Lahat ng Kabanata ng ไม่หวนคืน Never again: Kabanata 51 - Kabanata 60

วันนี้ที่โชว์รูมไร้วี่แววของจวินเพราะชายหนุ่มได้ส่งสเป็กและอ็อปชันต่าง ๆ ของรถเพิ่มเติมมาให้ทั้งหมดแล้วซึ่งก็ดีแล้วสำหรับมนต์มีนา แต่ถ้าเขาไม่มาที่นี่แล้วเขาจะไปไหนเมื่อหญิงสาวกลับมาถึงห้องลูกชายก็วิ่งเข้ามากอดเหมือนเช่นทุกครั้ง และป้าเล็กก็ขอตัวกลับบ้านหลังหมดหน้าที่เช่นเคย มนต์มีนาจึงถามลูกเรื่องที่สงสัย“เดย์ครับ วันนี้มีหมาป่ามาแอบดูลูกหมูอีกมั้ยครับ”มันเดย์มีสีหน้ากระตือรือร้นแกมตื่นเต้นตามประสาเด็ก เพราะมนต์มีนาเล่นเกม ‘จับตาดูหมาป่า’ กับลูกโดยให้เด็กน้อยมาบอกเธอหากหมาป่ามาแอบดูลูกหมู“หมาป่าไม่มาคับแม่ วันนี้เดย์กับแผ่นดินแล้วก็พอเพียงออกมาดูหมาป่าข้างนอกไม่เห็นเลย”หญิงสาวพ่นลมหายใจออกด้วยความโล่งอก มันเดย์พูดต่อว่า“ฉงฉัยนายพรานยิงหมาป่าไปแล้ว”มนต์มีนาเบิกตายิ้มให้ลูกชายที่ยิ้มกว้าง เออออไปกับลูก“เหรอคับ งั้นพรุ่งนี้เดย์ลองดูใหม่นะว่ามีหมาป่ามาแอบดูลูกหมูมั้ย”“คับ”เด็กชายรับคำอย่างร่าเริง เมื่อลูกชายหันกลับไปเล่นรถซูเปอร์คาร์จิ๋วคันโปรด สีหน้าของผู้เป็นแม่ก็เปลี่ยนไป เธอไม่เชื่อว่าจวินจะหยุดง่าย ๆ ...หมาป่าเจ้าเล่ห์ยังไง เขาก็เป็นอย่างนั้นในวันเดียวกัน จวินก็ตามหามุกกั

โรงเรียนอนุบาลของมันเดย์จะปิดเทอมในสัปดาห์หน้า วันนี้ที่โรงเรียนมีตัวการ์ตูนแก๊งหมีพูห์มาแจกขนมและของเล่นให้เด็ก ๆ โดยทางกลุ่มที่จัดกิจกรรมนี้ได้ประสานงานกับทางโรงเรียนและเขตพื้นที่ตามขั้นตอนเรียบร้อยแล้ว ตัวแทนที่มาติดต่อกับทางโรงเรียนอ้างว่าวันนี้เป็นวันเกิดของผู้ใหญ่ใจดีที่ไม่ประสงค์จะออกนามที่มีบ้านอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนและอยากแจกของขวัญให้เด็ก ๆ ที่โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ ทางโรงเรียนจึงอนุญาตให้กลุ่มตัวการ์ตูนเข้ามาทำภารกิจในบริเวณโรงเรียนได้ โดยอยู่ในการควบคุมดูแลของบุคลากรของโรงเรียนเหล่าตัวการ์ตูนวินนี เดอะ พูห์ (Winnie the Pooh) มีทั้ง หมีพูห์ ทิกเกอร์ พิกเลต อียอร์ แร็บบิต และรู (Roo) ยกขบวนกันมาสร้างสีสันให้ความสุขสนุกสนานแก่เด็ก ๆ โดยการร้อง เล่น เต้นโชว์ แจกขนม ของเล่น อีกทั้งยังให้เด็ก ๆ ได้เข้ามาสัมผัส กอดและเล่นกับตัวการ์ตูนที่ตัวเองชื่นชอบได้อย่างใกล้ชิดทิกเกอร์เสือขี้คุยที่เป็นที่ชื่นชอบของเด็กไม่น้อยเพิ่งวางเด็กคนหนึ่งลงจากอ้อมแขนหลังจากเด็กน้อยขอให้เสือตัวใหญ่อุ้มรีบหันไปมองเด็กชายมันเดย์ที่กำลังยืนเงยหน้าพูดคุยอยู่กับหมีพูห์ เสือตัวป่วนของแก๊งหมีพูห์จึงเดินเข้าไปหาใ

