LOGINเช้าวันต่อมา สิตายืนอยู่หน้ากระจกนานกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะเธอไม่เคยแต่งตัวไปมหาลัย
แต่เพราะวันนี้…มันไม่เหมือนเดิมเธอหยิบเสื้อขึ้นมาลองแล้วลองอีก เปลี่ยนทรงผม ทาลิปอ่อน ๆแล้วก็ลบออก สุดท้ายก็กลับมาธรรมดาเหมือนเดิม แต่หัวใจ…ไม่ธรรมดาเลย
“เป็นบ้าอะไรของแกวะ” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
ทั้งที่ก็แค่ไปเรียน ทั้งที่ก็แค่เจอ “เพื่อน แต่เพื่อนคนนั้น…ไม่เหมือนเดิมแล้ว
หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์
นักศึกษาทยอยเดินเข้าออกกันคึกคัก เสียงคุย เสียงหัวเราะปนกันไปทั่ว สิตาเดินเข้ามาช้า ๆ สายตากวาดมองไปโดยไม่รู้ตัวก่อนจะหยุด
เขายืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ คีตะพิงเสา มือหนึ่งกดโทรศัพท์ อีกมือยัดกระเป๋ากางเกง ท่าทางสบาย ๆ เหมือนคนที่ “ไม่ได้ตั้งใจรอใคร” แต่เขากลับอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่เธอยังมาไม่ถึง หัวใจสิตาเต้นแรงขึ้นทันที
“มาช้า” เสียงเขาดังขึ้นโดยไม่เงยหน้าด้วยซ้ำ
“นายก็ยังไม่ไปเรียนเหมือนกัน” เธอเถียงกลับ ทั้งที่เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขาแล้ว
คีตะเงยหน้าขึ้นมามอง สายตาคมกวาดมองเธอแวบหนึ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า สั้นมาก แต่พอให้เธอรู้ตัว
“แต่งตัวแปลก ๆ”
“ตรงไหน”
“ดูตั้งใจ”
คำตอบนั้นทำให้สิตาชะงักไปนิดหนึ่ง เขาดูออก ทั้งที่เธอพยายามทำให้มันดูธรรมดาที่สุดแล้ว
“คิดไปเอง” เธอพูดเรียบ ๆ
“งั้นก็ดี”
อีกแล้ว
คำว่า “งั้นก็ดี” ของเขา
มันเหมือนเปิดโอกาส…แต่ก็ไม่เคยยืนยันอะไร
“ไปเถอะ เดี๋ยวสาย” คีตะดันหลังเธอเบา ๆ สิตาสะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสนั้น ทั้งที่มันแค่แตะนิดเดียว แต่ใจเธอกลับเต้นแรงขึ้นอีก
ในห้องเรียนเสียงอาจารย์อธิบายเนื้อหาวิชาพื้นฐานวิศวะดังต่อเนื่องบนกระดาน แต่สำหรับสิตา…มันแทบไม่เข้าหัวเลย เพราะคนที่นั่งข้าง ๆ คีตะ.. ใกล้เกินไป ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมเขา ใกล้จนข้อศอกแทบชนกัน
“ตั้งใจเรียนหน่อย”
เสียงเขากระซิบเบา ๆ ข้างหู
“ฉันตั้งใจอยู่”
“หน้าไม่ให้”
“นายก็เหมือนกัน”
คีตะยิ้มมุมปาก “ฉันไม่จำเป็นต้องตั้งใจขนาดนั้นก็ผ่าน”
“มั่นใจ”
“อือ”
“น่าหมั่นไส้”
“รู้ตัว”
บทสนทนาเบา ๆ ระหว่างเพื่อนแต่สำหรับสิตามันคือช่วงเวลาที่เธออยากหยุดเวลาไว้
พักเบรก นักศึกษาหลายคนลุกออกจากที่นั่งไปพัก สิตากำลังจะลุกตาม แต่เสียงคีตะก็ดังขึ้น
“ไปไหน”
“ไปซื้อกาแฟ”
“ไปด้วย”
“นายจะกิน?”
