All Chapters of เมื่อต้องสวมบทเป็นนางร้ายอุ่นเตียง: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ยี่สิบแปด ฐานะคุณหนูตระกูลใหญ่หลายวันมานี้ชีวิตของจูเจียหงที่กลับมาอยู่ในฐานะคุณหนูตระกูลใหญ่ ช่างสะดวกสบายเกินกว่าจะเปรียบกับวันวานได้ ไม่ต้องทำงานหนัก ไม่ต้องคอยระวังสายตาของผู้ใด ทุกสิ่งมีบ่าวไพร่จัดหามาให้ครบถ้วน ตั้งแต่เสื้อผ้าผืนงามไปจนถึงสำรับอาหารเลิศรสทว่าความสบายกายหาได้ทำให้ใจสงบลงไม่ ยามค่ำคืนทุกครั้งที่ปิดตาลง ใบหน้าคมเข้มแฝงแววเด็ดเดี่ยวของบุรุษผู้หนึ่งก็ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง รอยสัมผัสอุ่นที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ใกล้ชิดกลับกลายเป็นเสี้ยนหนามในหัวใจเจียหงพลิกกายไปมา ไม่อาจหลับสนิทได้หลายคืนติด แววตาใต้เปลือกตาแดงก่ำจากความอ่อนล้า แต่ลึกลงไปกลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่นเช้าวันนี้นางนั่งทอดสายตามองสวนดอกไม้ตรงหน้าอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายก็หันไปเอ่ยกับฮูหยินจู มารดาแท้ ๆ ที่เอาใจใส่นางทุกอย่าง“ท่านแม่ วันนี้ข้าอยากออกไปเดินเล่นที่ตลาดสักหน่อย ได้หรือไม่เจ้าคะ”ฮูหยินจูเงยหน้ามองบุตรสาว ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู“เจ้าพึ่งกลับมาอยู่บ้านได้ไม่นาน ร่างกายยังไม่แข็งแรงนัก แต่ถ้าอยากไปจริง ๆ ก็ไปเถิด แค่ต้องมีบ่าวติดตามไปด้วย อย่าได้ไปเพียงลำพัง”“เจ้าค่ะ”เจียหงพยักหน้า ก่อนลุกขึ้นส

“ตามข้ามา” เสียงทุ้มต่ำสั่งเพียงแผ่วเบา แต่แฝงความหนักแน่นเกินต้านเจียหงส่ายหน้าเบา ๆ สายตาว้าวุ่น พยายามดึงแขนกลับ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้นางใจสั่นยิ่งกว่าเดิม มือใหญ่ที่กุมอยู่นั้นสั่นเทาเสียเอง ราวกับผู้กุมก็หวาดกลัวจะสูญเสียอีกครั้งสุดท้ายร่างบางก็ถูกนำพาออกจากห้องโถง ผ่านสายตาผู้คนที่มัวแต่สนใจงานเลี้ยง ไม่มีใครทันสังเกตว่าทั้งสองก้าวออกไปสู่สวนด้านนอกในสวนเงียบสงบไร้ผู้คน แสงตะวันสาดลงบนเรือนร่างทั้งคู่ เซี่ยเจ๋อรุ่ยยังไม่ปล่อยมือ สายตาเต็มไปด้วยทั้งความโกรธ ความเศร้า และความดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง“ปล่อยเถิดเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ”เสียงของจูเจียหงสั่นพร่าเหมือนคนพยายามข่มกลั้น นางพยายามดึงแขนกลับ แต่แรงของนางเมื่อเทียบกับกำลังแขนแข็งแกร่งของแม่ทัพหนุ่มนั้นอ่อนด้อยเกินไป ยิ่งนางขืนตัว เขากลับโอบรัดแน่นขึ้นอกกว้างราวแผ่นหินใหญ่บดบังลมหายใจ ร่างเล็กสั่นสะท้านราวนกน้อยติดบ่วง หัวใจเต้นระรัวจนเจ็บอก ความใกล้ชิดอึดอัดจนแก้มร้อนผ่าว“ไม่” เสียงห้าวทุ้มสั่นลึกออกมาจากอกเขา ราวคำสาบานที่สะท้อนในหู “ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าอีกแล้ว เย่วชิง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”แววตาของเซี่ยเจ๋อรุ่ยแดงเรื่อ เส

ตอนพิเศษ (1)เวลาผ่านไปเจ็ดปี นับจากวันที่ชะตาของพวกเขาถูกผูกพันเข้าหากัน จูเจียหงบัดนี้กลายเป็น ‘ฮูหยินแม่ทัพ’ อย่างเต็มภาคภูมิ นางมีบุตรสองคน ลูกสาวคนโตวัยห้าหนาว รูปหน้าน่ารักสดใสฉายแววเฉลียวฉลาด ส่วนลูกชายคนเล็กอายุเพียงสามหนาว ทั้งซุกซนทั้งขี้อ้อน ทำให้เรือนใหญ่ของแม่ทัพไม่เคยขาดเสียงหัวเราะของเด็กน้อยคืนนั้นหลังมื้อเย็น อากาศเย็นสบาย จูเจียหงกำลังนั่งบนเตียงเด็ก ส่งกล่อมลูกทั้งสองให้นอนหลับสนิท เสียงเด็กหัวเราะแผ่วลงทีละน้อย จนกระทั่งดวงตากลม ๆ ปิดสนิททั้งคู่ขณะที่นางกำลังลูบผมลูกสาวเบา ๆ เซี่ยเจ๋อรุ่ยซึ่งยืนพิงประตูอยู่ก็ไอกระแอมเบา ๆ พลางยกมือสะกิดไปมา ท่าทางราวกับทหารใหญ่ที่กำลังหงุดหงิดเพราะต้องรอนานเกินไป ดวงตาคมเป็นประกายวาวที่นางคุ้นเคยดีว่าไม่ได้หมายถึงการประชุมกลยุทธ์ใด ๆ“รีบหน่อยเถิด ฮูหยิน” เสียงทุ้มต่ำกระซิบก้องในอก ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ “คืนนี้ข้ามีของสำคัญ…อยากให้เจ้าช่วยดู”จูเจียหงหันไปค้อนเบา ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นทันใด รู้ดีว่าของสำคัญที่เขาว่านั่นหมายถึงสิ่งใด แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงดังเพราะกลัวลูกทั้งสองสะดุ้งตื่น จึงได้แต่กดนิ้วจุ๊ปากส่งสัญญาณให้เงียบ แล้วเอื้อ

