All Chapters of เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่สิบสาม ขอทดลองจริง“ฮึก...”กลับมายังกระโจมมีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันส่องสลัว เงาร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหนุ่มก้าวเข้ามาพร้อมกับอุ้มเย่วชิงที่กอดคอเขาแน่นไม่ยอมปล่อย เสียงสะอื้นยังดังอยู่ไม่ขาด ชายหนุ่มค่อย ๆ โน้มตัวลงวางนางบนฟูกชั่วคราวที่ปูเป็นที่นอนของตนเอง“วางใจเถิด...ยามนี้ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้แล้ว” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนผิดวิสัยสำหรับแม่ทัพที่มักมีแต่ความดุดันในสนามรบเย่วชิงยังคงสะอื้น แววตาแดงก่ำเอียงมองคนตรงหน้า คล้ายตกอยู่ในภวังค์แห่งความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมาก่อน หัวใจที่หวาดกลัวค่อย ๆ คลายลงอย่างช้า ๆแม่ทัพหนุ่มยกมือหยาบกร้านจากการจับดาบมาซับน้ำตาที่ข้างแก้มนางอย่างแผ่วเบา “ไม่เป็นไรแล้ว คราวหลังเจ้าอย่าได้เข้าไปในที่อันตรายเช่นนั้นอีก”เย่วชิงส่ายหน้าเบา ๆ เสียงแผ่วสั่น “แต่...ถ้าข้าไม่ขวางไว้ พวกมันคงขโมยเสบียงไปหมด แล้วพวกท่านจะเดือดร้อนนี่นา”แววตาคมกริบพลันเข้มขึ้น แม่ทัพหนุ่มเอ่ยเสียงห้วนราวกับโกรธ “แต่ชีวิตเจ้าสำคัญกว่าเสบียงใด ๆ คราวหลังอย่าได้เอาตัวเองไปเสี่ยงเช่นนั้นอีกหาไม่มีความสามารถมากพอ”คำพูดนั้นทำเอาเย่วชิงที่พยายามสงบใจอยู่แล้วกลับสะอื้นขึ้นมาใหม่ ราวกั

บทที่สิบห้า ความจริงเบื้องหลังนิยายรุ่งเช้าแสงอาทิตย์แรกสาดผ่านผืนฟ้าสีทอง กระโจมที่เคยอบอวลด้วยความวาบหวามเมื่อคืนกลับเงียบสงบ เย่วชิงออกมาสูดอาการเย็นสบาย กลิ่นหญ้าเปียกน้ำค้างแตะจมูก นางยังรู้สึกประหม่ายามสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงของแม่ทัพหนุ่มที่กำลังตรวจตรากองสัมภาระอยู่ไม่นานนักบุรุษที่ทำให้นางหวั่นไหวขึ้นทุกวันก็เดินเข้ามาหา สีหน้าขรึมเช่นเคย แต่แววตากลับอ่อนลงกว่าเดิม“วันนี้...เจ้าขึ้นมาขี่ม้ากับข้า” น้ำเสียงหนักแน่นดังขึ้นเย่วชิงเลิกคิ้ว “กับท่านหรือเจ้าคะ”แม่ทัพพยักหน้าเล็กน้อย “รถม้าที่เรามี ใช้บรรทุกเสบียง มิได้เหมาะให้นั่งนาน เจ้าไม่คุ้นชินย่อมเมาเป็นเรื่องธรรมดา นั่งกับข้าดีกว่า”นางเม้มปากจะปฏิเสธก็ไม่กล้า จะยอมง่าย ๆ ก็กลัวหัวใจตัวเองสั่นไหวไปมากกว่านี้ แต่ในที่สุดก็ถูกเขาจับแขนพาขึ้นไปยังหลังม้าอยู่ดีเย่วชิงนั่งอยู่ด้านหน้า แผ่นหลังแนบชิดอกกว้าง มือหนาคลี่ออกมาประคองบังเหียนอย่างมั่นคง กลิ่นกายอุ่นของเขาปะปนกับสายลมยามเช้า แทบทำให้นางหายใจไม่ทั่วท้องตึกตัก ตึกตักเสียงหัวใจตัวเองดังชัดเสียจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน นางขยับเล็กน้อยแต่กลับถูกเสียงทุ้มของเขาดักไว้“อย่าข