“ไม่”
“แล้วจะไปทำไม”เขามองเธอเหมือนคำถามนั้นโง่มาก
“ก็อยากไป”คำตอบง่าย ๆแต่ทำให้เธอเงียบไปทันที
หน้าร้านกาแฟในคณะ คิวยาวพอสมควร สิตายืนรอ ขณะที่คีตะยืนอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ แต่ถึงจะเงียบ…ก็ไม่เคยรู้สึกอึดอัด
“สิตา”
“หือ?”
“ช่วงนี้มีคนมาจีบแกไหม” คำถามนั้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว
เธอหันไปมองทันที “ถามทำไม”
“ก็ถาม”
“ไม่มี”
“อ๋อ”เขาพยักหน้าเหมือนรับรู้ธรรมดา แต่แค่แป๊บเดียวก็พูดต่อ
“ดีแล้ว”
สิตาขมวดคิ้ว “ดีตรงไหน”
“ไม่รู้สิ” เขายักไหล่ “แค่ไม่ชอบ”
“ไม่ชอบอะไร”
“ให้คนอื่นมายุ่งกับแก”
ประโยคนั้นทำให้เธอเงียบไป
หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที เขาหวงเหรอหรือแค่พูดเล่นอีกแล้ว
“แล้วนายมีสิทธิ์อะไร” เธอถามกลับเสียงนิ่ง
คีตะหันมามองตรง ๆ สายตานิ่ง…แต่ลึกเกินจะอ่านออก
“ไม่มี”
คำตอบสั้น ๆ
แต่ไม่รู้ทำไม
มันกลับทำให้เธอรู้สึกมากกว่าเดิม“งั้นก็อย่ามายุ่ง” เธอพูดกลบ
“ก็ไม่ได้ยุ่ง”
“เมื่อกี้เรียกว่าอะไร”
“แค่พูด”
“พูดก็ถือว่ายุ่ง”
คีตะหัวเราะเบา ๆ “งั้นก็จะพูดต่อ”
“น่ารำคาญ”
“ก็ทนเอา”
แล้วเขาก็ยืนใกล้เธอเหมือนเดิม ไม่ถอย ไม่เว้นระยะ เหมือนกำลังทดสอบอะไรบางอย่าง
ตอนกำลังจะจ่ายเงิน มือของสิตาเพิ่งหยิบกระเป๋าขึ้นมา แต่คีตะกลับยื่นเงินให้ก่อน
“เดี๋ยว—”
“ฉันเลี้ยง”
“ไม่ต้อง”
“ก็อยากเลี้ยง”
เธอขมวดคิ้ว “ทำไม”
คีตะมองหน้าเธอนิดหนึ่งก่อนตอบ
“ก็อยากทำ”
อีกแล้ว คำตอบแบบนี้ ไม่มีเหตุผล ไม่มีคำอธิบาย แต่ทำให้เธอคิดไปไกลทุกครั้ง
“เราเป็นเพื่อนกันนะ” เขาพูดต่อเหมือนเดิม
เหมือนเดิมจริง ๆ
ทุกครั้งที่เขาทำอะไรเกินเส้นเขาจะดึงมันกลับด้วยคำนี้เสมอ เพื่อน คำที่ทำให้เธอเจ็บที่สุด ทั้งที่ก็เป็นคำเดียวกับที่เธออยากได้มาตลอด
ระหว่างเดินกลับห้องสิตาเงียบไปนานจนคีตะหันมามอง
“เป็นอะไร”
“เปล่า”
“หน้าไม่เหมือนเปล่า”
“ก็แค่คิดอะไรนิดหน่อย”
“คิดอะไร”
สิตาหยุดเดิน
ก่อนหันไปมองเขาตรง ๆ
“นายชอบทำให้ฉันคิด”
คีตะเลิกคิ้วนิด ๆ “คิดอะไร”
“คิดไปเอง”
“แล้วคิดไหม”
คำถามนั้นทำให้เธอเงียบไป
แน่นอนว่าเธอคิด
คิดมาตลอด
แต่เขาจะรับผิดชอบมันไหมล่ะ
“ไม่รู้” เธอตอบเบา ๆ
คีตะมองเธออยู่สักพัก
ก่อนยิ้มมุมปาก
“งั้นก็ดี”
อีกแล้ว
คำนี้อีกแล้ว
สิตาหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเหนื่อย ๆ
“นายชอบพูดแบบนี้ตลอดเลยนะ”
“แบบไหน”
“เหมือนจะมีอะไร…แต่ก็ไม่มี”
คีตะไม่ตอบทันที
เขาแค่ยืนมองเธอ
นิ่ง
นานก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ
“แล้วแกอยากให้มีไหม”
