《เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

เช้าวันต่อมา สิตายืนอยู่หน้ากระจกนานกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะเธอไม่เคยแต่งตัวไปมหาลัย แต่เพราะวันนี้…มันไม่เหมือนเดิมเธอหยิบเสื้อขึ้นมาลองแล้วลองอีก เปลี่ยนทรงผม ทาลิปอ่อน ๆแล้วก็ลบออก สุดท้ายก็กลับมาธรรมดาเหมือนเดิม แต่หัวใจ…ไม่ธรรมดาเลย“เป็นบ้าอะไรของแกวะ” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆทั้งที่ก็แค่ไปเรียน ทั้งที่ก็แค่เจอ “เพื่อน แต่เพื่อนคนนั้น…ไม่เหมือนเดิมแล้วหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์นักศึกษาทยอยเดินเข้าออกกันคึกคัก เสียงคุย เสียงหัวเราะปนกันไปทั่ว สิตาเดินเข้ามาช้า ๆ สายตากวาดมองไปโดยไม่รู้ตัวก่อนจะหยุดเขายืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ คีตะพิงเสา มือหนึ่งกดโทรศัพท์ อีกมือยัดกระเป๋ากางเกง ท่าทางสบาย ๆ เหมือนคนที่ “ไม่ได้ตั้งใจรอใคร” แต่เขากลับอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่เธอยังมาไม่ถึง หัวใจสิตาเต้นแรงขึ้นทันที“มาช้า” เสียงเขาดังขึ้นโดยไม่เงยหน้าด้วยซ้ำ“นายก็ยังไม่ไปเรียนเหมือนกัน” เธอเถียงกลับ ทั้งที่เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขาแล้วคีตะเงยหน้าขึ้นมามอง สายตาคมกวาดมองเธอแวบหนึ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า สั้นมาก แต่พอให้เธอรู้ตัว“แต่งตัวแปลก ๆ”“ตรงไหน”“ดูตั้งใจ”คำตอบนั้นทำให้สิตาชะงักไปนิดหนึ่ง เขาดูออก ทั้งที่เธ

เสียงฝนตกกระทบพื้นคอนกรีตหน้าตึกคณะดังสม่ำเสมอ บ่ายวันนั้นท้องฟ้าครึ้มตั้งแต่เช้า และสุดท้ายก็เทลงมาจริง ๆ ตอนเลิกเรียนพอดี นักศึกษาหลายคนกรูกันไปยืนหลบฝนใต้ชายคา เสียงบ่นดังระงมไปหมดสิตายืนอยู่ตรงบันได มือกอดกระเป๋าแน่นเล็กน้อย เธอไม่ได้พกร่ม และดูเหมือน…จะไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว“ไม่มีร่ม?”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้าง ๆ สิตาหันไปมองทันที คีตะยืนอยู่ใกล้เกินไปอีกแล้ว“ไม่มี” เธอตอบ“อือ”เขาพยักหน้าเหมือนรับรู้ธรรมดา ก่อนจะยืนเงียบไป ไม่ขยับ ไม่ไปไหนเหมือนกำลังรอ“แล้วนายล่ะ” สิตาถามคีตะยกคางขึ้นนิด ๆในมือเขามีร่มสีดำพับอยู่“มี”“แล้วไม่กลับ?”“ก็รออยู่”“รออะไร”เขาหันมามองเธอ สายตานิ่ง…แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่“แกไง”หัวใจสิตาสะดุด“รอฉันทำไม”“ก็ไม่อยากให้เปียก”คำตอบสั้น ๆแต่แรงพอจะทำให้ใจเธอสั่น“แล้วถ้าฉันไม่กลับล่ะ”“ก็รอ”“นานแค่ไหน”คีตะยักไหล่“เท่าที่ต้องรอ”คำพูดแบบนี้อีกแล้ว เหมือนจะมีใจแต่ก็ไม่เคยพูดว่ามี สิตามองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเบา ๆ“นายชอบทำแบบนี้ตลอดเลยนะ”“แบบไหน”“ทำเหมือนฉันสำคัญ”คีตะไม่ตอบทันที เขาแค่มองเธอนิ่ง แล้วก็ยกมือขึ้นมากางร่ม“ไปเถอะ”ตัดบท

