เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน

เสียงโหวกเหวกของนักศึกษาปีหนึ่งดังไปทั่วลานกิจกรรมหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ แดดเช้าสาดลงมาบนพื้นปูนจนแสบตา แต่ไม่มีใครสนใจเท่าเสียงรุ่นพี่ที่กำลังตะโกนจัดแถว

สิตา ยืนอยู่กลางฝูงคน มือกำสายกระเป๋าแน่นเล็กน้อย สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดลงที่ใครบางคนโดยอัตโนมัติ

คีตะ เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก เสื้อยืดสีขาวธรรมดา กางเกงยีนส์ซีด ๆ แต่กลับดูเด่นกว่าคนอื่นอย่างน่าหงุดหงิด ผมสีดำถูกเซตลวก ๆ เหมือนคนที่ไม่ตั้งใจหล่อ แต่ดันหล่อเอง และที่สำคัญ...เขาคือคนที่เธอแอบรักมาตั้งแต่ ม.ปลาย

เพื่อนห้องเดียวกัน

ทุกอย่างมันควรจะ “ชิน”แต่ไม่เคยชินเลยสักครั้ง

“ยังมองอยู่เหรอ”เสียงแซวจากข้าง ๆ ทำให้สิตาสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองฝนที่ยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนจับได้คาหนังคาเขา

“มองอะไร” เธอทำหน้านิ่ง

ฝนยกคางไปทางคีตะ “คนที่แกมองจนตาจะหลุดออกไปแล้วนั่นแหละ”

“เวอร์”

“ไม่เวอร์ แกมองตั้งแต่ตอนเข้าแถวแล้ว”

สิตาเบือนหน้าหนี “ก็ยืนอยู่ตรงนั้น จะไม่ให้มองได้ไง”

“อ๋อ มองแบบนี้เรียกว่าปกติสินะ” ฝนยิ้ม “แล้วที่แกเลือกเรียนโยธาเหมือนเขานี่ก็บังเอิญด้วยใช่ไหม”

สิตาเงียบไปนิดหนึ่ง

คำว่าบังเอิญมันฟังดูง่ายดี

ง่ายกว่าการยอมรับว่าเธอ “ตั้งใจ”

“ก็อยากเรียนเหมือนกัน” เธอตอบเลี่ยง ๆ

“อือ อยากเรียน...หรืออยากอยู่กับเขา”

“ฝน”

“โอเค ๆ ไม่แซวแล้ว” อีกฝ่ายยกมือยอมแพ้ แต่ก็ยังทิ้งท้าย “แต่แกบอกเองนะว่าจะเริ่มจีบจริงตอนเข้ามหาลัย”

สิตาเม้มปากเล็กน้อย ใช่ เธอเคยพูดแบบนั้น เพราะที่ผ่านมา เธอแค่แอบรักอยู่เงียบ ๆ ไม่เคยข้ามเส้นคำว่า “เพื่อน” แต่ตอนนี้…เธอไม่อยากอยู่แค่ตรงนั้นแล้ว

“นักศึกษาปีหนึ่ง! แยกตามสาขา!”

เสียงรุ่นพี่ดังขึ้นทำให้ทุกคนเริ่มขยับตัว สิตากำลังจะก้าวเดินตามคนอื่น แต่ยังไม่ทันระวังตัวก็ชนเข้ากับใครบางคนเต็มแรง

“โอ๊ย”

“เดินไม่ดูทางอีกแล้ว” น้ำเสียงคุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว สิตาเงยหน้าขึ้นทันที แล้วก็ต้องสบตากับคีตะตรง ๆ ระยะใกล้เกินไปจนเธอเผลอหยุดหายใจไปหนึ่งจังหวะ

“นายยืนขวางเองต่างหาก” เธอรีบเถียงกลบความเขิน

“โทษคนอื่นเก่งเหมือนเดิม”

“แล้วนายไม่ขวางจริงเหรอ”

“ไม่”

“งั้นฉันก็ไม่ผิด”คีตะมองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปากแบบกวน ๆ

“ดื้อ”

“นายก็ปากหมา”

“ก็เถียงไม่แพ้กันนี่”บทสนทนาสั้น ๆ แต่คุ้นเคยเหมือนเดิมทุกอย่าง เหมือนตอนมัธยม เหมือนตอนที่ยังเป็น “แค่เพื่อน”

“ไปทางนี้” คีตะพยักหน้าไปอีกฝั่ง ก่อนเดินนำไปเฉย ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติที่เธอจะต้องเดินตาม และสิตาก็เดินตามจริง เหมือนที่ผ่านมา

กิจกรรมรับน้องดำเนินไปอย่างวุ่นวาย เสียงเชียร์ เสียงหัวเราะ และเสียงบ่นปนกันไปหมด สิตาพยายามตั้งใจฟังรุ่นพี่ แต่สายตาก็ยังเผลอหันไปหาคนเดิมเป็นระยะ จนกระทั่ง...