หัวใจสิตาหยุดไปหนึ่งจังหวะ
คำถามนั้น
มันไม่ใช่คำถามเล่น ๆ แล้ว
เธอมองหน้าเขา
พยายามหาคำตอบในสายตานั้น
แต่สุดท้ายก็ไม่เจอ
เหมือนเดิม
ไม่เคยอ่านเขาออกเลยสักครั้ง
“เราเป็นเพื่อนกันนะ” เธอพูดออกไป
ครั้งนี้…เป็นเธอเองที่ใช้คำนี้
คีตะยิ้มบาง ๆ
เหมือนพอใจ
หรือไม่ก็…ไม่พอใจ
เธอเองก็แยกไม่ออก
คืนนั้นสิตานอนมองแชตของเขาซ้ำไปซ้ำมา
วันนี้เขามารอ เดินด้วย เลี้ยงกาแฟ พูดเหมือนหวง ถามเหมือนมีใจ แต่สุดท้าย ก็ยังเป็นคำเดิม เพื่อน เธอควรหยุด ควรพอ ควรถอย แต่ไม่รู้ทำไม ยิ่งเขาเป็นแบบนี้ เธอกลับยิ่งอยากเข้าไปใกล้
สิตาหลับตาลงช้า ๆก่อนจะยอมรับกับตัวเองอีกครั้ง ครั้งนี้เธอจะไม่ถอย ถ้าเขาจะเล่นกับใจ งั้นเธอจะลองเล่นกลับ ไม่ใช่ในฐานะเพื่อน แต่ในฐานะคนที่ “เลือกจะจีบเขาจริง ๆ”
แม้จะรู้ดีว่า...
คนที่แพ้
อาจเป็นเธอตั้งแต่เริ่มเกมแล้วก็ตามเสียงเพลงภายในร้านดังคลอไปกับเสียงพูดคุยของผู้คน โต๊ะหลายตัวเต็มไปด้วยนักศึกษาที่ออกมาสังสรรค์หลังจากผ่านสัปดาห์แห่งการเรียนและงานที่แทบไม่มีเวลาพัก แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนแก้วเครื่องดื่มบนโต๊ะ สิตานั่งอยู่ข้างแพรว มือหนึ่งถือแก้วน้ำผลไม้ อีกมือกำลังเลื่อนดูโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอไม่ได้ดื่มมากนัก วันนี้แค่อยากออกมานั่งเล่นกับเพื่อน อยากฟังเรื่องไร้สาระ อยากหัวเราะกับอะไรสักอย่างโดยไม่ต้องนึกถึงใคร “แก ยิ้มหน่อยสิ” แพรวสะกิดแขน “อะไร” “ตั้งแต่มาถึงนี่แกดูเหมือนคนมานั่งเฝ้าร้านมากกว่ามาเที่ยว“ สิตาหัวเราะเบา ๆ “ก็ฉันไม่ได้เป็นสายเที่ยวสักหน่อย” “รู้แล้วน่า แต่วันนี้แกควรจะสนุกบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก” “ฉันก็สนุกอยู่” “จ้ะ เชื่อก็ได้” แพรวกลอกตา ก่อนจะหันไปทักใครบางคนที่เดินเข้ามาใกล้โต๊ะ “พี่ธันวา! ทางนี้ค่ะ” ผู้ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม เขาเป็นรุ่นพี่วิศวะปีสี่ที่แพรวรู้จักจากกิจกรรมของคณะ ใบหน้าคมคายดูเป็นมิตร ท่าทางสบาย ๆ ไม่ได้วางตัวจนคนรอบข้างรู้สึกเกร็ง “รอนานไหม” “ไม่นานค่ะ นั่งเลยพี่” ธันวานั่งลงฝั่งตรงข
สิตามองเขานิ่ง หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บ แต่ความเจ็บตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันทำให้เธอไม่กล้าเชื่ออะไรง่าย ๆ อีกแล้ว“นายแค่สับสน”เธอพูดเบา ๆคีตะขมวดคิ้วทันที“เราไม่ได้สับสน”“งั้นคืออะไร”เธอถามกลับตรง ๆ“เพราะฉันกำลังจะหายไป เลยเริ่มรู้สึกขึ้นมาเหรอ”คำถามนั้นทำให้เขาพูดไม่ออกสิตาหัวเราะจาง ๆ ทั้งที่ตาเริ่มแดง“คีตะ…ฉันอยู่ข้างนายมาตลอดเลยนะ”“ตอนนายเสียใจเพราะมีน