ไม่หวนคืน Never again의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

วันนี้มนต์มีนาไม่ได้ให้ลูกไปโรงเรียนเนื่องจากมันเดย์มีไข้ต่ำ ๆ เมื่อคืน และจำเป็นต้องพาเด็กชายมาที่โชว์รูมด้วยเพราะป้าเล็กลาหยุดหนึ่งวัน แต่การเอาลูกมาที่ทำงานด้วยนั้นไม่ใช่เรื่องที่เหมาะนัก แม้ว่าเพื่อนร่วมงานจะไม่ได้พูดอะไรก็ตาม เธอจึงขอความช่วยเหลือจากมุกกันยา ซึ่งรายนั้นก็รับปากว่าจะมาช่วยดูแลเด็กน้อยให้ แต่ต้องเป็นช่วงบ่ายเนื่องจากช่วงเช้าเธอติดธุระ ก่อนจะพาลูกมาที่ทำงานมนต์มีนาโทรศัพท์ขออนุญาตชวัลดนย์เรียบร้อยแล้ว ซึ่งผู้บริหารหนุ่มก็เต็มใจอย่างยิ่งที่เธอจะพาเด็กชายมาด้วย มนต์มีนาไม่เคยฉวยโอกาสที่เจ้านายเอ็นดูลูกชายของเธอแล้วจะพาลูกมาที่ทำงานบ่อย ๆ หากไม่จำเป็นจริง ๆ เธอไม่เคยพามันเดย์มาที่ทำงานด้วย และน้อยครั้งที่จะพามาอยู่ด้วยทั้งวันครั้งนี้ก็เช่นกันหญิงสาวให้ลูกชายนั่งเล่นอยู่ในห้องสำหรับเด็กซึ่งทางโชว์รูมมีไว้รับรองลูกค้าที่มีเด็กมาด้วยระหว่างที่กำลังชมและพูดคุยเรื่องรถอยู่ กำชับลูกเหมือนทุกครั้งที่มาที่นี่ว่า“เดย์ เล่นอยู่ในนี้อย่าออกไปไหนรู้มั้ยครับ แม่ทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวตอนบ่ายแม่กลอยจะมารับไปกินไอติม โอเคมั้ยครับ”“โอเคคับ”เด็กชายรับคำผู้เป็นแม่ ในกระเป๋าลากรูปรถที

“มี่ มันเดย์หัวแตก ตอนนี้ร้องไห้ใหญ่เลย”คำบอกนั้นทำให้หญิงสาวผละออกจากวงสนทนาโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น วิ่งเต็มฝีเท้าไปยังห้องที่ลูกอยู่ทันที ชวัลดนย์ก็พลอยตกใจและวิ่งตามเธอไปด้วย ส่วนจวินยืนงงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตามคนทั้งสองไป...เกิดอะไรขึ้น ทำไมทั้งมนต์มีนาและเจ้าของโชว์รูมถึงมีท่าทางตกใจขนาดนั้นเมื่อหญิงสาวเปิดประตูเข้ามาคนแรกที่เธอเห็นคือน้องสาวของเจ้านายที่ยืนนิ่งอยู่อย่างคนทำอะไรไม่ถูก ขณะที่พนักงานชายคนหนึ่งกำลังช่วยกดแผลห้ามเลือดบริเวณหน้าผากของเด็กน้อยที่ร้องไห้อย่างหนัก พอลืมตาขึ้นเห็นผู้เป็นแม่มันเดย์ก็ร้องเรียกหาทันที“ฮือ...แม่ค้าบ เดย์เจ็บ”“มันเดย์ ไม่เป็นไรนะลูกแม่อยู่นี่”มนต์มีนาตรงเข้าไปอุ้มตัวลูกชายขึ้นนั่งตัก เปิดสำลีซับแผลที่เต็มไปด้วยเลือดออกดู ทว่าเลือดก็ยังไม่ไหลออกมาไม่หยุดจนมนต์มีนาใจสั่น ชญาพัฒน์ที่อยู่ในเหตุการณ์ก็รีบบอกกับพี่ชายของเธอที่ตามหลังแม่เด็กเข้ามาว่า“เด็กคนนี้ซนมาก มุดเข้าไปเล่นใต้โต๊ะชาเตือนก็ไม่ฟัง เป็นไงล่ะ”ชญาพัฒน์รีบบอกกับพี่ชายแกมดุเด็กในตัว แต่ตอนนี้คนเป็นพี่ไม่ได้สนใจคำบอกเล่าของน้องสาวปรี่เข้าไปดูอาการของมันเดย์ด้วยความเป็นห่วง แล้วบอ