“น้ำ”

เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหูพร้อมมือที่ยื่นมาทางเธอโดยไม่ต้องมอง

สิตาชะงักไปเล็กน้อย “อะไร”

“ขวดน้ำไง ถืออยู่ไม่ใช่เหรอ”

เธอก้มมองขวดน้ำในมือแล้วเลิกคิ้ว “นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ตรงนี้”

คีตะยังไม่หันมา “ก็แกยืนอยู่ตรงนี้ตลอด”คำตอบง่าย ๆ แต่ทำให้ใจเธอสะดุด เขาสังเกตเธอด้วยเหรอ สิตายื่นขวดน้ำให้เขาเงียบ ๆ คีตะรับไปเปิดดื่ม ก่อนพูดลอย ๆ

“กลิ่นน้ำหอมเดิม”

เธอแทบสำลักลมหายใจ “อะไรนะ”

“กลิ่นที่แกใช้ตอน ม.6 ไง ยังไม่เปลี่ยน”

สิตานิ่งไป เขาจำได้ แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ เขาก็ยังจำได้ หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

“จำเก่งจัง” เธอพยายามพูดให้ดูปกติ

“เรื่องแค่นี้เอง”

สำหรับเขาอาจจะใช่ แต่สำหรับเธอ…มันไม่เคยเล็กเลย

ช่วงพัก สิตานั่งลงใต้ร่มไม้ใหญ่ ขณะที่คีตะนั่งข้าง ๆ แบบไม่รู้ตั้งใจหรือบังเอิญ ระยะห่างใกล้พอให้เธอรู้สึกถึงไออุ่นจากตัวเขา ใกล้เกินไปสำหรับคำว่าเพื่อน แต่ก็ยังไม่ใช่อย่างอื่น

“สิตา”

“หือ?”

“แกเลือกโยธาจริงดิ”

“อือ”

“นึกว่าแกจะไปสายอื่น”

“ทำไม”

“ก็แกไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้นี่”

สิตามองหน้าเขานิ่ง ๆ ก่อนตอบเรียบ ๆ “แล้วนายคิดว่าฉันควรชอบอะไร”

“ไม่รู้สิ แต่อย่างน้อยไม่ใช่แบบเดียวกับฉัน”

คำว่า “แบบเดียวกับฉัน” ทำให้เธอเงียบไป

เธอเลือกเหมือนเขา มันแปลว่าอะไรสำหรับเขา

“คิดไปเองนะ” เธอพูดกลบ

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย”

“แต่นายคิด”

คีตะหัวเราะเบา ๆ “งั้นถ้าคิดว่าแกตามฉันมา...ผิดไหม”

หัวใจสิตากระตุกแรง เขาพูดตรงเกินไป

“มั่นใจตัวเองเกินไปแล้ว” เธอพยายามทำเสียงนิ่ง

“งั้นก็ดี”

“ดีตรงไหน”

“อย่างน้อยแกก็ยังเถียงฉันเหมือนเดิม” เขาตอบแบบไม่จริงจัง แต่สายตากลับมองเธอนานกว่าปกติ แล้วอยู่ ๆ เขาก็เอื้อมมือมาจับคางเธอเบา ๆ สิตาชะงักทันที

“มีอะไรติดหน้า” เสียงเขาอยู่ใกล้เกินไป ลมหายใจอุ่น ๆ กระทบแก้มเธอโดยตรง หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด

“เอาออกให้แล้ว” เขาปล่อยมือออกง่าย ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับสิตา..มันไม่ธรรมดาเลย

“นาย...” เธอพูดไม่ออก

คีตะเลิกคิ้วนิด ๆ “ทำหน้าแบบนั้นทำไม”

“นายไม่ต้องจับก็ได้”

“ก็เห็นมันติด”

“มันไม่จำเป็นต้อง—”

“หรือแกคิดอะไร”เขาย้อนกลับมาหน้าตาเฉย สิตาเงียบทันที ใช่ เธอคิด คิดไปไกลทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้ แต่เขาไม่เคยรับผิดชอบความรู้สึกนั้นเลย คีตะยิ้มมุมปากเล็กน้อย เหมือนพอใจกับปฏิกิริยาของเธอ แล้วก็พูดประโยคเดิมที่เขาชอบใช้มาตลอด

“เราเป็นเพื่อนกันนะ”ประโยคที่เหมือนกำแพง กั้นทุกอย่างไว้ชัดเจน ทั้งที่การกระทำของเขา…ไม่เคยชัดเจนเลย

คืนนั้น สิตานอนมองเพดานห้องตัวเองในความมืด มือยังจับโทรศัพท์แน่น ข้อความแชตล่าสุดยังเป็นชื่อเขา

คีตะ คนที่ทำเหมือนมีใจ แต่ก็พูดคำว่า “เพื่อน” ทุกครั้ง เธอรู้ดีว่ามันไม่ควรหวัง รู้ดีว่ามันเสี่ยง แต่พอคิดถึงช่วงเวลาตอนกลางวัน ตอนที่เขาอยู่ใกล้ ตอนที่เขาจำเรื่องเล็ก ๆ ของเธอได้ ตอนที่เขาสัมผัสเธอโดยไม่คิดอะไร หัวใจเธอก็ยังเลือกจะหวังอยู่ดี สิตาหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะยอมรับกับตัวเองเป็นครั้งแรกแบบจริงจัง

ครั้งนี้เธอจะไม่แอบรักอยู่เฉย ๆ อีกแล้ว ถ้าเขาจะเล่นกับใจ เธอก็จะลองเดินเข้าไปในเกมนั้นเอง ต่อให้สุดท้าย…คนที่เจ็บจะเป็นเธอก็ตาม