บทนำเสียงแอร์เย็นเฉียบภายในคลินิกความงามระดับพรีเมียมใจกลางกรุงเทพดังแผ่วเบา ๆ ผสานเสียงเปิดปิดประตูจากห้องทำงานด้านในพัทธ์ธีรา หรือนารานักศึกษาแพทย์เฉพาะทางด้านผิวหนังปีสอง กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหรูสีเทาอ่อน ใบหน้าแต่งบางเบาเน้นงานผิวตามสไตล์ว่าที่หมอผิวหนัง ไม่มากเกินแต่ก็เปล่งประกายแบบดูแลตัวเองดีมากตามฉบับเด็กเจนz ตอนปลายที่เรียนหนักแต่ยังอยากสวยแบบจึ้งอยู่“อ่านจบบทนี้สักที เฮ้อ…”นาราบ่นกับตัวเองพลางมองหัวข้อ “Tissue Remodeling in Dermatology” แล้วโยนไอแพดลงข้างตัวทันทีข้างกายเธอคือกระเป๋าแบรนด์หรู ด้านหน้าคือป้ายชื่อติดประตู เขียนเอาไว้ว่า Dr. Thiraphat Dermatologist ห้องตรวจคนไข้ของพ่อเธอ ซึ่งยังติดเคสงานด้านในตลอดช่วงบ่ายวันนี้ที่เธอตามพ่อมาเปลี่ยนที่อ่านหนังสือในวันนี้นาราลากหายใจออกยาว“ขอพักสมองหน่อยเถอะ...”มือเรียวกดเปิดแอปอ่านนิยายตามนิสัยตอนเบื่อหนังสือเรียน และทันใดนั้น…เด้งขึ้นมาเลยจ้า! ปกนิยายจีนโบราณพื้นทอง แดงลายเมฆมงคล พร้อมคำโปรยตัวเป้งที่ดูน่าสนใจไม่หยอก“ในเมืองหลวงแคว้นฉีมีชายหนุ่มผู้หนึ่งตกหลุมรักบุปผางามตั้งแต่แรกพบจนมีสตรีร้ายกาจหน้าผีแล้วยังหน้า

บทที่สอง นางร้ายช่วยชีวิตคน“กลิ่นเลือด…”หลี่จื่อเหยาหาที่ซ่อนตัวก่อนยื่นหน้าออกไปชะโงกมองระหว่างพุ่มไม้ที่ปกคลุมแน่น ไม่ไกลเบื้องหน้านั้นปรากฏเป็นลานดินเปิดโล่ง รอยล้อรถม้าขนาดใหญ่บดแน่นบนพื้นบริเวณลานเตียนหญ้านั้นมีอีกหลายร่างที่ไร้ลมหายใจ บนร่างมีดปักอก บางร่างมีเลือดอาบใบหน้านาราในร่างหลี่จื่อเหยาตาโตพวกคนตายในชุดดำคงเป็นพวกโจรที่ถูกฆ่าจนหมดฝ่ายที่ชนะไม่แคล้วเป็นขบวนนักเดินทางอย่างแน่นอนด้านข้างมีขบวนรถม้าเล็กใหญ่ประปรายพังอยู่ เศษล้อหัก ดาบหักตกอยู่เกลื่อนแต่ท่ามกลางซากเหล่านั้นใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มีชายคนหนึ่งนอนอยู่บนผืนผ้า ร่างของคนผู้นั้นผมเผ้ายุ่งบดบังใบหน้าไปจนหมดกำลังนอนแน่นิ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ล้อมรอบด้วยสองสามคนกำลังช่วยกันปฐมพยาบาล ท่าทางร้อนใจอย่างยิ่งชายคนนั้นแม้นอนนิ่งเพราะบาดเจ็บหนักทว่าหน้าอกยังคงขยับขึ้นลงเนื่องจากหายใจแสดงออกถึงการมีชีวิตอยู่“เลือดเยอะขนาดนั้น…”หลี่จื่อเหยาย่อตัวลงมองจากระยะไกล ไม่กล้าเข้าใกล้ในทันที มือของชายผู้นั้นกุมสีข้างไว้ เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด สีหน้าเขาซีดจนแทบไร้สีเลือด“แผลลึกระดับนั้น ดูท่าจะไม่ใช่แผลสด แต่เป็นแผลเดิมกำเริบเกิดจ