ฉันก็อยู่”“ตอนนายเมา ตอนนายอกหัก ตอนนายอยากอยู่คนเดียว ฉันก็ยังอยู่”เธอสูดหายใจลึก เหมือนพยายามประคองเสียงตัวเอง“แต่พอเป็นฉันบ้าง นายกลับไม่เคยเลือกฉันเลย”คีตะนิ่งทุกคำของเธอจริงจนเขาเถียงไม่ได้เพราะที่ผ่านมา เขารู้ว่าสิตาอยู่ตรงนั้นเสมอจนเคยชินเคยชินเกินไป…จนลืมคิดว่าสักวันเธออาจเดินออกไปจริง ๆ“เรา…”เขาอ้าปาก แต่คำพูดกลับติดอยู่ในคอครั้งแรกในชีวิตที่คีตะรู้สึกว่า ตัวเองโง่กับความรู้สึกขนาดนี้สิตาหลบตาเขา ก่อนพูดเบา ๆ“ฉันเหนื่อยแล้วจริง ๆ”คำว่าเหนื่อยของเธอ ไม่ได้ดังแต่มันเหมือนมีอะไรมาบีบอกเขาแรง ๆคีตะก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด“แล้วถ้าเราจะเริ่มเลือกเธอตอนนี้ล่ะ”สิตาชะงักสายตาเธอสั่นไหวทันทีแต่ยังไม่ทันตอบ เสียง
คืนนั้นคีตะแทบนอนไม่หลับ เขานอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง แอร์เย็นแต่ในอกกลับร้อนจนหงุดหงิด ทุกครั้งที่หลับตา ภาพเดิมก็ย้อนกลับมา สายตาของสิตาตอนพูดว่า“ไปหาเขาเถอะ”มันไม่ได้ประชด ไม่ได้งอน แต่มันเหมือนคนที่…ยอมแพ้แล้วจริง ๆ คีตะลุกขึ้นนั่ง เสยผมแรง ๆ ก่อนหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีแม้แต่ฝันดี แบบที่สิตาชอบส่งมาแทบทุกคืนเขาจ้องหน้าจออยู่พักใหญ่ ก่อนพิมพ์ไป“คุยกันหน่อย”ส่งแต่ปลายทางยังเงียบ แม่ง… เขาเอนหัวพิงกำแพง ถอนหายใจยาวอย่างคนจนมุมเช้าวันเสาร์สิตาตื่นสายกว่าปกติ เธอนอนมองเพดานห้องอยู่พักหนึ่งก่อนลุกไปอาบน้ำ วันนี้เธอตั้งใจจะออกไปข้างนอก ไปไหนก็ได้ขอแค่ไม่ต้องนั่งคิดถึงใครบางคนอยู่ในห้องเธอแต่งตัวเรียบง่าย เสื้อไหมพรมสีอ่อนกับกางเกงยีนส์ขายาว ก่อนหยิบกระเป๋าแล้วเดินลงจากหอแต่ทันทีที่ออกมาหน้าตึกเธอก็ชะงัก คีตะยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อยืดสีดำ กางเกงวอร์ม หน้าตาดูโทรมกว่าปกติ เหมือนคนไม่ได้นอน และทันทีที่เห็นเธอ เขาก็เดินเข้ามา“จะไปไหน”เสียงเขาแหบเล็กน้อย สิตานิ่งไปวูบหนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ“ไปข้างนอก”“กับใคร”คำถามนั้นทำให้เธอขมวดคิ้ว“จำเป็นต้องตอบเหรอ”คีตะเงี
เย็นวันนั้น ฝนตก ไม่ได้ตกหนัก แต่เม็ดฝนโปรยลงมาต่อเนื่องจนฟ้าดูหม่นไปทั้งมหาวิทยาลัย นักศึกษาหลายคนรีบวิ่งหลบเข้าตึก เสียงพูดคุยจอแจดังปะปนกับเสียงฝนกระทบพื้น คีตะยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าคณะ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือกำโทรศัพท์แน่น หน้าจอแชตของสิตายังค้างอยู่ ไม่มีข้อความใหม่ เขาพิมพ์ไปหลายครั้ง “ถึงหอรึยัง” “กินข้าวยัง” “เมื่อกี้เราไม่ได้หมายความแบบนั้น” แต่สุดท้ายก็ลบหมด เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ไม่ใช่สิตา เป็นมีน “คืนนี้ว่างไหม” คีตะมองข้อความนั้นนิ่ง ๆ ก่อนกดล็อกหน้าจอทันที “เหี้ยเอ๊ย…” เขาสบถเบา ๆ แล้วเสยผมแรงเหมือนหงุดหงิดตัวเอง ทั้งที่เมื่อก่อน…เขาเคยรอข้อความจากมีนตลอด แต่ตอนนี้ คนที่เงียบไปอีกคนต่างหากที่ทำให้เขาอยู่ไม่สุข — หอสิตา หญิงสาวนั่งขดตัวอยู่บนเตียง ผ้าห่มคลุมถึงเข่า มือถือวางคว่ำอยู่ข้างตัว เธอไม่ได้ร้องไห้ แค่เหนื่อย เหนื่อยกับการพยายามเข้าใจใครบางคนอยู่ฝ่ายเดียว เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง เพื่อนในกลุ่มส่งรูปมา เป็นภาพตอนเย็นที่โรงอาหาร คีตะกำลังยืนคุยกับมีน ใกล้กันเหมือนเดิม
เช้าวันศุกร์แสงแดดแรงกว่าวันก่อน ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส ทุกอย่างดูปกติยกเว้นความรู้สึกของบางคน คีตะนั่งอยู่ในห้องเรียนตั้งแต่เช้าเร็วกว่าปกติ เร็วจนเขาเองยังแปลกใจแต่จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้มานั่งรอเรียน เขาแค่…นอนไม่หลับเสียงเก้าอี้ถูกเลื่อน มีคนเดินเข้ามา คีตะเงยหน้าขึ้นแล้วก็ชะงัก“สวัสดี”มีน ยืนอยู่ตรงนั้นยิ้มบาง ๆเหมือนทุกอย่างไม่เคยเปลี่ยน“มาทำไม” เขาถามตรงเหมือนพยายามกันระยะ“มาหาเธอ”มีนตอบง่าย ไม่ลังเลอากาศรอบตัวเหมือนตึงขึ้นเล็กน้อย“ไม่ต้องมา”คีตะพูด เสียงเรียบมีนหัวเราะเบา ๆ“ยังเหมือนเดิมเลยนะ”“หมายความว่าไง”“ปากแข็ง”เธอยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ใกล้กว่าที่ควร“ถ้าไม่อยากเจอจริง ๆ…เธอจะไม่ถามแบบนั้นหรอก”คีตะนิ่งไม่ตอบ แต่สายตาไม่ได้ปฏิเสธ“เราคิดถึงนะ”มีนพูดเสียงเบาลง จริงขึ้น คำพูดนั้นไม่ได้ดัง แต่กระทบตรงที่เดิมที่เขาเคยเก็บไว้“เลิกพูดแบบนี้เถอะ”คีตะพูด หันหน้าหนีเล็กน้อย“ทำไม”“มันจบไปแล้ว”มีนยิ้มจาง ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ“จบแล้ว…แต่เธอยังไม่เคยลืมเราเลยไม่ใช่เหรอ”เงียบ คำตอบนั้น เขาไม่มี หรือมี…แต่ไม่กล้าพูด“เราแค่ไปผิดเวลา”มีนพูดต่อ“ตอนนั้นเราคิดว่าเราจะเจอคนที่ด
บ่ายวันพุธท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาอ่อน แสงแดดจางจนแทบไม่รู้สึกถึงความอบอุ่น ลมพัดผ่านลานคณะเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศดูนิ่งกว่าปกติเหมือนทุกอย่างกำลังรออะไรบางอย่างและบางทีมันอาจกำลังจะเกิดขึ้นในห้องเรียน เสียงอาจารย์ดังต่อเนื่องเป็นจังหวะเรียบ ตัวอักษรบนกระดานถูกเขียนเพิ่มทีละบรรทัดแต่สิตาไม่ได้ยิน เธอนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจับอยู่ที่สมุดแต่ไม่ได้อ่านเหมือนความคิดกำลังลอยไปไกลไกลจากตรงนี้ ไกลจากใครบางคน“สิตา”เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นข้าง ๆเธอไม่หันรู้ว่าเป็นใคร“มีอะไร”น้ำเสียงเรียบ ไม่มีความอ่อนเหมือนเดิมคีตะเงียบไปเล็กน้อยเหมือนยังไม่ชินกับน้ำเสียงแบบนี้“เย็นนี้ว่างไหม”คำถามนั้นธรรมดาแต่สำหรับเขามันไม่ธรรมดาเลยสิตาชะงักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนตอบ“ไม่ว่าง”“ไปไหน”“มีนัด”เงียบคำว่า “มีนัด”เบาแต่หนักพอจะกดอะไรบางอย่างในอกเขา“กับมัน?”คำถามนั้นหลุดออกมาเร็วเกินไปแรงเกินไปและชัดเกินไปสิตาหันไปมองทันทีสายตาเย็นลง“นายเรียกเขาว่า ‘มัน’ เหรอ”คีตะนิ่งเหมือนเพิ่งรู้ตัวแต่ก็ไม่ถอย“แล้วมันชื่ออะไร”“อาร์ม”เธอตอบชัดเหมือนจงใจให้เขาจำเย็นวันนั้นฝนตก เม็ด
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นตั้งแต่เช้าสิตายังไม่ทันลืมตาดี มือก็คลำหาโทรศัพท์ทันทีหน้าจอสว่างขึ้นKita: ตื่นยังเธอนิ่งไปหนึ่งจังหวะก่อนจะมองเวลา06:32เช้าเกินไปปกติคีตะไม่เคยทักก่อนขนาดนี้ยกเว้นเมื่อคืนเธอกับเขา…เกือบเกินเพื่อนสิตากัดปากเบา ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบSita: ตื่นแล้วมีอะไรอ่านทันทีเหมือน
ช่วงเย็นของวันศุกร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ยังไม่เงียบเท่าไหร่ นักศึกษาหลายคนยังนั่งทำงานกลุ่มกันอยู่ตามโต๊ะหินอ่อนใต้ตึก เสียงคุย เสียงหัวเราะ และเสียงบ่นเรื่องการบ้านดังปะปนกันไป สิตานั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของโต๊ะ สมุดเปิดค้าง ดินสอวางนิ่ง แต่สายตา…ไม่ได้อยู่ที่งาน “สิตา” เสียงเรียกทำให้เธอเงยหน้าขึ้น
เสียงฝนตกกระทบพื้นคอนกรีตหน้าตึกคณะดังสม่ำเสมอ บ่ายวันนั้นท้องฟ้าครึ้มตั้งแต่เช้า และสุดท้ายก็เทลงมาจริง ๆ ตอนเลิกเรียนพอดี นักศึกษาหลายคนกรูกันไปยืนหลบฝนใต้ชายคา เสียงบ่นดังระงมไปหมดสิตายืนอยู่ตรงบันได มือกอดกระเป๋าแน่นเล็กน้อย เธอไม่ได้พกร่ม และดูเหมือน…จะไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว“ไม่มีร่ม?”เสียงค
สิตาไม่ได้ยืนลังเลหน้ากระจกนานเหมือนเมื่อวาน เธอแต่งตัวเสร็จเร็ว รวบผมแบบง่าย ๆ หยิบกระเป๋า แล้วเดินออกจากห้องทันที เพราะวันนี้เธอตัดสินใจแล้ว จะไม่เป็นแค่เพื่อนอีกต่อไปหน้าตึกคณะคีตะยังอยู่ตรงเดิม พิงเสา กดโทรศัพท์เหมือนเมื่อวานไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่พอสิตาเดินเข้าไปใกล้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองทันที เห