บทที่สิบเจ็ด บ้าคลั่งภายในเรือนนอนเล็กเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจเร่งเร้าของชายหนุ่มที่โน้มกายลงมาคลอเคลียบนเรือนกายงามตรงหน้า แม่ทัพหนุ่มขบกรามแน่นพลางนึกถึงหนังสือคู่มือเร้นลับที่เขาเผลอหยิบมาอ่านเมื่อคืน ภาพถ้อยคำบนหน้ากระดาษนั้นผุดขึ้นในห้วงความคิด ยิ่งจุดไฟให้หัวใจเต้นแรงเซี่ยเจ๋อรุ่ยกดริมฝีปากหนาลงมาที่ลำคอขาวผ่อง ไล่จูบลงต่ำช้า ๆ ฝ่ามือหนายังคงบีบเคล้นเนินอกอย่างหื่นกระหาย ขณะที่อีกข้างค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามเอวบาง ก่อนจะจับสะโพกกลมกลึงให้นางแอ่นกายรับสัมผัสได้เต็มที่ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เซี่ยเจ๋อรุ่ยอยากลองสิ่งที่เคยอ่านในหนังสือเล่มนั้น เขาจึงก้มหน้าลงต่ำไปอีกเขาเลื่อนกายลงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวอ่อนเนียน ก่อนจะก้มหน้าลงสัมผัสเร้นลับตรงกลางกายสตรี ลิ้นแข็งแรงกวาดเลียอย่างใจร้อน คล้ายจะทดสอบบทเรียนจากหนังสือข้างหมอนที่เคยพลิกอ่านอย่างห้ามใจไม่อยู่ เสียงครางเบาเล็ดลอดจากริมฝีปากของนาง ทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ได้ตื่นเต็มตา“อื้ม...” เย่วซินส่งเสียงพร่าครางหวาน ขณะที่เรียวขาสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่พุ่งทะลักเข้ามาไม่หยุดชายหนุ่มไม่ได้หยุดอยู่เพียงเท่านั้น นิ้ว

บทที่สิบแปด ว่าที่คู่หมั้นเช้าวันต่อมาแสงอรุณยามเช้าส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระดาษบางเข้ามาอาบผิวกายที่ยังอุ่นจากค่ำคืนที่ผ่านมา เย่วชิงค่อย ๆ ลืมตาตื่น พลันสัมผัสได้ถึงวงแขนแข็งแรงที่โอบรัดรอบเอวเอาไว้แน่น นางขยับเพียงเล็กน้อยก็ถูกดึงกลับเข้าอกกว้างที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น“ยังเหนื่อยอยู่หรือไม่” เสียงทุ้มแผ่วดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำให้แก้มของนางร้อนผ่าว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนจวบจนรุ่งสางแล่นกลับเข้ามาในห้วงความคิดหลังจากวันนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปอีกสิบวันเต็ม แม่ทัพยังคงต้องออกไปบัญชาการปราบกบฏและพวกนอกรีต แต่ทุกครั้งที่กลับมา ร่างสูงใหญ่ก็ตรงดิ่งมาหานางเสมอ ห้องของเขาไม่เคยเงียบวังเวงอีกต่อไป ทั้งชามื้อดึกที่นางคอยอุ่นไว้ การซักเสื้อเกราะที่นางแอบลงมือทำเอง และคืนอันยาวนานที่นางต้องพ่ายแพ้ต่อความปรารถนาของเขาคืนแล้วคืนเล่าและเมื่อคืนนี้เองก็เช่นกัน แม่ทัพกลับมาหลังจากการศึกหลายวันเต็มไปด้วยฝุ่นดินและกลิ่นคาวเลือด แต่แทนที่จะพักผ่อน เขากลับเข้ามาหานาง ร่างสูงใหญ่คล้ายหิวกระหาย ปกครองนางด้วยสัมผัสอันเร่าร้อนหลายครา จนร่างบอบบางแทบไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยามนี้เย่วชิงเพียงนอนนิ่งอยู่ในอ้อมอกเขา ใ

“ท่านแม่ทัพ...” เสียงสั่นเครือของนางแทบจะเบาหวิวทว่าใบหน้าคมคายของเขาเคร่งขรึม ดวงตาแดงก่ำราวกับเพลิงลุกในอกที่ยังหาคำมาอธิบายไม่ได้ว่าทำไมต้องรู้สึกเช่นนี้ เพียงเห็นนางอยู่กับชายอื่น ความหงุดหงิดก็เอ่อท้นเต็มอก ร่างสูงบังนางไว้จนหมดสิ้นแสงอาทิตย์ที่เคยส่องคุณชายจิวฉิงยืนนิ่ง ก่อนจะโค้งเล็กน้อยเพื่อทักทายด้วยมารยาท “ท่านแม่ทัพ... ข้าเพียงพูดคุยธุระกับแม่นางผู้นี้ ท่านรู้จักนางหรือ”“...”บรรยากาศเงียบกริบ ความตึงเครียดหนาแน่นจนเย่วชิงรู้สึกราวกับลมหายใจหนักอึ้ง“เจ้ามาที่นี่คุยอะไรกันกับบุรุษผู้นี้” เสียงทุ้มต่ำกดหนัก คล้ายกลั่นจากโทสะที่ปะทุขึ้นจากอก สายตาคมวาวพุ่งตรงมาที่ดวงตาสั่นระริกของนาง“...”เย่วชิงสะดุ้งวาบ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมา นางไม่กล้าเล่าความจริงที่ยังไม่แน่ชัด ทั้งเรื่องที่ตนไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของแม่นมตระกูลเซี่ย และเรื่องที่อาจเกี่ยวพันกับตระกูลจูผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวง จึงก้มหน้าลงแล้วกล่าวเสียงแผ่ว “เป็นเรื่องส่วนตัวเจ้าค่ะ ไม่อาจบอกได้”คำตอบนั้นเสมือนน้ำมันที่สาดเข้าไปบนเปลวเพลิงในอกชายหนุ่ม ดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ขึ้นทันที เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ เขาเม้มริมฝี