผ่าวของตน รู้สึกขัดเขินและปลื้มปริ่มแทนนาย หากนึกไม่ถึงว่าทันทีที่ร่างสูงโปร่งของซุนโม่เฉินจากไป ใบหน้าของลี่หยวนที่เบนกลับมาทำเอานางถึงกับสะดุ้ง“คะ...คุณหนู”สีหน้าของคุณหนูเรียบเฉย หากแววตากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์หึ! อาภรณ์สีโปรดของเจ้าวายร้ายผู้นั้นรึ!ซุนโม่เฉิน ข้าไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือ ที่ท่านเพียงแค่ใช้คำหวานไม่กี่คำก็สามารถชี้เป็นชี้ตายข้าได้!“ชิงช่าย”น้ำเสียงเรียบเย็นของลี่หยวนไม่ให้ความรู้สึกเหมือนสตรีวัยสิบสี่เลยสักนิดชิงช่ายก้มหน้า ตัวสั่นเทา “จะ...เจ้าคะ”ลี่หยวนเดินจ้ำอ้าวผ่านหน้าสาวใช้ส่วนตัวไปย

คำถามต่อมาจากเด็กสาวทำเอาชายวัยสามสิบสี่สิบทั้งสองถึงกับตาโต สตรีในห้องหอเอ่ยถามเยี่ยงนี้มันเหมาะสมแล้วหรือ!? สำหรับฟางอวี้ซึ่งเป็นทหารคงไม่ถือสาเรื่องนี้เท่าไร แต่กับลี่ชิวหม่าซึ่งมองว่าบุตรสาวบุญธรรมนั้นวางตัวดีงามมาโดยตลอดถึงกับกลอกตาวนไปมา ทว่าที่ลี่หยวนถามเช่นนี้นั้นมีเหตุผล หากอยู่เมืองหลวงคงไม่วายถูกดึงเข้าพัวพันกับขั้วอำนาจการเมือง ในนิยายก็มักจะบรรยายถึงแต่เหตุการณ์ในเมืองหลวง ด้วยเหตุนี้นางจึงอดคิดไม่ได้ว่า หากย้ายไปอยู่ที่ชายแดนคงเข้าที ไม่แน่ว่าเหตุการณ์เลวร้ายต่างๆ อาจยุติลงและนางไม่ต้องเผชิญกับพวกมันอีก แต่หากไปตัวเปล่าคงลำบากน่าดู... เรื่องนี้คงต้องไตร่ตรองดูอีกสักหน่อย ดูเหมือนว่าการหลอกถามข้อมูลของลี่หยวนจะไม่ค่อยราบรื่นเท่าที่ควร เมื่อบิดาของนางส่งเสียงขึ้นมา “องค์รัชทายาท องค์ชายสี่”เด็กสาวสูดหายใจเข้าลึก ย้ำกับตนเองให้ทำตัวเป็นธรรมชาติเหมือนกับเด็กสาวอายุสิบสี่ให้มากที่สุด“ถวายบังคมเพคะ องค์รัชทายาท องค์ชายสี่”ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องตลกร้ายหรืออย่างไร ในนิยายเรื่องนี้ความหล่อเห

“ท่านหมอ อาการของหยวนเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง”เสียงเข้มจากท่านเสนาบดี ส่งผลให้ผู้ที่แสร้งหลับอยู่บนเตียงหันหน้าเล็กน้อย เป็นเพราะนางนอนนิ่งอยู่ท่าเดิมมานานจึงรู้สึกเมื่อย นับว่ายังดีที่ชิงช่ายส่งเสียงกระแอมไอทางด้านหลังช่วยเตือนสติ ลี่หยวนจึงยับยั้งช่างใจไว้ได้“เรียนท่านเสนาบดี อวัยวะภายในและลมปราณของคุณหนูปกติดี” น้ำเสียงของหมอชราเปี่ยมไปด้วยความคับข้องใจอย่างยิ่ง“จะปกติได้อย่างไร! นางกระอักโลหิตและสลบไป จนป่านนี้ก็ยังไม่ฟื้น!”คราวนี้เป็นน้ำเสียงร้อนใจจากสตรีวัยสามสิบปลายๆ ลี่หยวนเองก็คุ้นชินกับมันเป็นอย่างดี เพราะมันคือเสียงของฮูหยินใหญ่ปกติฮูหยินใหญ่หรือท่านแม่บุญธรรมของนางมักจะเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนเนื่องด้วยสุขภาพที่อ่อนแอ เห็นทีเรื่องที่นางกระอักเลือดระหว่างดีดพิณในงานเลี้ยงคงแพร่สะพัดไปไกลมากทีเดียวท่านหมอซึ่งยืนอยู่ข้างเตียงเครียดมากกว่าเดิม เขามั่นใจว่าตนตรวจทานดูดีแล้วแต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ ร่างกายของลี่หยวนไม่มีอาการบอบช้ำภายใน ชีพจรเต้นสม่ำเสมอ อาจจะมีความคิดสับสนจนลมปราณไหล

3หมอปีศาจปรากฎกายสามวันที่ผ่านมา หากมองผิวเผินก็เหมือนชีวิตของลี่หยวนจะสงบสุขขึ้นกว่าเดิมหน่อยทว่าเด็กสาวก็หาได้ใช้ชีวิตสบายๆ อยู่ในห้องหออย่างปรกติสุขไม่...ร่างอันอ่อนแรงกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง สีหน้าเบื่อหน่ายแต่แววตาคู่สวยเปี่ยมไปด้วยความตั้งมั่นจริงจัง“คุณหนูเจ้าคะ”มือชิงช่ายนวดคลึงขาของลี่หยวน อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองมาด้วยความสงสาร “ประเดี๋ยวข้าน้อยจะแอบเอาอาหารมาให้ท่านอีก ดีไหมเจ้าคะ”สามวันมานี้ ลี่หยวนเอาแต่ดื่มน้ำชาและกินผักต้มหนึ่งถ้วยเพื่อให้บทบาทล้มป่วยสมจริงมากที่สุดทรวดทรงอรชรเตรียมเข้าสู่วัยสาวที่ผ่ายผอมลงบาดหัวใจข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์อย่างยิ่งยวด แต่เพื่อให้ความรักของคุณหนูสมหวัง นางก็จะอดทนเท่ากับที่คุณหนูของนางอดทนในหัวของชิงช่ายคิดเลยเถิดไปไกล กระทั่งหลี่หยวนกระแอมขึ้นมา“เจ้าอย่าเสียงดังไป แผนการทุกอย่างต้องอาศัยความอดทน หรือใจคอเจ้าอยากส่งข้าไปอยู่ในดงเสือ?”“แต่ว่าคุณหนู... หากท่านแต่งงานเป็นพระชายาขององค์ชายสี่ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเข้าไปพัวพันกับวังหลวงอยู่ดีมิใช่หรือเจ้าคะ”ลี่หยวนนิ่งไป ครุ่นคิดถึงฉากในนิยายที่นางเคยอ่านในชาติก่อน ขนาดตัวละครตัวนี้ไม่ได้