“พนักงานของผม ผมจะเอาใจใส่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ แล้วก็ไม่ใช่แค่กับเธอคนเดียวหรอกคุณจวินที่ผมใส่ใจดูแล แต่คุณที่เป็นลูกค้าและเจาะจงแต่เธอนี่สิที่ต้องเรียกว่า ‘ไม่ปกติ’ ” คราวนี้ชวัลดนย์เรียกจวินด้วยชื่อจริงไม่เรียกเขาด้วยชื่อเล่นเหมือนทุกครั้งจวินยกยิ้มมุมปากเกือบจะหัวเราะออกมา ตอนนี้เขาเหมือนได้ไพ่ที่มีแต้มสูงกว่า“เอาเป็นว่าผมจะมาซื้อวันหลังก็แล้วกัน เพราะวันนี้คนขายไม่อยู่”เอ่ยจบร่างสูงเตรียมจะลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก แต่ชญาพัฒน์รั้งแขนว่าที่คู่หมั้นไว้ เพราะเธอเองก็อยากจะช่วยให้พี่ชายขายรถได้“ฮันนีอย่าเพิ่งไปสิคะ คุยกับพี่โชแปงก่อน”ชวัลดนย์ส่ายหน้า เขาพอจะเข้าใจพวกเศรษฐีที่ชอบถืออภิสิทธิ์ต่อรองและเอาแต่ใจเพราะเจอมานักต่อนักแล้ว แต่กับจวินไม่ใช่แค่เอาแต่ใจเท่านั้นแต่ยังกวนบาทาและน่าหมั่นไส้จนเกินเบอร์ แล้วนี่ยังเป็นคนที่น้องสาวของเขารักอีกด้วยจวินยอมนั่งลง สบตากับดวงตาคมของอีกฝ่ายแล้วเอ่ยอีกว่า“นี่คุณคิดอะไรไร้สาระอยู่รึเปล่าคุณโชแปง...”ออกตัวไว้แต่เนิ่น ๆ “การที่ผมซื้อรถกับเซลส์มือหนึ่งของคุณ เธอก็จะได้ค่าคอมมิชชันไม่ใช่หรือไง แล้วมันไม่ดีตรงไหน เธอมีลูกด้วยไม่ใช่เหรอ จะได้เ

“หยุด!ถ้าคุณจะมาแสดงกิริยาไม่เหมาะสมต่อหน้าเด็ก และต่อหน้าคนอื่นก็คิดให้ดีด้วย อย่าทำเหมือนคนไร้ความคิด”มนต์มีนาถลึงตาสู้กลับ แต่พอหันกลับมามองหน้าลูกทั้งสีหน้าและแววตาก็ปรับเป็นตรงกันข้าม บอกเสียงนุ่มนวลว่า“กินต่อเลยครับลูก ไม่มีอะไร”มันเดย์หันกลับไปตักไอศกรีมของตัวเอง จวินจึงขยับตัวมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับสองแม่ลูก พนักงานรับออร์เดอร์เห็นดังนั้นจึงเดินมาเพื่อรับเมนู“คุณพ่อสั่งอะไรดีคะ”“เอ่อ” มนต์มีนากำลังจะอ้าปากปฏิเสธ ทว่าจวินก็ปากไวกว่า เขาเหลือบสายตามองเมนูของมนต์มีนาแล้วเห็นวิปครีมซึ่งเขาไม่ชอบ เลยชี้ไปที่เมนูของเด็กชายซึ่งเห็นว่ามีส่วนที่เป็นช็อกโกแลตอยู่“สั่งแบบนี้ครับ”“เป็น Little Prince แบบน้องนะคะ”“ครับ แบบนี้เลย”“ค่ะ รอสักครู่นะคะ”จวินพยักหน้าเบนสายตาจากสีหน้ามู่ทู่ของเธอมาจ้องหน้าเด็กชายที่ตักไอศกรีมเข้าปากเองจนเลอะข้างแก้ม เมื่อพิศมองหน้าของเด็กคนนี้ใกล้ๆ จวินก็รู้สึกคุ้นหน้าของเด็กคนนี้เหมือนเคยเจอที่ไหนสักที่ น่าเสียดายถ้าร้านนี้มีกระจกล้อมรอบอยู่ก็คงทำให้ชายหนุ่มคิดออกได้บ้างว่าเขาเคยเจอเด็กหน้าตาแบบนี้ที่ไหนเด็กชายมนตรธรนั้นไม่ใช่เด็กที่กลัวคนแปลกห

จวินขับรถกลับมานอนที่เพนต์เฮาส์ ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดู หน้าจอปรากฏมิสคอลจากชญาพัฒน์หลายสิบสายรวมถึงข้อความของเธอ เขากดลบข้อความพวกนั้นทิ้งไปโดยไม่ได้สนใจแล้วจ้องมองโทรศัพท์นิ่งนาน ตอนนี้คนเดียวที่เขารอการติดต่อกลับมาก็คือมนต์มีนาเท่านั้น นี่ผ่านไปถึงหนึ่งวันเต็มแล้วยังไม่มีวี่แววว่าเธอจะติดต่อกลับมาเลย จะไปหาที่โชว์รูมตอนนี้จวินก็คิดว่าจะเป็นการกดดันเธอเกินไป ถ้าเป็นแบบนั้นเรื่องที่เขาอยากรู้จากปากเธอก็อาจจะไม่ได้รู้ จวินจึงจำเป็นต้องอดทนอีกหน่อย อดทนให้ถึงที่สุดถ้าหากเธอไม่ติดต่อมาสักทีก็คงต้องใช้ไม้ตาย ชายหนุ่มคิดถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ เรื่องลูกของมนต์มีนา ผู้หญิงที่พาลูกมาที่ทำงานด้วย ไปรับลูกที่โรงเรียนเองแบบนี้ แสดงว่าที่บ้านต้องไม่มีคนช่วยดูแลน่ะสิ ใครบ้างนะที่พอจะรู้เรื่องของมนต์มีนาในช่วงที่เขาไม่อยู่ ครุ่นคิดอยู่สักพักก็เริ่มคิดออกจึงกดโทรศัพท์หากรภพ“ไอ้กร”“อะไรของมึงวะโทร. มาดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้”น้ำเสียงของปลายสายงัวเงีย คงจะนอนหลับไปแล้ว“โทษที แต่มีเรื่องสำคัญจริง ๆ มึงพอจะติดต่อกลอยได้ปะ พอจะรู้มั้ยว่ากลอยมีอิเวนต์ที่ไหนช่วงนี้”กรภพอยู่ในสายงานการจัดอิเ