เมื่อขึ้นมาถึงเพนต์เฮาส์ของจวิน แม้สีหน้าของมนต์มีนาจะดูเรียบเฉยแต่ในใจก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นกับความใหญ่โตหรูหราของสถานที่ไม่ได้ จวินเข้ามาอุ้มร่างลูกชายยกขึ้นสูงจนแกส่งเสียงหัวเราะชอบใจ แล้วพูดกับลูกว่า“นี่บ้านของเรานะครับ มันเดย์ชอบรึเปล่า”“ชอบ มีรถวูม ๆ ด้วย”เด็กน้อยชี้นิ้วเล็ก ๆ ไปที่ตู้กระจกที่จวินสะสมโมเดลรถไว้ ร่างสูงของคนเป็นพ่อจึงพาลูกเข้าไปดูใกล้ ๆ“มันเดย์ชอบคันไหน หยิบออกมาเล่นได้เลย”จวินสปอยล์ลูกชายเต็มที่ เขารับรู้ได้ว่าช่วงเวลานี้ลูกมีความสุขที่สุด“คันนี้ชอบมั้ย” เขาชี้ไปที่ลัมโบร์กีนีสีแดงคันจิ๋ว“ชอบคับ”“คันนี้ล่ะ” เขาชี้ไปที่เฟอร์รารี่รุ่นใหม่ล่าสุด“ชอบคับ”“คันนี้ด้วย ชอบมั้ยครับ นี่คันโปรดของพ่อเลยนะ”เขาชี้ไปที่ลัมโบร์กีนีตัวท็อปปีที่แล้วซึ่งไม่ได้มีขายในประเทศไทย“ชอบคับ”“ถ้าชอบ พ่อให้มันเดย์เอากลับไปหมดเลย”“เย่ ๆ”“เยอะไปรึเปล่าคุณ”มนต์มีนาแทรกขึ้นนาน ๆ ที จวินจึงหันมายิ้ม“ก็ถ้าคุณไม่อยากให้ลูกเอากลับไป งั้นก็ให้ลูกมาเล่นที่นี่บ่อย ๆ นะ ดีมั้ยครับ มันเดย์มาเล่นที่บ้านกับพ่อบ่อย ๆ นะ”“คับ”ลูกชายก็ตกลงง่าย ๆ จนมนต์มีนาก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจ จู่ ๆ จวินก็
Read more