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นตั้งแต่เช้าสิตายังไม่ทันลืมตาดี มือก็คลำหาโทรศัพท์ทันทีหน้าจอสว่างขึ้นKita: ตื่นยังเธอนิ่งไปหนึ่งจังหวะก่อนจะมองเวลา06:32เช้าเกินไปปกติคีตะไม่เคยทักก่อนขนาดนี้ยกเว้นเมื่อคืนเธอกับเขา…เกือบเกินเพื่อนสิตากัดปากเบา ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบSita: ตื่นแล้วมีอะไรอ่านทันทีเหมือนรออยู่Kita: ไปมหาลัยยังเธอขมวดคิ้วSita: ยังเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนข้อความจะเด้งขึ้นมาKita: รอสั้นแต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันทีหน้าตึกคณะคีตะยืนอยู่ที่เดิมเหมือนทุกวันแต่วันนี้เขาไม่ได้ดูเฉย ๆเขามองมองเธอตั้งแต่ยังเดินมาไม่ถึงสายตานิ่งจริงจังและ…เหมือนกำลังเช็คอะไรบางอย่าง“มาช้า”เขาพูดแต่ไม่ได้กวนเหมือนเดิม“เพิ่งหกโมงครึ่งเอง”“ฉันมานานแล้ว”“รู้แล้ว” เธอยิ้มบาง ๆ “ก็เห็นว่ารอ”คีตะชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะเบนสายตาหนี“ก็แค่ตื่นเร็ว”โกหกชัดมากแต่สิตาไม่แย้งระหว่างเดินขึ้นตึกเงียบเงียบผิดปกติไม่มีบทสนทนาเล่น ๆไม่มีคำกวน ๆเหมือนเมื่อคืนมันยังค้างอยู่“สิตา”“หือ”“เมื่อวาน…”เขาพูดแล้วหยุดเหมือนคิดว่าจะพูดต่อดีไหมสิตาหันไปมอง“อะไร”คีตะนิ่งก่อนจะส่ายหน้า“ไม่มีอะไ

เช้าวันถัดมาอากาศเย็นกว่าปกติเล็กน้อย แสงแดดยามเช้าส่องผ่านตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นเส้นบาง ๆ ทอดยาวลงบนพื้นปูน เสียงนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาเบาบางกว่าวันอื่น เหมือนทุกอย่างยังไม่ตื่นเต็มที่แต่สำหรับสิตา เธอตื่นแล้ว ตื่นจากอะไรบางอย่างที่เคยยึดไว้แน่นวันนี้เธอเดินเข้าคณะโดยไม่มองหาใครไม่มีการชะลอฝีเท้า ไม่มีการเหลือบสายตาไปที่เสาเดิม ไม่มีความคาดหวังว่า “เขาจะอยู่ตรงนั้น”และมันก็จริงตรงนั้นว่างเปล่าว่าง…เหมือนกับที่เธอกำลังพยายามทำให้ใจตัวเองเป็นในห้องเรียน สิตาเลือกนั่งแถวหน้า ที่ที่เธอไม่เคยนั่งกระดานอยู่ใกล้ เสียงอาจารย์ชัด และไม่มีพื้นที่ให้สายตาหันไปหาใครเธอเปิดสมุดตั้งใจจดตัวหนังสือเรียงเป็นระเบียบเหมือนพยายามจัดระเบียบความรู้สึกตัวเองไปพร้อมกันเสียงเก้าอี้ถูกดึงดังขึ้นด้านหลังเธอรู้ว่าเป็นใครแต่ไม่หันไม่แม้แต่จะชะงักคีตะเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะหยุดมองเธออยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังรอให้เธอหันไปแต่เธอไม่หันสุดท้ายเขานั่งลง ไม่ใช่ข้าง ๆแต่เป็นโต๊ะถัดไป ระยะห่างที่ไม่เคยมีมาก่อนทั้งคาบไม่มีคำพูดไม่มีการสะกิด ไม่มีเสียงกระซิบมีเพียงความเงียบที่ค่อย ๆ ขยายตัว

บ่ายวันพุธท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาอ่อน แสงแดดจางจนแทบไม่รู้สึกถึงความอบอุ่น ลมพัดผ่านลานคณะเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศดูนิ่งกว่าปกติเหมือนทุกอย่างกำลังรออะไรบางอย่างและบางทีมันอาจกำลังจะเกิดขึ้นในห้องเรียน เสียงอาจารย์ดังต่อเนื่องเป็นจังหวะเรียบ ตัวอักษรบนกระดานถูกเขียนเพิ่มทีละบรรทัดแต่สิตาไม่ได้ยิน เธอนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจับอยู่ที่สมุดแต่ไม่ได้อ่านเหมือนความคิดกำลังลอยไปไกลไกลจากตรงนี้ ไกลจากใครบางคน“สิตา”เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นข้าง ๆเธอไม่หันรู้ว่าเป็นใคร“มีอะไร”น้ำเสียงเรียบ ไม่มีความอ่อนเหมือนเดิมคีตะเงียบไปเล็กน้อยเหมือนยังไม่ชินกับน้ำเสียงแบบนี้“เย็นนี้ว่างไหม”คำถามนั้นธรรมดาแต่สำหรับเขามันไม่ธรรมดาเลยสิตาชะงักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนตอบ“ไม่ว่าง”“ไปไหน”“มีนัด”เงียบคำว่า “มีนัด”เบาแต่หนักพอจะกดอะไรบางอย่างในอกเขา“กับมัน?”คำถามนั้นหลุดออกมาเร็วเกินไปแรงเกินไปและชัดเกินไปสิตาหันไปมองทันทีสายตาเย็นลง“นายเรียกเขาว่า ‘มัน’ เหรอ”คีตะนิ่งเหมือนเพิ่งรู้ตัวแต่ก็ไม่ถอย“แล้วมันชื่ออะไร”“อาร์ม”เธอตอบชัดเหมือนจงใจให้เขาจำเย็นวันนั้นฝนตก เม็ดฝน