ด้านของจวินในตอนนี้ สมองมีแต่เรื่องของลูกและมนต์มีนาไม่มีที่ว่างจะคิดเรื่องอื่นหรือเรื่องของใครอีก แม้ว่าคุณหญิงจริยาผู้เป็นมารดาจะยังคงไม่เลิกความพยายามและเร่งรัดให้เขาหมั้นหมายกับชญาพัฒน์อยู่ทุกวันก็ตามก็ดีเหมือนกันแม่จะได้รู้เสียที จะได้เลิกคิดเรื่องของเขากับชญาพัฒน์ไปเลยบ่ายวันต่อมาหลังจากที่เคลียร์งานเร่งด่วนในบริษัทเรียบร้อยในฐานะรองประธานกรรมการแล้ว จวินก็ขับรถกลับมาที่บ้านของตระกูล ‘ธรรมไพศาลเกียรติ’ เขาเรียกบรรดาแม่บ้านพ่อบ้านมารวมกันที่ห้องโถง พร้อมกับสั่งให้เตรียมชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาให้พร้อมทั้ง แอมโมเนีย ยาดม ยาหม่อง ยาหอม ผ้าเย็น รวมถึงเครื่องปั๊มหัวใจที่มีในบ้าน ระหว่างรอบิดากับมารดากลับเข้ามาในบ้านไม่นานท่านทั้งสองก็กลับมา คุณหญิงจริยากับเจ้าสัวบรรพตถึงกับมองทุกคนด้วยสีหน้าประหลาดใจที่เห็นทุกคนในบ้านมายืนเรียงแถวกันอย่างพร้อมหน้า ก่อนที่ลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลจะเดินลงมาจากชั้นบน“ตาจิน”“สวัสดีครับคุณพ่อ คุณแม่”“นี่มีเรื่องอะไรรึเปล่า”มารดาเอ่ยปากถามทันที จ้องใบหน้าหล่อเหลาแกมยียวนกวนประสาทหน่อย ๆ ของผู้เป็นลูก“ผมมีเรื่องจะบอกคุณพ่อกับคุณแม่”“มีเรื่องอะไร แ

เลขาของจวินเข้ามาแจ้งว่าชญาพัฒน์มารอพบ ตอนนี้นั่งรออยู่ที่ห้องรับรองแขกแล้ว และยังถ่ายทอดคำพูดของหญิงสาวให้มาบอกกับชายหนุ่มด้วยว่า“คุณชาลีนบอกว่า ถ้าวันนี้คุณจวินไม่ออกไปพบเธอ เธอก็จะไม่ยอมกลับค่ะ”ชายหนุ่มรับฟังเงียบ ๆ จรดปลายปากกาเซ็นเอกสารพร้อมกับส่งคืนให้เลขานุการที่ยืนรออยู่ ก่อนจะลุกขึ้นก้าวเดินออกไปจากห้อง มุ่งตรงไปยังห้องรับรองห้องหนึ่งชญาพัฒน์ลุกขึ้นทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามา ชวัลดนย์มีโทรศัพท์สายด่วนจากต่างประเทศเข้ามาขณะที่กำลังจะขึ้นลิฟต์มายังชั้นผู้บริหารพร้อมน้องสาว ชญาพัฒน์ที่กำลังขุ่นเคืองเต็มที่จึงแยกขึ้นมาพบจวินก่อนโดยไม่รอพี่ชาย“ฮันนี”น้ำเสียงหวานเอ่ยเรียกเขาด้วยสรรพนามเดิมอย่างที่ไม่เคยใช้เรียกใครมาก่อน แต่พอมองเห็นสีหน้าและแววตาเรียบเฉยติดเย็นชาของเขาเท่านั้นเธอก็เริ่มชักสีหน้าขึ้นมา“คุณพ่อคุณแม่ชาถามเรื่องงานแต่งงานของเราแล้วนะคะว่าจะจัดแบบไหนดี จะได้จองโรงแรมไว้แต่เนิ่น ๆ หมั้นไม่นานก็แต่งเลย”“คุณยังคิดเรื่องจะหมั้น หรือแต่งงานกับผมอยู่อีกเหรอชาลีน”“ทำไมคุณพูดแบบนั้น เราต้องแต่งงานกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”“แต่ผมยังไม่ได้คิดถึงเรื่องที่จะแต่งงานกับคุณเล

“ลุงหมาป่า”มันเดย์มีสีหน้าดีใจที่วันนี้ได้เจอลุงหมาป่า และไม่มีท่าทีหวาดกลัวเขาอีก เพราะทิกเกอร์ได้แก้ต่างให้เป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าหมาป่าเป็นคนดี จวินเห็นลูกหันมายิ้มก็กวักมือเรียก ร่างเล็กจึงวิ่งเข้ามาหามีเพียงรั้วที่กั้นกลาง“มันเดย์”จวินไม่คิดว่าลูกชายจะวิ่งเข้ามาหาง่าย ๆ แบบนี้ จึงเกิดความตื้นตันจนพูดไม่ออก เหมือนจะมีบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมาในอก ขณะเดียวกันดวงตากลมแป๋วของลูกก็จ้องมองใบหน้าที่มีรอยฟกช้ำของเขาและจ้องปลาสเตอร์ตรงหางคิ้วที่ติดเหมือนกัน“หน้าลุงหมาป่าโดนอะไรมาคับ โดนนายพรานไล่ตีเหรอ”เมื่อลูกถามอย่างนั้นเขาไม่รู้จะตอบอย่างไร ไม่อยากเอ่ยถึงการใช้กำลังให้เด็กฟังจึงบอกว่า“ลุงหมาป่าล้มครับ”“ล้มเหรอ เจ็บมั้ย” แกทำตาโตไม่น่าเชื่อว่าเพียงประโยคเดียวที่ลูกถามว่า ‘เจ็บมั้ย’ จะทำให้จวินมีน้ำตาซึมออกมา รีบส่ายหน้า“ไม่เจ็บครับ”“ลุงหมาป่าเก่งจัง เดย์ก็ล้ม เดย์เจ็บ ร้องไห้เลย คุณหมอแปะนี่ให้เดย์ด้วยเหมือนลุงหมาป่า”เด็กชายพูดไม่เต็มคำนัก แต่ก็จับใจความได้ประมาณนี้ พร้อมมือเล็กยกขึ้นมาลูบตรงปลาสเตอร์ที่แปะหางคิ้วอยู่ ยิ้มออกมา ส่งผลให้ชายหนุ่มยิ้ม...ทั้งน้ำตา ก่อนจะรีบใช้หลังมือเ